به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، این عکاس که فعالیت خود را از ۲۳ سالگی و با انتشار تصویرش از یک گروه در فینزبری پارک در نشریه آبزرور آغاز کرد، تصمیم گرفته است بار دیگر به سراغ آن جنگ و دوره ۱۲ روزه همراهیاش با تفنگداران دریایی آمریکا در نبرد «هوئه» در سال ۱۹۶۸ برود.
عکسهای مکالین از این نبرد، از جمله تصویر آن سرباز آمریکایی که دچار شوک عصبی شده، از ماندگارترین تصاویر جنگ هستند و بسیاری معتقدند این عکسها در تغییر افکار عمومی آمریکا علیه جنگ نقش مهمی داشتند.
مکالین میگوید هنوز هم برخی از عکسهایی که در جریان یکی از خونینترین و بدنامترین نبردهای «تهاجم تت» ثبت کرده، او را رها نمیکند؛ نبردی که آن را «دیوانگی و جنون محض» مینامد.
او در این باره میگوید: «شبها وقتی به رختخواب میروم، آن تصاویر به سراغم میآیند. ناخواسته در ذهنم تکرار میشوند و از خودم میپرسم: آیا میتوانستم بهتر عمل کنم؟ آیا میتوانستم این کار یا آن کار را انجام دهم؟ در آن نبرد نهایی سال ۱۹۶۸ که حضور داشتم، شاهد کشته شدن تعداد زیادی از سربازان آمریکایی در نزدیکی خودم بودم.»
هارولد اوانز، از سردبیران مکالین در ساندی تایمز، معتقد بود رمز موفقیت او همدلی با سوژههایش بوده است؛ چه مجرمان شمال لندن باشند و چه مبارزان چریکی در آفریقای مرکزی. به گفته اوانز، او «نگاهی تیزبین داشت که با گرمای همدلیاش آمیخته بود.»
پیش از آنکه مکالین به ویتنام اعزام شود، تجربه عکاسی از درگیریها را در جریان دوران خونین و پرتنش پیش از استقلال کنگو و همچنین جنگ داخلی قبرس میان جناحهای ترک و یونانی کسب کرده بود. او همچنین شاهد ساخت دیوار برلین و کشیده شدن پرده آهنین در سراسر اروپا بود.
مکالین در ۷۵ سالگی، پس از سفر به حلب در سوریه، از عکاسی جنگ بازنشسته شد؛ چرا که دیگر توان جسمی کافی برای فرار سریع از مهلکه را نداشت. او از آن زمان کتابهایی درباره سایر علایق خود، از جمله روم باستان، منتشر کرده است.
اما چرا برای آخرین کتابش که «ویتنام» نام دارد، به سراغ آن جنگ رفته است؟ چرا به بلفاست یا بیافرا بازنگشته؟ او میگوید: «از میان تمام جنگهای ۴۰، ۳۰ یا ۲۰ سال اخیر، هیچکدام مانند ویتنام نبود. متأسفانه ۵۸ هزار سرباز آمریکایی کشته و ۳۰۰ هزار نفر زخمی شدند. آن یک ماجراجویی فاجعهبار آمریکایی بود.»
مکالین که ۱۶ بار به ویتنام سفر کرده، در کتاب جدیدش ۱۰۰ تصویر و همچنین وسایل جنگیاش، از جمله کلاهخود با نشان «تایمز انگلستان» و قطبنمای گلی خود را گنجانده است.
مکالین که اکنون ۹۱ ساله است، بیشک مشهورترین عکاس زنده بریتانیا محسوب میشود. آثار او در تیت بریتانیا به نمایش درآمده، در نمایشگاههای جهانی گردانده شده و او همچنان از پایگاه خود در سامرست به فعالیت مشغول است.
اگرچه عکسهای او وحشت جنگ را به توجه عموم رساند و در بسیاری موارد به ایجاد مبنایی اخلاقی برای پایان دادن به درگیریها کمک کرد، اما خودش نسبت به قدرت این تصاویر برای ایجاد تغییر چندان خوشبین نیست.
او میگوید: «من هیچ تأثیری نداشتم. عکسها را گرفتم، منتشر شدند و مردم از دیدنشان شوکه شدند. اما به جنگهای بعد از ویتنام نگاه کنید؛ همهشان فاجعهبار بودهاند. من در جنگهای بسیاری در لبنان بودهام و هنوز هم ادامه دارند. واقعاً چطور میتوانستم تفاوتی ایجاد کنم؟»
این کتاب در ماه اکتبر توسط انتشارات گوست منتشر خواهد شد.