به گزارش اطلاعات آنلاین، این منتقد درباره فیلم به نام «پیامآور شادی» درباره ناصر اویسی نوشته است: هنر شاید امری سلیقهای باشد، اما زیبایی و تأثیر آثار ناصر اویسی، هنرمند ایرانی، انکارناپذیر است. تصویرگریهای خیرهکننده او از زنان که با چشمانی درشت، پُرحس و گاه سنگینبار ترسیم شدهاند، امضای شخصی و سبک متمایز اوست. آثار او همچون پنجرهای رو به جانِ هویت ایرانی عمل میکند و نتیجهی آن تجربهای تماشایی است. داستان زندگی پرفرازونشیب و آثار پیشگامانه او، اکنون در مستند «پیامآور شادی» روایت شده است.
الکساندر کوانجی، کارگردان این اثر با تلفیق تکنیکهای مختلف از جمله فیلمهای آرشیوی، انیمیشن و تصاویر زنده، داستان زندگی اویسی را به تصویر کشیده است. این مستند با گفتوگوهای صمیمانه و آگاهیبخشِ خود اویسی، دخترش و همدورهایهایش، جزئیات دقیق و نابی از زندگی شخصی و مسیر حرفهای او را پیش روی مخاطب میگذارد. اویسی از فشارهای دوران کودکی برای تحصیل در رشته حقوق میگوید؛ انتخابی که والدینش بر او تحمیل میکردند، اما او با تصمیمی شجاعانه، به ندای درونیاش گوش سپرد و هنر را برگزید. همین اعتمادبهنفس در توانایی هنری، او را به شهرتی جهانی رساند؛ چرا که آثار او از اولین نمونههای موفقِ پیوند میان میراث اصیل ایرانی و هنر مدرن بود. لحظات بهیادماندنی فیلم شامل روایتهایی از همکاری با سالوادور دالی، تأثیرات انقلاب ایران بر مسیر زندگی او، و ماجرای شکلگیری طیف رنگی خاصی است که امروز به «آبی اویسی» معروف شده است.
مستند «پیامآور شادی» بسیار آموزنده است، هرچند گاهی بیشتر حالوهوای یک اثر آموزشی پیدا میکند تا سرگرمکننده. در ساختار مستند، پرهیز از سبک «گفتوگومحور» دشوار است؛ شیوهای که اگر هوشمندانه نباشد، میتواند روایت را کسالتبار کند. اما کوانجی با درک این موضوع، تلاش کرده تا مخاطب را در دل آثار اویسی غرق کند؛ تصمیمی خلاقانه که به فیلم جانی تازه بخشیده است. این مستند با مدتزمان کوتاه خود (کمی بیش از یک ساعت)، به لطف نمایش فراوان آثار رنگارنگ و پویای اویسی، بهخوبی توانسته است تا پایان، توجه بیننده را حفظ کند.
ناصر اویسی شخصیتی است که آثارش از حصار مرزها و نسلها فراتر رفته است. تماشای داستان زندگی او در مستند «پیامآور شادی» تجربهای دلپذیر است؛ میراثی که امید میرود هنرمندانِ آینده را نیز تشویق کند تا همچون او، با شهامت برای تحقق رویاهایشان گام بردارند.