به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از میلیتاری تایمز، در حالی که در روزهای اخیر گزارشهایی درباره کاهش ذخایر موشکهای رهگیر و تسلیحات هدایتشونده گرانقیمت آمریکا منتشر شده، وزارت جنگ آمریکا فراخوانی برای توسعه یک سلاح زمینی دوربرد، ارزانقیمت و مقاوم در برابر اختلال GPS منتشر کرده است. پنتاگون این بار عجله دارد؛ زیرا جنگ با ایران وابستگی بیش از اندازه به موشکهای گران دوربرد مانند تاماهاوک را آشکار کرده است.
هدف این طرح، تکمیل زرادخانه مهمات هوشمند و گرانقیمت با سلاحهایی است که «اثرگذاری دوربرد، قیمت مناسب و قابلیت تولید در مقیاس بالا» داشته باشند و به فرماندهان اجازه دهند طیفی گستردهتر از اهداف را هدف قرار دهند، مهمات پیشرفته را برای مأموریتهای ضروری حفظ کنند و در جنگهای طولانیمدت، توان عملیاتی خود را ادامه دهند.
برای اجرای این طرح، «واحد نوآوری دفاعی» آمریکا (DIU) رقابت GBAM را راهاندازی کرده است. شرکتکنندگان باید تا ۵ اوت ایدههای خود را در قالب ارائه یا سند پیشنهادی ارسال کنند. برندگان مرحله نخست به نمایش پروازی مرحله دوم در اوایل نوامبر در یک مرکز آزمایش دولتی دعوت خواهند شد، یک ارائه ۳۰ دقیقهای انجام میدهند و جایزهای ۲۵۰ هزار دلاری دریافت میکنند.
به تیمهای برتر مرحله دوم ممکن است تا ۵ میلیون دلار اختصاص یابد تا تعداد کافی از این سامانهها را برای آزمایشهای عملیاتی در اختیار یگانها قرار دهند. همچنین امکان دریافت بودجههای بیشتر، از جمله قراردادهای نمونهسازی، قراردادهای تولید و کمکهای پژوهشی برای شرکتهای کوچک وجود خواهد داشت. در مجموع، دولت آمریکا تا ۲۵۰ میلیون دلار برای حمایت از این برنامه و مراحل بعدی آن بودجه اختصاص داده است.
اجرای این برنامه چالشهای زیادی دارد. جدول زمانی بسیار فشرده است؛ پنتاگون خواهان سامانههای حمله دقیق، بالغ، مقرونبهصرفه و دوربردی است که طی ۶۰ تا ۹۰ روز قابل نمایش باشند و ظرف ۱۲ تا ۱۸ ماه تأیید و وارد تولید شوند. واحد نوآوری دفاعی مشخص نکرده که این سلاح موشک خواهد بود یا پهپاد، اما اعلام کرده GBAM با مأموریت اداره سامانههای بدون سرنشین (DRPM-UxS) برای توسعه گسترده سامانههای خودکار کمهزینه همخوانی دارد.
به هر شکل، ارتش آمریکا به دنبال سلاحی با نسبت هزینه به کارایی مطلوب در بردهای عملیاتی و با حداقل بار لجستیکی، آموزشی و نگهداری است. این سلاح باید دستکم ۶۰۰ مایل دریایی (حدود ۱۱۰۰ کیلومتر) برد و توان حمل حداقل ۱۸ کیلوگرم محموله را داشته باشد و امکان افزایش آن تا حدود ۵۰ کیلوگرم فراهم باشد.
این سامانه باید به قابلیت شناسایی خودکار هدف و هدایت نهایی کاملاً خودکار مجهز باشد و ترجیحاً عملکرد آن در محیطهایی که GPS دچار اختلال یا انسداد است، اثبات شده باشد. این موضوع شامل استفاده از سامانههای جایگزین تعیین موقعیت، ناوبری و زمانبندی (PNT) یا افزونگی مناسب برای عملیات در محیطهای فاقد GPS/GNSS، بهویژه در دریا و سایر محیطهای کمنشانه است.
واحد نوآوری دفاعی همچنین به دنبال سلاحی است که به تجهیزات پرتاب اختصاصی نیاز نداشته باشد و روشهای پرتاب از راه دور با سطح آشکارسازی پایین در اولویت قرار دارند. علاوه بر این، شرکتهای متقاضی باید توانایی فعلی یا برنامهای قابلاعتماد برای تولید بیش از ۱۰۰ سامانه در ماه داشته باشند. هزینه نهایی هر سامانه باید در مقیاس تولید انبوه کمتر از ۲۵۰ هزار دلار باشد و هزینه اثربخشی آن با توجه به قابلیت اطمینان و نرخ موفقیت مأموریت، از ۵۰۰ هزار دلار فراتر نرود.
علاوه بر برنامه GBAM، ارتش آمریکا در حال توسعه سایر تسلیحات تهاجمی ارزانقیمت و قابل تولید انبوه نیز هست؛ از جمله برنامه «خانواده موشکهای انبوه مقرونبهصرفه» (FAMM-BAR) برای پرتاب موشکهای کروز از هواپیماهای ترابری و همچنین برنامه توسعه سلاحهای هایپرسونیک مبتنی بر موشکهای مستقر در کانتینرهای کمهزینه.
