به گزارش اطلاعات آنلاین، شمس لنگرودی در گفتگو با ایرنا با تاکید بر اینکه قصدش از انتخاب این کتاب بازگشت به ادبیات کهن نیست، بلکه نگاه به آن است، ابزار اصلی کار شاعر و نویسنده را زبان دانست. او معتقد است ریشههای زبان را باید در ادبیات کهن جستجو کرد و در توضیح این مطلب گفت: «شعر و داستان، ادبیات نیست؛ ادبیات وسیله از قوه به فعل درآوردن شعر و داستان است.» به باور او، یک اهل قلم باید وسایل کارش را بشناسد و ظرافتهای زبانی و تفاوت واژهها را در همین متون قدیمی بیاموزد.
این هنرمند معاصر با رد این ایده که هنر و ادبیات سیر تکاملی دارند، اشاره کرد که هنر در طول زمان متحول میشود اما تحول لزوما به معنای تکامل نیست. او همچنین این تصور را که مخاطب امروز همه متنهای کهن را به راحتی میفهمد رد کرد و یادآور شد که زبان متون گذشته بسیار متفاوت است؛ برخی ساده و خوشخوان هستند و برخی دیگر دشوار و سختفهم.
لنگرودی در بخش دیگری از این گفتگو، کتاب «فرج بعد از شدت» را اثری جذاب و امیدبخش توصیف کرد که نشان میدهد چگونه بعد از هر سختی، لحظه نجات فرا میرسد. او با اشاره به فضای غریب داستانهای این کتاب گفت، با خواندن آنها متوجه میشویم که در آن دوران جنایت چقدر عادی بوده است. او این متن را برای کسانی که به نفس ادبیات علاقهمندند مفید دانست و تاکید کرد که کتاب به هیچ وجه عامهپسند نیست.
این شاعر همچنین با نگاهی فرمالیستی به تکرار تاریخ و مقایسه دوران نگارش کتاب با روزگار امروز، تاکید کرد که جوهر تاریخ تکان نخورده، بلکه صورت آن تغییر کرده است: «اگر میپرسید شباهتی بین روزگار ما با دوران تحریر کتاب وجود دارد یا خیر؟ از جهت جنایات و فساد بله، ولی از نظر ظاهر خیر. جوهر تاریخ عوض نشده، عرض و صورتش عوض شده.»
