روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: اگر قضیه برعکس می‌شد و مثلا قرار بود بازنشستگان، وجهی را ب پردازند، برای هر روز تعویق، جریمه در نظر می‌گرفتند، اما چون قرار است خود بپردازند، کسی به روی مبارک هم نمی‌آورد.. قصه مردم و سازمان‌ها و بانک‌ها و... همیشه به اتوبان یک طرفه شبیه بوده است. هرجا مردم بدهکار بوده‌اند با جریمه و جریمه بر جریمه پس گرفته شده است، اما آنجا که مردم طلبکار بوده‌اند، همان رقم در زمانی دیگر پرداخت شده که قدرت خرید آن با روز اول فاصله بسیار داشته است.

کاش یک جایی این روند متوقف شود. کاش در پرداخت‌ها بر مدار «به موقع» حرکت کنند تا اقدامشان هم «به جا» باشد. با مدیریتِ «به جا و به موقع» است که می‌توان به روزهای آرام‌تر و فرداهای بهتر امید بست. تا وقتی در بر پاشنه «بی‌موقع» بچرخد، اقدامات هم «به جا» رفع مشکل نخواهد کرد.

خوب است که مسئولان محترم سازمانِ تامین اجتماعی، لااقل زمان پرداخت را مشخص کنند تا مردم بتوانند برنامه‌ریزی کنند. این «بی‌خبری» خبر خوبی نیست. ما شرایط را درک می‌کنیم. ادراک درست جامعه محترم بازنشستگان باعث شده است که صدای چندانی به اعتراض بلند نشود، اما ظیفه داریم به مسئولان محترم یاد آور شویم که اگر کشور درگیر جنگ است همه اهالی کشور هم بلا نشینان جنگ تحمیلی دشمنان و فتنه بیگانگان هستند به ویژه بازنشستگان که دست‌شان از زمین و زمان کوتاه است و فقط به دامن عدل خداوند گره می‌شود.

این گروه محترم جنگ زدگانی هستند که به دستگیری سزاوارترند. حاکمان محترم و مسئولان امر باید حال ضعیف‌ترین قشر جامعه را رعایت و با آنان به رسمِ مروت و مواسات رفتار کنند. خیابان هم گواه است که موی سفیدهای سازنده دیروز، وضعیت امروز را دو سویه درک می‌کنند. هم دندان‌های خسته را بر جگر زخمی خویش می‌فشرند و چیزی نمی‌گویند و هم در خیابان، پرچم به همراهی می‌گردانند تا دشمن از خیال خام، خشتِ پخته نسازد برای بنای آرزوهایش. احوالشان را بپرسید و در پرداخت معوقات‌شان تعجیل کنید. تکریم اینان تعظیم ایران است...