به گزارش اطلاعات آنلاین، این حشره که «کاسه پشتک» نیز نامیده می شود با نام علمی Eurygaster integriceps از خانواده «سن های بدبو» (Pentatomidae) و از راسته «نیم بالان» (Hemiptera) به شمار می رود.

حشره بالغ به طول ۸ تا ۱۳ و عرض ۵ تا ۸ میلی متر است. تغییرات در اندازه بدن بسته به شیوه زندگی و موقعیت جغرافیایی تغییر می کند؛ جمعیت هایی که در ارتفاعات زندگی می کنند کوچک تر و به طول ۸ تا ۱۱ و عرض ۵ تا ۷ و جمعیت هایی که در مزارع زندگی می کنند به طول ۱۰ تا ۱۳ و عرض ۶ تا ۹ میلی متر هستند.

این گونه بدنی بیضی شکل و پهن، سری مثلثی و ۲ چشم ساده و ۲ چشم مرکب دارد. در ناحیه پشتی بدن دارای سپری بزرگ و کیتینی است که بال ها و تمامی شکم (به جز حاشیه های کناری) را می پوشاند. شاخک ها ۵ بندی که بند پنجم و دوم طویل تر و بند سوم کوچک تر از سایر بندها است. سطح پشتی قفسه سینه (پیش گرده) شش ضلعی به نظر می رسد.

از نظر رنگ آمیزی متغیر ولی معمولاً به رنگ قهوه ای یا زرد است که تیره یا روشن بودن این رنگ ها نیز بسته به نوع زندگی و زیستگاه حشره تغییر می کند. رنگ های سیاه، قرمز، مسی و  زرد کهربایی نیز در جمعیت های مختلف از این حشره دیده می شود. نر و ماده شبیه هم هستند و تنها اختلاف این دو در ساختار و اندازه دستگاه تناسلی است.

حشره ماده ۳۰ تا ۴۰ تخم کروی به قطر یک میلی متر و به رنگ سبز روشن در دسته های کوچک معمولاً ۱۴ تایی (در دو ردیف ۷ تایی) در کناره های زیرین برگ ها یا ساقه گیاهان می گذارد. تخم ها پس از ۶ تا ۲۷ روز باز می شوند.

پوره ها یا حشرات نابالغ هنگام خروج از تخم به رنگ سبز هستند اما پس از چند ساعتی متمایل به سیاه می شوند. آنها ۵ بار پوست اندازی می کنند و به مدت ۲۰ تا ۴۵ روز برگ ها و خوشه ها را می خورند و در دمای بین ۲۰ تا ۲۴ درجه سانتی گراد به خوبی رشد می کنند. در مرحله دوم و سوم دوره پورگی، شکم کم رنگ و قفسه سینه و سر تیره است. در مرحله چهارم بال های جلویی و در مرحله پنجم بال های عقبی ظاهر می شوند. 

این حشره فقط یک تا دو ماه از سال را به فعالیت می پردازد و در سایر ماه ها به صورت خواب زمستانی و خواب تابستانی به سر می برد.

وقتی در شهریور ماه دما کاهش می یابد به دنبال غلات می ‌روند، شروع به تغذیه از ساقه‌ ها، برگ‌ ها و سر دانه‌ های در حال رشد کرده سپس جفت ‌گیری می‌ کنند و تخم‌ های خود را می ‌گذارند. هر سال فقط یک نسل وجود دارد، بنابراین حشرات بالغ و پوره‌ ها را می ‌توان در حال تغذیه با هم از دانه‌ های در حال رسیدن یافت.

در ایران در تمامی نقاط به جز نواحی کویری، نوارهای ساحلی دریای خزر در شمال و دریای عمان و خلیج فارس در جنوب یافت می شود.

سن گندم از آفات مهم و خطرناک غلات و مزارع گندم و جو به شمار می رود. جمعیت های ساکن زیستگاه های طبیعی در دامنه های کوهستانی از گیاهان وحشی مانند درمنه و گرامینه تغذیه می کنند.

بیش از ۱۵ میلیون هکتار از زمین های کشاورزی غرب و آسیای مرکزی به این آفت آلوده هستند. تعداد آفات از سالی به سال دیگر بسیار متفاوت است و معمولاً حمله این آفت هر هفت سال یک بار اتفاق بیفتد که به طور بالقوه باعث زیان ده ها میلیون دلاری محصول می شود. کاهش عملکرد دانه در گندم ۵۰ تا ۹۰ درصد و در جو ۲۰ تا ۳۰ درصد بر اثر فعالیت این حشره برآورد شده است.

سن گندم در حین تغذیه، آنزیم ‌هایی را به گندم تزریق می‌ کند که باعث تجزیه گلوتن شده و در نتیجه کاهش کیفیت آرد و تولید خمیر پایین‌تر را به دنبال دارد. روش ‌های کنترل این حشره شامل استفاده زودهنگام کود در محصولات زمستانه، کشت زودرس محصولات بهاره، انتخاب گونه‌ های مقاوم به آفت و گونه‌ هایی که زود می ‌رسند و زود برداشت می ‌شوند، شخم زدن پاییزه در بقایای گیاهی و سمپاشی محصولات با سموم آفت‌ کش‌ ها است.