به گزارش اطلاعات آنلاین، روماریو پروژه «رو در رو با مرد» خود را یک سال پیش آغاز کرد. او می‌گوید: این ماجرای تلویزیون روماریو یک موقعیت کاملاً جدید در زندگی من است. من واقعاً خوشحالم و از آن لذت می‌برم. خیلی باحال است. قطعاً راهی برای ارتباط مجدد با گذشته‌ است. من سال ۲۰۰۶ از بازی کردن دست کشیدم. این نقش به عنوان مصاحبه‌گر، مرا به لحظاتی که تجربه کرده‌ام برمی‌گرداند، به ویژه وقتی با افرادی از نسل خودم مصاحبه می‌کنم. شاید این یکی از مهم‌ترین دلایلی باشد که از کاری که الان انجام می‌دهم لذت می‌برم.

روماریو نه تنها یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان فوتبال برزیل، بلکه فوتبال جهان است و از گفتن این موضوع خجالتی ندارد. او با اعتماد به نفس خاص خود می‌گوید: «من خودم را یکی از پنج بازیکن برتر تمام دوران می‌دانم.» وقتی از او پرسیده می‌شود چه کسانی در فهرستش هستند، شش نفر برتر را معرفی می‌کند: «پله، مارادونا، مسی، کریستیانو رونالدو، من و رونالدو. همین. به عنوان بازیکن به خودم نمره ۱۱ از ۱۰ می‌دهم.»

امتیاز ۱۱ همچنین به شماره پیراهنی که او در سال‌های ابتدایی و پایانی دوران حرفه‌ای باشگاهی‌اش و در بیشتر ۷۱ بازی‌اش برای برزیل، از جمله در جام جهانی ۱۹۹۴، می‌پوشید، اشاره دارد. او که هرگز طرفدار تمرین یا تلاش زیاد نبود، به خاطر رفتارش مورد انتقاد قرار گرفت، اما با قدرت از خود دفاع می‌کند.

روماریو اعتراف می‌کند تنبل بود و یک اتهام همیشگی را تکرار می‌کند: «روماریو آنطور که خیلی‌ها فکر می‌کردند من باید تمرین کنم، تمرین نمی‌کرد. اما من گل می‌زدم. من نیرویی بودم که باید در زمین حساب می‌شدم و بقیه را به دردسر می‌انداختم. آنها مجبور بودند من را تحمل کنند. هر کسی که این را دوست نداشت، مجبور بود تحمل کند.»

دوران روماریو بسیار متفاوت بود. دنیایی بدون رسانه‌های اجتماعی که به او اجازه می‌داد بدون اینکه کارهایش ثبت شود یا تحت فشار هواداران قرار گیرد، زندگی پرمشغله‌ای در خارج از زمین داشته باشد. روماریو هرگز علاقه‌اش به زندگی شبانه را پنهان نکرد و اگر امروز بازی می‌کرد، باید رفتار متفاوتی از خود نشان می‌داد، هر چند ممکن است به خاطر دستاوردهایش در زمین، بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

«من در نسل خودم رسانه‌های اجتماعی را دوست داشتم. مطمئنم که در زمان خودم هم این را می‌خواستم. اینترنت واقعاً نشان می‌دهد که شما واقعاً چه کسی هستید. برای مثال، در فوتبال، شاید ۵۰ درصد از برزیل به بازی‌های من دسترسی نداشتند و نمی‌دانستند چقدر فوتبال بازی می‌کنم. امروز، همه همه چیز را می‌دانند.»

«اما روی دیگر سکه هم هست. مردم از کارهای احمقانه‌ای که من انجام می‌دادم خبر نداشتند. آن یک کابوس می‌شد، اما بخشی از زندگی است. اگر رسانه‌های اجتماعی در دوران من وجود داشتند، احتمالاً من هم به این اندازه کار نمی‌کردم. اما همان کارهای کوچکی که انجام می‌دادم، مردم از آنها مطلع می‌شدند.»

روماریو لبخند می‌زند. شخصیت تحریک‌آمیز او پس از فوتبال، او را به سیاست پرتاب کرد، حرفه‌ای که در کنار زندگی یوتیوبری خود به آن متعهد است. او این کار را ۱۶ سال پیش با PSB، حزب سوسیالیست برزیل، آغاز کرد و در سال ۲۰۱۰ به عنوان معاون فدرال و در سال ۲۰۱۴ به عنوان سناتور انتخاب شد.

او می‌گوید: «تمرکز من روی آموزش، سلامت، مسائل اجتماعی و ورزش است. من برای افراد دارای معلولیت و برای مشارکت مردم مبارزه می‌کنم. من کسی را برای امضای پروژه‌ام در ازای چیزی مانند قانونی کردن مواد مخدر تحت فشار قرار نمی‌دهم. قانونی کردن سقط جنین؟ من آن را امضا نمی‌کنم. مسلح کردن کشور؟ من آن را امضا نمی‌کنم. من فقط پروژه‌هایی را امضا می‌کنم که معتقدم خوب هستند.»

مسیر مستقل روماریو در سیاست، با تغییرات حزبی و امتناع از پیروی از خطوط قرمز، انتقادهایی را از هر دو طرف برانگیخته است. انتخابات ریاست جمهوری برای ماه اکتبر برنامه‌ریزی شده و لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا به دنبال انتخاب مجدد است و فلاویو بولسونارو، پسر ژایر بولسونارو که این سمت را به عنوان نامزد حزب PL به ارث برده و پدرش واجد شرایط نبود، بخت‌های اصلی هستند.

روماریو امیدوار است تیم کارلو آنچلوتی ابتدا بتواند ششمین جام جهانی برزیل را به دست آورد و کشور را به روزهای آرام‌تری بازگرداند. او می‌گوید: «ما در وضعیتی بسیار شبیه به سال ۱۹۹۴ هستیم. از نظر سیاسی، کشور در وضعیت آشفته‌ای قرار دارد. این دوگانگی بین چپ و راست وجود دارد و خشونت بسیار بالاست.

«اخبار منفی زیادی در هر گوشه‌ای از کشور وجود دارد. من این را از روی تجربه شخصی می‌گویم چون خودم آن را تجربه کرده‌ام: پیروزی برزیل برای مردم ما که رنج می‌برند، آرامش و شادی به ارمغان می‌آورد. مطمئنم که تنش‌ها در کشور را کاهش می‌دهد. قهرمانی جام جهانی امید به روزهای بهتر، امید به چیزهای خوب را به ارمغان می‌آورد. من واقعاً امیدوارم برزیل جام جهانی را ببرد، اما این کار بسیار دشوار خواهد بود.»

بدبینی روماریو در مورد شانس برزیل بیشتر از عملکرد بازیکنان سلسائو ناشی می‌شود تا کیفیت تیم، گرچه او احساس می‌کند این کشور به شیوه‌ای که در زمان حضورش با رونالدو و رونالدینیو و قبل از آن با زیکو و بسیاری دیگر، بزرگانی را پرورش نداده است.

«برزیل بازیکنانی دارد که برای باشگاه‌هایشان عملکرد خوبی دارند. آنها در لیگ برتر و لالیگا خیلی خوب بازی می‌کنند. آنها در تیم‌هایشان اسطوره‌اند. اما وقتی پیراهن برزیل را می‌پوشند، نمی‌توانند عملکرد خوبی داشته باشند. امیدوارم حالا آن دوران را پشت سر گذاشته باشند و حداقل بتوانند ۸۰ درصد از سطح بازی خود را برای باشگاه‌هایشان ارائه دهند. اگر بتوانند این کار را انجام دهند، برزیل شانس قهرمانی خواهد داشت.»

روماریو در کنار دونگا با جام قهرمانی جهان در آمریکا

روماریو می‌گوید پنج تیم بهتر از برزیل وجود دارد، اما انگلیس جزو آنها نیست. «برزیل جایگاهی دارد و پیراهن برزیل وزنی دارد که مردم به آن احترام زیادی می‌گذارند. انگلیس تیم خوبی است، اما من تیم‌های دیگر را بهتر می‌بینم.»

«من هری کین، [جود] بلینگهام و [بوکایو] ساکا را دوست دارم. آنها بازیکنان باهوشی هستند، با تکنیک عالی، که تفاوت ایجاد می‌کنند. آنها ممکن است کمی جنجال ایجاد کنند، اما من آنها را جزو مدعیان قرار نمی‌دهم. تیم‌های مورد علاقه من فرانسه، اسپانیا، پرتغال، آرژانتین، آلمان و برزیل هستند.»

روماریو که به «مرد کوتاه‌قد» معروف است، زندگی‌اش را مدیون فوتبال است، اما به عنوان تماشاگر طرفدار پروپاقرص این بازی نیست. او معمولاً یک روز در ساحل را به تماشای بازی‌ها در بعدازظهر ترجیح می‌دهد، هر چند برای برزیل و لیگ برتر استثنا قائل می‌شود، جایی که پپ گواردیولا، هم‌تیمی سابقش در بارسلونا، در این لیگ عملکرد خوبی داشته است.

«پپ همیشه مردی با هوش و ذکاوت بسیار متفاوت برای یک بازیکن بود. آنقدر که، با اینکه او جوان‌ترین بازیکن در تیمی از ستاره‌هایی مانند [هریستو] استویچکوف، [خوزه ماری] باکرو، [رونالد] کومان و [میگل آنخل] نادال بود، واقعاً برجسته بود. او می‌دانست چگونه بازی را دیکته کند.

«[یوهان] کرایف به او ایمان زیادی داشت. پپ پسری بود که به صحبت‌های کرایف توجه زیادی می‌کرد. او همیشه روی تمرین تمرکز داشت. او این را به دوران مربیگری خود نیز منتقل کرد و به همین دلیل است که او بهترین است. او جزو دو یا سه نفر برتر تمام دوران است.»

قبل از رفتن، روماریو کنترل مکالمه را به دست می‌گیرد و با خودش مصاحبه‌ای انجام می‌دهد که به گفته خودش «بهترین مصاحبه تمام دوران» خواهد بود. او می‌پرسد: «روماریو، چطور توانستی با این همه تلاش کم، اینقدر زیاد بازی کنی؟ بقیه خواب بودند و تو در خیابان‌ها بودی. بقیه غذا می‌خوردند و تو در ساحل آب‌نبات یخی می‌مکیدی. چطور این کار را کردی؟»

«حالا روماریو قرار است پاسخ دهد... من همیشه به خودم ایمان زیادی داشته‌ام. مطمئن بودم که اگر مسیر ورزشکار شدن را در پیش می‌گرفتم، به اینجا نمی‌رسیدم. من در [محله فقیرنشین] جاکارزینیو به دنیا آمدم، برای زندگی به ویلا دا پنها [یک حومه شهر] رفتم. قبلاً پابرهنه بازی می‌کردم. نوک انگشت پایم زیاد درد می‌گرفت. مجبور بودم فوتبال را به روشی که احساس راحتی می‌کردم، به روشی که احساس شادی می‌کردم، بازی کنم. به همین دلیل است که اینطور بودم.»