امروز، پایتخت در میانه یک سوگ ملی، شاهد اجتماعی خواهد بود که بیش ازآنکه فقط یک مراسم وداع باشد، تصویری از بلوغ سیاسی و همبستگی اجتماعی در شرایط دشوار است. امروزحضور طیف‌های مختلف مردم مبعوث شده با هر سلیقه و نگاه درآخرین دیداربا رهبر خود درمصلی امام خمینی (ره) معنای دیگری دارد.

امروز، جهان در برابر شکوهِ اراده‌ مذهبی و سیاسی یک ملت، واداربه تعظیم شده است ؛ اراده‌ای که در کالبد آیت الله العظمی سیدعلی خامنه ای تجلی یافته بود و حال درملت ایران و امت اسلامی نمایان شده است. او نه فقط یک رهبر که مظهرِ گذار از تاریکی به روشنایی بود. او که از میان تلاطم‌های تاریخ، مسیرِ هدایت و استقلال را برای ملت ایران گشود، اکنون در مقامِ شهید، در بالاترین مرتبه‌ انسانی، به لقای حق پیوسته است.

تاریخِ ملت‌ها با میراثِ رهبرانشان نوشته می‌شود، اما آنچه رهبر شهیدمان را از دیگران متمایز می‌کند، پیوند ناگسستنی میان «کلام هدایت» و «عمل ایثار» است. او که در اوج هدایت مردم بود، با شهادت، مهرِ تائیدی بر اصالت راه خویش زد. شهادتِ این رهبر بزرگ، پایان یک مسیر نیست، بلکه تداوم تفکر پرطنینی است که در خونِ نسل‌ها جاری خواهدبود. امروز، در مراسم وداع، ما نه فقط به خاطر آخرین دیدار با یک رهبر فرزانه بلکه برای یک حقیقتِ جاودانه سوگواریم؛ حقیقتی که باعث شد در سایه‌ او، معنای واقعیِ آزادی و عزت را بیاموزیم.

شهادت امام خامنه‌ای، فراتر از یک فقدان ملی، تجلی کمال یک رهبر است؛ کسی که راه را نشان داد و خود در همان راه، به عرش بی‌کران الهی پیوست. ایران امروز، با تمامِ زخم‌ها و شکوه‌هایش، در برابر عظمت این شهادت سر تعظیم فرود می‌آورد. او رفت تا راه، برای ما ماندگار شود. او قائد شهیدی است که خداوند در قرآن درباره‌اش گفته است:«إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الشُّهَدَاءَ» (همانا خداوند شهیدان را دوست دارد).

دشمنان گمان بردند با هدف قرار دادنِ این کانون هدایت، مسیر مقاومت مردم ایران و دیگر ملت‌های مظلوم منطقه و جهان را مسدود خواهند کرد؛ اما نمی‌دانستند که با این کار، این شعله را به آتش فروزانی تبدیل می‌کنند که هیچ اهریمنی توانِ خاموش کردنش را ندارد. شهادت حضرت آیت الله خامنه ای در حمله دشمنان ایران، تجلیِ نهاییِ پیوندِ ناگسستنی میان «رهبری» و «ایثار» بود. او که تمام عمر در مسیر استقلال و عزت ایران و اسلام گام برداشت، در لحظه‌ای که دشمن با تمامِ توانِ کینه و خشونت به میدان آمد، با لبخندی از سرِ تسلیم به اراده‌ الهی ومشتی گره کرده بر سر دشمنان، از میدانِ سیاست به میدان شهادت پا گذاشت تا ایران، نه یک رهبر، که یک «منشور ماندگار» ایمان و عزت را در برابر خود داشته باشد.