به گزارش اطلاعات آنلاین، در این فیلم، چند راکت در بالای یک میدان تمرین منفجر شده و مقادیر زیادی از قطعات فلزی با سرعت بالا را در منطقه زیر آن پراکنده میکنند. به نظر میرسد این سلاح در درجه اول برای سرکوب پرسنل و تجهیزات با حفاظت ضعیف در نظر گرفته شده تا نفوذ به تأسیسات مستحکم.
این مهمات به ویژه از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا برد اهدافی را که PCL-191 میتواند با آنها درگیر شود، گسترش میدهد. این سامانه یک پلتفرم توپخانه موشکی دوربرد ماژولار با قابلیت تحرک بالا و قادر به استفاده از انواع مختلف مهمات است. پیکربندیهای عمومی آن شامل راکتهای ۳۰۰ میلیمتری و ۳۷۰ میلیمتری است، در حالی که سامانه پرتاب ماژولار بزرگتر میتواند سلاحهای کلاس موشک بالستیک تاکتیکی را هم در خود جای دهد. تخمینهای عمومی، برد مهمات مختلف PCL-191 را از تقریباً ۱۵۰ کیلومتر برای راکتهای کوچکتر تا تقریباً ۲۸۰ تا ۳۵۰ کیلومتر برای سلاحهای ۳۷۰ میلیمتری قرار میدهد، در حالی که موشکهای تاکتیکی بزرگتر حدود ۵۰۰ کیلومتر ارزیابی شدهاند. مشخصات دقیق مهمات هواپرتاب هنوز مشخص نیست.
ارزش یک کلاهک ترکشزا در هوا در حمله به پرسنل و تجهیزاتی است که در خارج از تأسیسات مستحکم فعالیت میکنند، از جمله خدمه رادار، وسایل نقلیه ارتباطی، واحدهای پدافند هوایی، تیمهای تعمیر و نگهداری، عناصر لجستیکی و سایر نیروهایی که باید به صورت دورهای خود را در معرض خطر قرار دهند تا بتوانند کار کنند. این امر میتواند این مهمات را به ویژه در مراحل آغازین یک جنگ بزرگ در تنگه تایوان مرتبط کند، زیرا توپخانه سرزمین اصلی چین به جای تلاش برای نابودی کامل هر تأسیسات نظامی دشمن، میتواند به دنبال مختل کردن شبکه مورد نیاز برای عملکرد این تأسیسات باشد. سیستمهای راداری برای کار و نگهداری به پرسنل نیاز دارند؛ هواپیماها برای تسلیح مجدد و سوختگیری مجدد به خدمه زمینی نیاز دارند؛ باتریهای موشک باید با شبکههای فرماندهی ارتباط برقرار کنند و باندها و زیرساختهای آسیبدیده باید تعمیر شوند.
بنابراین، سلاحهای ترکشزا که قادر به پوشش مناطق نسبتاً وسیعی هستند، میتوانند برای تحمیل تلفات و سرکوب موقت این فعالیتها بدون نیاز به تخریب زیرساختهای مستحکم زیربنایی مورد استفاده قرار گیرند. قابلیت تحرک PCL-191 بخش مهمی از این مفهوم است. این سامانه که بر روی یک شاسی چرخدار نصب شده، میتواند پس از شلیک جابجا شود و به جای تکیه بر سایتهای توپخانهای بزرگ و دائمی، از موقعیتهای پراکنده استفاده شود. معماری ماژولار آن همچنین امکان انتخاب انواع مختلف مهمات را بر اساس هدف فراهم میکند. این امر ترکیبی از قابلیتهای سرکوب منطقهای و حملات دقیق دوربرد را از یک خانواده مشترک از سکوهای پرتاب، برای نیروی زمینی فراهم میکند. این سامانه قبلاً در رزمایشهایی که به صراحت شامل احتمالات تنگه تایوان، از جمله رزمایشهای بزرگ در اطراف جزیره در دسامبر 2025، بوده است، نشان داده شده است.