به گزارش اطلاعات آنلاین و به نقل از Knowable Magazine، تقریباً همه بیماران سرطانی پس از بهبود به مراقبت مداوم از سوی پزشکانی نیاز دارند که جزئیات سرطان، درمان و مشکلات احتمالی که می‌توانند دهه‌ها بعد ظاهر شوند را می‌دانند. با این حال بیشتر آنها این مراقبت را دریافت نمی‌کنند که بخشی از آن به دلیل شکاف ارتباطی بین متخصصان انکولوژی که سرطان را درمان می‌کنند و سایر پزشکانی است که از بیمار مراقبت می‌کنند.

درمان سرطان اثرات ماندگاری بر بدن می‌گذارد و علائم پیری را تسریع می‌کند و مشکلات سلامتی موجود را تشدید می‌کند. شیمی‌درمانی، پرتودرمانی و سایر درمان‌ها می‌توانند به سیستم‌های ایمنی، گوارشی، غدد درون‌ریز و عصبی بیمار آسیب برسانند که با درد و خستگی، مشکلات خواب، نگرانی‌های مالی، اختلال عملکرد جنسی، افسردگی، اضطراب، چاقی و موارد دیگر مرتبط هستند.

بازماندگان سرطان ۴۷ درصد بیشتر از افرادی هستند که هرگز سرطان نداشته‌اند. این افراد پس از بهبود یافتن به بیماری‌های قلبی عروقی مبتلا می‌شوند و میزان درد، بی‌خوابی و پریشانی روانی-اجتماعی در آنها بیشتر است. مراقبت از بازماندگان شامل شناسایی و مدیریت این عوارض جانبی است که می‌توانند طولانی مدت و درمان آنها دشوار باشد.

خطر عود سرطان سال‌ها پس از درمان ظاهراً موفق، بدیهی است که برای بسیاری از بیماران نگران کننده است، اما بازماندگان حتی دهه‌ها بعد نیز در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سرطان‌های جدید هستند. پاتریشیا گانز،

بهترین رویکرد این است که ارائه دهندگان مراقبت‌های اولیه و متخصصان سرطان، مسئولیت مراقبت از بیماران را به اشتراک بگذارند. ارائه دهندگان مراقبت‌های اولیه باید بیماری‌های مزمن بیمار مانند دیابت و فشار خون بالا را مدیریت کنند، غربالگری برای سایر سرطان‌ها را انجام دهند و عادات سالم مانند مدیریت وزن را تشویق کنند. این در حالی است که متخصصان سرطان بر عود سرطان تمرکز می‌کنند.

هنگامی که درمان سرطان پایان می‌یابد، بیمار و پزشک مراقبت‌های اولیه او باید از پزشک سرطان یک برنامه مراقبت از بیماران دریافت کنند که جزئیات آن چه را که باید در طول بهبودی انتظار داشته باشند شامل مراقبت‌های مداوم مورد نیاز (به عنوان مثال خدمات سلامت روان برای درمان افسردگی یا فیزیوتراپی برای کمک به تحرک) و برنامه غربالگری سرطان توصیه شده و سایر آزمایش‌ها را شرح دهد.

مردانی که پس از تشخیص سرطان، پروستات خود را برداشته‌اند، لزوماً برای نظارت بر نشانگرهای عود بیماری به متخصص سرطان نیاز ندارند. آنها می‌توانند به راحتی به مراقبت‌های اولیه خود مراجعه کنند تا متخصصان ارولوژی آنها بتوانند وقت کافی برای انجام جراحی‌هایی که باید انجام دهند، داشته باشند.

تا زمانی که این اتفاق نیفتد، بسیاری از بازماندگان سرطان به حال خود رها خواهند شد. طرح‌های حمایت از بازماندگان می‌تواند بسیاری از مسائل را حل کند، اطلاعات دقیقی را برای تسهیل گفتگوها ارائه دهد، بار ارائه دهندگان مراقبت‌های اولیه را کاهش دهد و بازماندگان را از استرس و نگرانی رهایی بخشد.