به گزارش اطلاعات آنلاین، ویدئوهای منتشرشده در مراحل پایانی مراسم تشییع پیکر رهبر شهید ایران میگ-۲۹ها را نشان میداد که در کنار هواپیمای ترابری اسکورت نزدیک پرواز میکردند و به وضوح به موشکهای هوا به هوای هدایتشونده مادون قرمز R-73 مسلح بودند. این نمایش پس از ماهها گمانهزنی در مورد وضعیت ناوگان هوایی رزمی ایران و به دنبال ادعاهای گسترده غرب مبنی بر خنثی شدن تقریباً کامل نیروی جنگنده این کشور، انجام شد.
به نظر میرسد وزارت دفاع با اجرای اسکورت هوایی بر فراز مشهد در طول مراسم نهایی تشییع، به دنبال نشان دادن این بوده است که توانمندترین واحدهای جنگنده آن هنوز عملیاتی هستند. این امر پس از عملیاتهای متعدد جنگندههای قدیمیتر F-4 و F-5 برای دستیابی به موفقیتهای کاملاً غیرمنتظره در مأموریتهای تهاجمی نفوذی پرخطر و حمله به اهداف در اعماق سرزمینهای کشورهای متحد آمریکا در منطقه خلیج فارس رخ داد که باعث ارزیابی دوباره از توانایی ناوگان ایران شده است.
توانایی ایران در حفظ ناوگان جنگندههای خود در هنگام حملات مداوم، با توجه به سفارشهای تأییدشده آن برای 60 فروند جنگندههای پیشرفته روسی Su-30SM2 و Su-35 نسل 4+ و سفارشهای گزارششده برای جنگندههای رادارگریز Su-57، به ویژه قابل توجه است. ایران تنها تعداد محدودی میگ-۲۹ در اختیار دارد که در دوره کوتاهی از روابط دفاعی قوی با مسکو، بین رحلت حضرت آیتالله روحالله خمینی، رهبر کبیر انقلاب و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر ۱۹۹۱ خریداری شدند.
در این دوره کمتر از سه سال، ایران قراردادهای بزرگ متعدد برای تجهیزات امضا کرد، در حالی که شوروی فعالانه برخی از پیشرفتهترین سیستمهای جدید خود را به این کشور عرضه کرد، از جمله فرود یک فروند رهگیر برد بلند میگ-۳۱ در ایران در سال ۱۹۹۱ برای نشان دادن قابلیتها. با این حال، اتحاد نزدیک روسیه با بلوک غرب برای دههها و بیمیلی به فروش تجهیزات به دشمنان غربی به این معنی بود که همکاری تا اواسط دهه ۲۰۲۰ هرگز فراتر از فروشهای سالهای ۱۹۸۸-۱۹۹۱ گسترش نیافت.
میگ-۲۹ برای اولین بار در ۱۹۸۲ به نیروی هوایی شوروی پیوست و در کنار صادرات به واسطه پیمان ورشو به یوگسلاوی، هند، کره شمالی، کوبا، عراق و سوریه نیز عرضه شد. این هواپیما در مقیاس بسیار بزرگی با بیش از ۱۰۰ فروند در سال تولید میشد که به اتحاد جماهیر شوروی اجازه میداد به سرعت سفارشات جدید را انجام دهد و در عین حال جنگندههای قدیمیتر خط مقدم خود را با هواپیماهای جدید جایگزین کند.
با ورود جنگندههای پیشرفته سوخو-30 و سوخو-35، دست ایران برای دفاع هوایی بازتر میشود
میگ-۲۹ یک جنگنده با وزن متوسط از همان محدوده وزنی اف-۱۸ هورنت آمریکایی بود - بزرگتر از اف-۱۶ اما کوچکتر از اف-۱۵. این جت جدید شوروی عملکرد پروازی بسیار بهتری نسبت به هر جنگنده غربی داشت، همچنین توانایی فوقالعادهای برای عملیات از فرودگاههای موقت که آن را برای عملیات توزیعشده بهینه میکرد. در حالی که برنامه میگ-۲۹ امیدوارکننده بود، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و کاهش چشمگیر تلاشهای نوسازی، تولید آن به شدت کاهش یافت.
ایران میگ-۲۹های خود را به استاندارد پیشرفته مجهز نکرده است، در حالی که هند همسایه با پشتیبانی روسیه ناوگان خود را به استاندارد پیشرفته میگ-۲۹ یوپیچی رسانده است. بنابراین، این جنگندهها همچنان به حسگرها، پیوندهای داده و تسلیحات منسوخ متکی هستند و گرچه در نقشهای ضدپهپاد و در برابر انواع جنگندههای قدیمیتر مانند F-15C/D اسرائیل بسیار توانمندند، اما تواناییشان برای درگیری با جنگندههای مدرن بسیار محدود است.
انتظار میرود دریافت جنگندههای مدرن، بهویژه Su-35 از سوی ایران، تغییردهنده بازی برای توازن قدرت در هوا باشد و توانایی ثابتشده آن در حفظ میگ-۲۹ها تحت حملات شدید نشان میدهد که قادر به انجام همین کار برای جنگندههای جدیدتر خود نیز خواهد بود.