به گزارش اطلاعات آنلاین، در این نمایشگاه، ۲ اثر چاپ ارزشمند از ۲ هنرمند نامدار مکزیک سیکیروس و اوروسکو، مربوط به دهه ۲۰ میلادی به نمایش درآمده که روایتگر نبردهای مردمان این کشور هستند.

در کنار این ۲ اثر، مجموعه ۹ اثر چاپ هنری از هنرمندان معاصر مکزیکی نیز ارائه شده که بر تصویر نبردهای استقلال و هویت‌بخشی اجتماعی مکزیک متمرکز بوده‌اند.

دیوید آلفارو سیکیروس (David Alfaro Siqueiros) یکی از بزرگ‌ترین و تاثیرگذارترین نقاشان و دیوارنگاران اهل مکزیک بود. او به همراه دیه‌گو ریورا و خوزه کلمنته اوروسکو، به عنوان یکی از «سه بزرگ» (Los Tres Grandes) جنبش دیوارنگاری مکزیک شناخته می‌شود. هنر سیکیروس به شدت با سیاست، انقلاب و آرمان‌های چپ‌گرایانه گره خورده بود و او تلاش می‌کرد هنر را از گالری‌های خصوصی بیرون بکشد و به فضای عمومی بیاورد تا همه مردم به آن دسترسی داشته باشند. ویژگی بارز آثار سیکیروس، پویایی فوق‌العاده، خطوط ضخیم و پرانرژی، و استفاده از دیدگاه‌های چندبعدی و پرسپکتیوهای جسورانه بود. او برعکس نقاشان سنتی، تمایل زیادی به تجربه ابزارها و مواد جدید داشت؛ به عنوان مثال، او از رنگ‌های صنعتی، پیستوله‌های بادی (ایربراش) و حتی سیمان و رزین‌های ترکیبی برای خلق دیوارهای غول‌پیکر استفاده می‌کرد. نقاشی‌های او معمولا چهره‌هایی قدرتمند، دست‌های بزرگ و نمادهایی از مبارزه طبقه کارگر در برابر ظلم و فاشیسم را نشان می‌دادند.زندگی شخصی سیکیروس به اندازه هنرش پرماجرا و طوفانی بود. او یک فعال سیاسی سرسخت مکزیک بود که حتی در انقلاب مکزیک و جنگ داخلی اسپانیا به عنوان سرباز جنگید. این اعتقادات رادیکال بارها کار دست او داد و منجر به تبعید و زندانی شدن او در دوره‌های مختلف زندگی‌اش شد. با این حال، سیکیروس تا آخرین روزهای زندگی در سال ۱۹۷۴، دست از نقاشی و مبارزه بر نداشت و میراثی ماندگار از هنر متعهد و حماسی برای جهان به یادگار گذاشت.

خوزه کلمنته اوروسکو  (José Clemente Orozco) دومین ضلع از مثلث طلایی نقاشان دیواری مکزیک است. اما برخلاف ریورا که نگاهی حماسی و تا حدی آرمان‌گرایانه داشت، یا سیکیروس که غرق در تعصبات حزبی و انقلاب بود، اوروسکو نگاهی به شدت تاریک‌تر، انتقادی‌تر و انسانی‌تر به مسائل داشت. او بیش از آنکه به پیروزی یک حزب خاص اهمیت دهد، نگران رنج‌های عمیق انسان‌ها، پیامدهای هولناک جنگ و بی‌رحمی‌های نهفته در دل مدرنیته بود.

ویژگی اصلی سبک اوروسکو، اکسپرسیونیسم قدرتمند و جسورانه اوست. او شیفته استفاده از رنگ‌های تیره، سرخ‌های آتشین و خطوط تیز و شکسته بود که حس عجیبی از اضطراب، خشم و تراژدی را به بیننده منتقل می‌کرد. جالب است بدانید او در جوانی، دست چپ خود را در یک حادثه با مواد منفجره از دست داد، اما این نقص عضو هرگز مانع از خلق دیوارهای عظیم و پرجزئیات نشد؛ بلکه شاید به نگاه دراماتیک و عمیق او به دردهای بشری شدت بخشید.

در حالی که دیگر هم‌دورانان او انقلاب مکزیک را کورکورانه جشن می‌گرفتند، اوروسکو در نقاشی‌هایش جنبه کثیف و خشن جنگ، فریب‌کاری سیاست‌مداران و قربانی شدن مردم بی‌گناه را به تصویر می‌کشید. شاهکارهای او در مکان‌هایی مانند دانشگاه گوادالاخارا و کالج دارتموث آمریکا، نمادهایی جهانی از اعتراض به ظلم، فاشیسم و نابودی روح انسان توسط ماشین‌آلات صنعتی هستند. او هنر دیواری را از یک ابزار تبلیغاتی ساده سیاسی، به یک مدیوم فلسفی و جهانی برای بازتاب وجدان بیدار جامعه تبدیل کرد.

این رویداد که سومین برنامه از مجموعه «هنر و جنگ» به روایت گنجینه موزه است، تا ۹ خرداد ادامه دارد.