به گزارش اطلاعات آنلاین، موشک دوربرد AGM-181A Long-Range Standoff (LRSO) از مهم‌ترین برنامه‌های نوسازی هسته‌ای ایالات متحده است، با این حال بسیاری از اطلاعات مربوط به این موشک همچنان محرمانه باقی مانده است. LRSO که برای جایگزینی موشک کروز هواپرتاب قدیمی AGM-86B (ALCM) توسعه یافته، به گونه‌ای طراحی شده است که تضمین کند نیروی بمب‌افکن آمریکا همچنان در دهه‌های آینده به عنوان یک جزء معتبر از سه‌گانه هسته‌ای باقی بماند.

گرچه گزارش‌های اخیر چالش‌های آزمایش مرتبط با ناوگان قدیمی بمب‌افکن‌های B-52 را برجسته کرده‌اند، اما خود موشک همچنان در حال پیشرفت است، زیرا نیروی هوایی ایالات متحده آماده می‌شود تا یکی از اولین موشک‌های کروز هسته‌ای جدید خود را در بیش از 40 سال به کار گیرد.

چرا باید AGM-86B را جایگزین کرد؟

موشک AGM-86B ALCM در اوایل دهه ۱۹۸۰ در دوران جنگ سرد وارد خدمت شد. در حالی که برنامه‌های متعدد افزایش طول عمر، این موشک را بسیار فراتر از عمر مفید اولیه‌اش عملیاتی نگه داشته است، محیط راهبردی از آن زمان به طور چشمگیری تغییر کرده است.

سامانه‌های دفاع هوایی یکپارچه مدرن که در کشورهایی مانند روسیه و چین به کار گرفته شده‌اند، رادارهای پیشرفته، موشک‌های زمین به هوای دوربرد، سامانه‌های جنگ الکترونیک و حسگرهای شبکه‌ای را با هم ترکیب و نفوذ سلاح‌های قدیمی‌تر به حریم هوایی دفاع شده را به طور فزاینده‌ای دشوار می‌کنند. در نتیجه، نیروی هوایی به این نتیجه رسید که صرفاً افزایش طول عمر مفید AGM-86B دیگر یک عامل بازدارنده بلندمدت معتبر نخواهد بود.

بنابراین، موشک AGM-181A LRSO به عنوان یک سلاح کاملاً جدید به جای یک موشک ALCM ارتقایافته طراحی شده است. گرچه بسیاری از قابلیت‌های آن همچنان طبقه‌بندی‌شده هستند، مقامات دفاعی اعلام کرده‌اند که این موشک شامل قابلیت بقای چشمگیر بهبودیافته، سامانه‌های ناوبری مدرن، مقاومت بیشتر در برابر جنگ الکترونیک و ویژگی‌های دیدناپذبری است که برای کاهش احتمال شناسایی با شبکه‌های پیشرفته دفاع هوایی در نظر گرفته شده است.

این موشک کلاهک حرارتی-هسته‌ای W80-4 را حمل خواهد کرد که خود نسخه‌ای مدرن از خانواده W80 قدیمی است که در حال حاضر توسط AGM-86B استفاده می‌شود.

معنی واقعی «دوربرد دوربرد» چیست؟

نام این موشک، هدف اصلی آن را توصیف می‌کند. بمب‌افکن‌های حامل AGM-181A به جای پرواز مستقیم بر فراز اهداف به شدت محافظت‌شده، انتظار می‌رود موشک را از فواصل دور و خارج از برد درگیری پدافند هوایی پیشرفته دشمن پرتاب کنند. پس از رهاسازی، موشک با استفاده از پروفایل‌های پروازی دنبال‌کننده عوارض زمین، ناوبری دقیق و سامانه‌های هدایت که برای بهبود بقا طراحی شده‌اند، مستقل به سمت هدف خود پرواز می‌کند.

این رویکرد «دوربرد دوربرد» خطر هواپیماهای گرانقیمت دارای خدمه مانند B-52 Stratofortress و در نهایت B-21 Raider را کاهش و به آنها اجازه می‌دهد در حالی که همچنان به اهداف راهبردی حمله می‌کنند، خارج از متراکم‌ترین لایه‌های پدافند هوایی دشمن باقی بمانند. برخلاف موشک‌های بالستیک قاره‌پیما که مسیرهای بالستیک پیش‌بینی‌پذیر را دنبال می‌کنند، موشک‌های کروز در جو و در ارتفاع نسبتاً پایینی پرواز می‌کنند و این امر تشخیص آنها را برای سیستم‌های راداری تا مدت‌ها پس از پروازشان دشوارتر می‌کند.

بخشی از یک نوسازی هسته‌ای بزرگ‌تر

AGM-181A تنها یکی از عناصر نوسازی بسیار گسترده‌تر بازدارندگی هسته‌ای ایالات متحده است. در کنار این موشک، نیروی هوایی در حال معرفی بمب‌افکن رادارگریز B-21 Raider است، در حالی که موشک بالستیک قاره‌پیما قدیمی Minuteman III با LGM-35A Sentinel جایگزین می‌شود. در دریا، نیروی دریایی در حال توسعه زیردریایی موشک بالستیک کلاس کلمبیا برای جایگزینی کلاس اوهایو است.

این برنامه‌ها در کنار هم، برای جایگزینی سیستم‌های پرتاب موشک که در ابتدا در طول جنگ سرد توسعه یافته بودند، در نظر گرفته شده‌اند و در عین حال تضمین می‌کنند که هر سه پایه سه‌گانه هسته‌ای ایالات متحده، موشک‌های زمینی، بمب‌افکن‌های راهبردی و زیردریایی‌های موشک بالستیک، برای دهه‌های آینده عملیاتی باقی بمانند.

چرا B-52 به بزرگ‌ترین چالش تبدیل شده است؟

از قضا، یکی از بزرگ‌ترین موانع پیش روی برنامه AGM-181A خود موشک نیست، بلکه هواپیمایی است که قرار است آن را آزمایش و حمل کند. طبق بررسی اخیر دفتر پاسخگویی دولت (GAO)، دسترسی محدود به هواپیماهای B-52H آماده آزمایش، چالش‌های برنامه‌ریزی را برای برنامه توسعه LRSO ایجاد کرده است. ناوگان بمب‌افکن‌های قدیمی نیاز به نگهداری گسترده دارد و تنها تعداد کمی از هواپیماها برای پشتیبانی از آزمایش‌های پرواز توسعه‌ای پیکربندی شده‌اند.

تأخیرها یک واقعیت غیرمعمول را برجسته می‌کنند: در حالی که AGM-181A یکی از پیشرفته‌ترین سلاح‌های در حال توسعه است، اما هنوز به هواپیمایی وابسته است که بیش از ۷۰ سال پیش برای اولین بار وارد خدمت شده است. خود B-52 در حال مدرن‌سازی گسترده‌ای است، از جمله موتورهای جدید Rolls-Royce F130، رادار ارتقا یافته، سامانه‌های ارتباطی و اویونیک دیجیتال تا به عنوان B-52J آینده تا دهه 2050 عملیاتی باقی بماند.

چیزی بیش از یک موشک جایگزین

گرچه بخش زیادی از AGM-181A همچنان طبقه‌بندی‌شده است، اما هدف راهبردی آن واضح است. این موشک برای حفظ انعطاف‌پذیری نیروی بمب‌افکن آمریکا در نظر گرفته شده است، به این صورت که به هواپیماها اجازه می‌دهد بدون ورود به خطرناک‌ترین حریم هوایی، با اهداف به شدت محافظت‌شده درگیر شوند.

چالش‌های آزمایشی اخیر نشان می‌دهد نوسازی یک بازدارنده هسته‌ای چیزی فراتر از توسعه یک موشک جدید است. این امر مستلزم ارتقاء همزمان هواپیما، کلاهک‌ها، سامانه‌های فرماندهی و کنترل و ظرفیت صنعتی است.