به گزارش اطلاعات آنلاین، این فیلم، ارزیابیهای پنج سال گذشته مبنی بر پیشگامی چین در ساخت نوع کاملاً جدیدی از کشتی جنگی - اولین ناو پهپادبر جهان - را تقویت میکند. این اتفاق پس از اولین استقرار این کشتی جنگی در دریای چین جنوبی در ماه آوریل و ظهور جنگندههای رادارگریز بال پرنده بدون سرنشین بر روی عرشه آن در ماه فوریه رخ میدهد.
جدیدترین فیلم، چندین ویژگی کلیدی را نشان میدهد که ناوچه Type 076 را از کشتیهای تهاجمی آبی-خاکی متعارف متمایز میکند، که مهمترین آنها سیستم پرتاب الکترومغناطیسی هواپیما (EMALS) است که روی عرشه پرواز قابل مشاهده است. در حالی که تصاویر ماهوارهای قبلاً وجود منجنیق الکترومغناطیسی را تأیید کرده بودند، تصاویر جدید شواهد قویتری ارائه میدهند که سامانه پرتاب و بازیابی در درجه اول برای هواپیماهای بال ثابت در نظر گرفته شده است. ظاهر چرخدندههای بازدارنده در عقب ناوچه و علامتگذاریهای تکمیلشده روی عرشه، این موضوع را بیشتر تأیید کرده است.
شاید گویاترین نکته، عدم وجود مداوم علائم روی عرشه پرواز باشد که معمولاً با عملیات بالگرد مرتبط هستند، مانند خطوط فاصله دم که مناطق شناور ایمن را برای بالگردها تعریف میکنند. این نشان میدهد که گرچه بالگردها احتمالاً بخشی از مکمل هوانوردی کشتی باقی خواهند ماند، اما تأکید اصلی عملیات پرواز بر روی هواپیماهای بدون سرنشین پرتابشونده از طریق منجنیق و بازیابی متوقفشده خواهد بود. انتظار میرود هسته اصلی بال هوایی این ناو هواپیمابر از جنگندههای رادارگریز بدون سرنشین GJ-11 تشکیل شود که قادر به عملیات حمله هوایی و موشک کروز هستند و در حال حاضر در نیروی هوایی ارتش چین خدمت میکنند.
سیچوان با ظرفیت تقریبی ۵۰ هزار تن، جایگاه منحصر به فردی بین یک کشتی تهاجمی آبی-خاکی سنتی و یک ناو هواپیمابر سبک دارد. این کشتی با طول حداقل ۲۵۰ متر، یک عرشه پروازی تمامقد را با یک عرشه چاه آببند که قادر به پرتاب شناورهای لندینگ کرافت است، ترکیب میکند و به آن اجازه میدهد تفنگداران دریایی را حمل و همزمان از عملیات هوایی پیشرفته پشتیبانی کند. انتظار میرود این کشتی به اولین کشتی تهاجمی آبی-خاکی جهان تبدیل شود که به منجنیق الکترومغناطیسی و سامانه بازیابی-بازداشت مجهز است. همچنین، این کشتی پس از ناو هواپیمابر یواساس جرالد فورد نیروی دریایی آمریکا و ناو هواپیمابر فوجیان چین، سومین کشتی در جهان است که به سامانه EMALS مجهز شده است.
بهکارگیری منجنیق الکترومغناطیسی، طیف هواپیماهای عملیاتی از روی ناو را بهطور چشمگیری گسترش میدهد و امکان پرتاب هواپیماهای سنگینتری را فراهم میسازد که حامل مقادیر بیشتری سوخت، حسگرها، تجهیزات جنگ الکترونیک و مهمات هستند. این سامانه هنگام پرتاب، انرژی چشمگیری به هواپیماها منتقل و اینگونه کوتاهیِ نسبیِ باند پرواز ناو را جبران میکند. این قابلیت به نیروی دریایی اجازه میدهد هواپیماهای شناسایی، تهاجمی و جنگ الکترونیک را از یک ناو واحد به کار گیرد و توانمندیهای نظارتی و تهاجمی خود را تا مسافتی بسیار فراتر از برد عملیاتیِ بالگردها توسعه دهد.