به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، این مجله در یادداشتی از سردبیر خود اعلام کرد که این مقاله را به مناسبت دهمین سالگرد انتشارش - و نیم‌پانصدمین سالگرد تأسیس ایالات متحده - بازنشر می‌کند «تا خوانندگان ما بتوانند خودشان قضاوت کنند که ارزیابی او [از ترامپ] ... چقدر در آزمون زمان موفق بوده است».

مقاله اصلی در طول اولین دوره پیروزی ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری، زمانی که مایک پنس معاون او بود و قبل از ورود ونس به سیاست منتشر شد. او در آن زمان در شرکت مدیریت سرمایه میتریل، شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر پیتر تیل، کار می‌کرد و به تازگی کتاب «مرثیه هیل‌بیلی»، خاطرات پرفروش دوران کودکی‌اش را منتشر کرده بود که به عنوان تفسیری اجتماعی از طبقه کارگر سفیدپوست عمل می‌کرد.

ونس در آن مقاله نوشت که بسیاری از آمریکایی‌ها در بحبوحه بحرانی اجتماعی — که در آن بی‌اعتمادی فزاینده به دولت و افول اقتصادی به اوج خود رسیده بود — به ترامپ به چشم یک «مسکن» نگریستند. او برای توصیف جذابیت سیاسی ترامپ در آن مقطع، از تعبیر «هروئین فرهنگی» استفاده کرد و گفت که هوادارانش سرانجام درخواهند یافت که او راه‌حل مشکلاتشان نیست.

ونس نوشت که ترامپ «گریزی آسان از درد» را پیشنهاد می‌کرد: «او برای هر مشکل پیچیده‌ای، وعده راه‌حلی ساده می‌دهد.‌ او هرگز جزئیاتی درباره نحوه اجرای این برنامه‌ها ارائه نمی‌دهد، چرا که قادر به انجام آن نیست. وعده‌های ترامپ، همان سوزنی است که در رگِ جمعیِ آمریکا فرو می‌رود. او باعث می‌شود برخی برای مدتی احساس بهتری داشته باشند؛ اما نمی‌تواند ریشه دردهایشان را درمان کند و روزی آن‌ها متوجه این واقعیت خواهند شد.»

به نظر می‌رسد آن روز فرارسیده است؛ چرا که محبوبیت ترامپ به پایین‌ترین حد تاریخی خود نزدیک شده است. عواملی همچون کارزار بحث‌برانگیز و نامحبوب اخراج گسترده مهاجران، ناکامی در کاهش قیمت‌ها آن‌گونه که وعده داده بود و مشارکت در آغاز جنگ با ایران در کنار اسرائیل — آن هم پس از تعهد به پرهیز از جنگ‌های جدید — از جمله دلایل این وضعیت به شمار می‌روند.

با این حال، ترامپ روز شنبه دویست و پنجاهمین سالگرد اعلام استقلال ایالات متحده از بریتانیا را با یک سخنرانی گرامی داشت که در آن اعلام کرد کشور در حال تجربه یک «عصر طلایی» است. این سخنرانی یک روز پس از آن ایراد شد که او به آنچه «تهدید کمونیستی»ِ در حال شکل‌گیری در آمریکا می‌نامید، حمله کرد؛ حمله‌ای که در پی قدرت گرفتن یک جریان سیاسی سوسیالیست-دموکراتیک در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای ماه نوامبر انجام شد، جریانی که موفقیت‌هایش بر پایه پیروزی زهران ممدانی در انتخابات نیویورک در ماه ژانویه بنا شده بود.

علاوه بر مقاله‌ای که روز شنبه در نشریه «آتلانتیک» بازنشر شد و به‌سرعت در فضای آنلاین بازتابی گسترده یافت، ونس پیش‌تر آشکارا خود را فردی معرفی کرده بود که «هرگز حامی ترامپ نخواهد بود» و حتی ترامپ را «هیتلرِ آمریکا» خوانده بود. او معتقد بود ترامپ برای تصدی این مقام «صلاحیت ندارد» و «طبقه کارگر سفیدپوست را به سمت وضعیتی بسیار تیره و تار سوق می‌دهد».

اما زمانی که او در سال ۲۰۲۲ برای ورود به مجلس سنای آمریکا از ایالت اوهایو نامزد شد و با حمایت ترامپ به پیروزی رسید، تغییر موضعی چشمگیر نشان داد. او سپس به عنوان معاون انتخاباتی ترامپ در کارزار موفق سال ۲۰۲۴ برای ورود به کاخ سفید برگزیده شد؛ ونس در این باره اظهار داشت که پس از مشاهده نتایج سیاست‌های ترامپ — پیش از آنکه نخستین دوره ریاست‌جمهوری‌اش با شکست در برابر جو بایدن به پایان برسد — در دیدگاه خود تجدید نظر کرده است.

اکنون که ونس به مدافعی سرسخت برای رئیس جمهوری تبدیل شده، پیش‌بینی می‌شود او در کنار مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، برای جانشینی ترامپ رقابت کند. دیوید فرام، از سردبیران ارشد نشریه آتلانتیک که ونس را از اوایل دوران فعالیت سیاسی‌اش می‌شناخت، در سال ۲۰۲۴ به رادیو ملی عمومی (NPR) گفت که مرزهایی که سیاستمداران برای خود تعیین می‌کنند و به خاطر پیشبرد حرفه‌شان از آن‌ها عبور نمی‌کنند، بسیار گویا و معنادار هستند.

فرام درباره ونس در جریان انتخابات آن سال گفت: «به گمانم او از آن مرز عبور کرد. فکر می‌کنم او پیش‌تر به ما گفته بود که آن مرز چیست؛ آن مرز دونالد ترامپ بود و او از آن عبور کرد.»