به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از ساینس دیلی، این غار «هانگ سون دونگ» نام دارد که تقریباً به معنی غار رودخانه کوهستانی است و در کشور سنگ آهک کارستی ویتنام مرکزی، در یک پارک ملی تقریباً در نیمه راه بین هانوی و شهر هوشی مین به نام «فونگ نها-که بانگ» واقع شده است.

چیزی که آن را غیرمعمول می‌کند، فقط این نیست که از نظر حجم، بزرگ‌ترین گذرگاه غاری شناخته‌شده روی زمین است، هر چند که هست. چیزی که آن را غیرمعمول می‌کند این است که وقتی داخل آن هستید، بر اساس شواهد انباشته شده از تعداد کمی از افرادی که در آن بوده‌اند، دسته‌هایی که معمولاً دنیای بیرون را از داخل غار جدا می‌کنند، از کار می‌افتند. آب و هوا وجود دارد. جنگل وجود دارد. رودخانه وجود دارد. نور وجود دارد. و فضا در چنان مقیاسی است که اکثر شهودهای انسانی در مورد اینکه یک غار قرار است چگونه باشد، در تماس با فضای داخلی دوام نمی‌آورند.

نحوه کشف غار

داستان این کشف مربوط به یک کشاورز محلی ویتنامی است که نوزده سال کاملاً باور نشده بود. طبق تاریخچه اکتشافات دقیقی که توسط Oxalis Adventure، اپراتور تور مستقر در فونگ نها که حق انحصاری اجرای سفرهای اکتشافی به داخل غار را دارد، گردآوری شده است، یک کارگر جنگل به نام هو کان در اواخر سال ۱۹۹۰ در حال عبور از جنگل فونگ نها-که بانگ بود که طوفانی او را برای پناه گرفتن به سمت یک صخره آهکی سوق داد.

او متوجه دهانه تاریکی در دیواره صخره شد، جریان هوای منجمدی را که از آن بیرون می‌آمد احساس کرد، ابرها را دید که از ورودی غار بیرون می‌آمدند و صدای رودخانه‌ای را در جایی بسیار پایین‌تر شنید. این ترکیب او را آشفته کرد. او دور شد و زمانی که به خانه رسید، جهت دقیق دهانه غار را از دست داده بود.

هو کان بیشتر دوران کودکی خود را صرف جستجوی غذا در جنگل‌های پارک کرده بود و دانش خوبی از غارهای منطقه داشت. او مدام سعی می‌کرد ورودی غار را جابجا کند. سال‌ها گذشت. وقتی اعضای انجمن تحقیقات غار بریتانیا، به رهبری تیم غارنوردی باتجربه هاوارد و دب لیمبرت، زن و شوهری که در سال ۲۰۰۷ برای بررسی زمین‌شناسی کارست منطقه به این منطقه آمدند، هو کان درباره غاری که مدت کوتاهی دیده اما نتوانسته بود آن را پیدا کند، به آنها گفت. آنها از او خواستند به جستجو ادامه دهد. او به تلاش خود ادامه داد و سال ۲۰۰۸، در یک سفر جستجوی غذا در همان بخش از جنگل، دوباره به ورودی آن برخورد کرد و این بار با دقت مسیر را به خاطر سپرد.

در ۷ آوریل ۲۰۰۹، هو کان تیم انجمن تحقیقات غار بریتانیا را به سمت ورودی هدایت کرد. پیتر مک‌ناب اولین عضو تیم غارنوردی بود که وارد آن شد. ظرف چند روز پس از اولین فرود، تیم متوجه شد که در چه چیزی ایستاده است. این غار پنج برابر بزرگ‌تر از غار مالزی بود که تا آن زمان عنوان بزرگ‌ترین گذرگاه غاری شناخته شده جهان را داشت. در ۱۴ آوریل ۲۰۰۹، تیم رسماً این یافته را اعلام کرد.

یک سال دیگر طول کشید تا بررسی کامل انجام شود، که مستلزم بالا رفتن از یک سازند کلسیت داخلی بود که اکنون به عنوان دیوار بزرگ ویتنام شناخته می‌شود، سدی به ارتفاع نود متر از سنگ‌های رسوبی معدنی که پیشرفت بیشتر به داخل غار را از نظر فیزیکی غیرممکن کرده بود تا اینکه تیم نقاط لنگر را حفر و نردبان‌هایی را در سطح آن نصب کرد. اندازه‌گیری‌های نهایی، که در نهایت در مارس ۲۰۱۰ منتشر شد، طول کل غار را کمی کمتر از نه کیلومتر و حجم داخلی آن را ۳۸.۵ میلیون متر مکعب نشان داد.

مقایسه با آسمان‌خراش ۴۰ طبقه، طبق تخمین بعدی خود اکسالیس، بزرگ‌ترین قاب‌بندی ممکن نیست. ساختمان‌های ۴۰ طبقه‌ای به اندازه یک بلوک شهر نیویورک می‌توانند درون محفظه اصلی غار قرار گیرند. یک بوئینگ ۷۴۷ می‌تواند از میان وسیع‌ترین بخش‌ها عبور کند. صرف نظر از ارجاعات فضایی که پوشش علمی عمومی در طول دهه گذشته به آن پرداخته است، هیچ‌کدام از آنها مقیاس دقیق آنچه را که واقعاً در آنجاست، به طور کامل منتقل نکرده‌اند.

آنچه فضای داخلی غار انجام می‌دهد، هیچ غار دیگری انجام نمی‌دهد

دلیل اینکه فضای داخلی به این شکل به نظر می‌رسد، به دو سوراخ عظیم در سقف برمی‌گردد. اینها دولین نامیده می‌شوند و زمانی تشکیل شدند که بخش‌هایی از سقف غار، ده‌ها هزار سال پیش، تسلیم شدند و به سمت داخل فروریختند. آنچه باقی ماند، دو نورگیر وسیع، هر کدام صدها متر عرض، بود که نور خورشید، باران و هوای بیرون را به داخل غار راه می‌داد. این همان چیزی است که هر چیز دیگری را در مورد سون دونگ ممکن می‌سازد.

طبق گزارش مارک جنکینز برای مجله نشنال جئوگرافیک، همراه با سفر نقشه‌برداری سال ۲۰۱۰ که عکاس کارستن پیتر برای مقاله «فتح یک غار بی‌نهایت» در ماه مه ۲۰۱۱ این مجله مستند کرد، این دو دولین مجموعه‌ای خاص از پیامدهای بیولوژیکی را ایجاد می‌کنند. در زیر هر یک از آنها، پرتوهای نور روز که به کف غار می‌رسند، دو قطعه جنگلی کامل در داخل غار ایجاد کرده‌اند. دای اینه وو، گیاه‌شناس ویتنامی، که گیاهانی را که در زیر نورگیرها رشد می‌کنند شناسایی کرد، اساساً همان ترکیب گونه‌ای را یافت که در جنگل بیرون رشد می‌کند.

به عبارت دیگر، غار شامل دو قطعه جنگل بارانی معمولی ویتنامی است که با تاک‌ها، سرخس‌های درختی و ساختار سایبان کامل احاطه شده‌اند و هر کدام از آنها توسط دیوارهای غاری به ارتفاع صدها متر از هر طرف محصور شده‌اند. در بالای آنها، در اعماق اتاق‌های تاریک‌تر، زیست‌شناس آلمانی آنت بچر حیوانات سازگار با غار را که مستقل از اکوسیستم سطحی زندگی می‌کنند، از جمله شپش‌های چوب، ماهی‌ها و هزارپاهایی که تمام رنگدانه‌های خود را از طریق سازگاری تکاملی با تاریکی از دست داده‌اند، مستند کرد.

دمای داخل غار در طول سال به طرز چشمگیری پایدار و بسته به فصل بین ۱۷ تا ۲۵ درجه سانتیگراد متغیر است. در بیرون، در جنگل ویتنامی اطراف، دما در تابستان به نزدیک ۴۰ درجه می‌رسد و در زمستان به ده درجه سانتیگراد کاهش می‌یابد. اتفاقی که هنگام ورود هوای گرم و مرطوب بیرون از طریق دولاین‌ها و برخورد آن با هوای خنک و ثابت داخل غار رخ می‌دهد، دقیقاً همان اتفاقی است که هنگام برخورد یک توده هوای گرم و مرطوب با یک توده هوای خنک در هر جای دیگر کره زمین رخ می‌دهد.

تخمین زده می‌شود غار بین دو تا پنج میلیون سال قدمت داشته باشد. انسان‌ها تقریباً پانزده سال است که در داخل آن بوده‌اند. این بدان معناست که تقریباً در هر مقیاس زمانی که از نظر زمین‌شناسی مهم باشد، کل این غار دقیقاً به شکلی که در حال حاضر است، در مکانی که در حال حاضر قرار دارد، برای دوره‌ای در حدود هزار برابر طولانی‌تر از زمانی که هر انسانی تا به حال از وجود آن مطلع بوده است، در حال شکل‌گیری بوده است. فقط حدود هزار نفر در سال اجازه ورود به داخل را دارند.