پیکر جواد مجابی، نویسنده، شاعر، طنزپرداز، نقاش و منتقد ادبی و هنری که بیش از شش دهه در عرصه فرهنگ و هنر ایران فعال بود صبح دیروز (چهارشنبه ۱۸شهریور) از مقابل خانه‌اش در کوی نویسندگان به سمت امامزاده طاهر کرج تشییع شد.
به گزارش ایسنا، در این مراسم که با استقبال پرشور دوستان و علاقه مندان به این نویسنده و شاعر برگزار شد، محمود دولت‌آبادی در بدرقه دوست دیرینه خود، جواد مجابی گفت: یکی از جنبه‌هایی که درباره او کمتر گفته شده، آشنایی عمیقش با ادبیات قدیم ایران بود. در بیش از ۱۰سال اخیر، در گفتگوهایی که باهم داشتیم، بیشتر درباره ادبیات قدیم صحبت می‌کردیم. گاهی جواد در تماس تلفنی نزدیک به یک ساعت درباره یک بیت از یک قصیده صحبت و آن را تفسیر می‌کرد و من بیشتر شنونده بودم. او سپس در حالی که به شدت متاثر بود با خواندن چند بیت شعر از فقدان این نویسنده و شاعر یاد کرد.
امیرحسن چهل‌تن، داستان‌نویس هم در این مراسم به یکی از آثار جواد مجابی اشاره کرد و گفت: نزدیک به ۵۰سال پیش، در تابستان سال ۱۳۵۸، مجابی داستانی در «کتاب جمعه» شاملو با عنوان «مرگ در کاسه سر» منتشر کرد. به نظر من، او در آن داستان چگونگی مرگ خودش را پیش‌بینی کرده بود.
میراث هنری مجابی
سپس رضا سرور، نمایشنامه‌نویس و منتقد ادبیات اظهار کرد: گفته شده است که با مرگ هر هنرمند، زندگی او به سرنوشت تبدیل می‌شود. در این گفته حقیقتی نهفته است؛ زیرا مرگ همان لحظه سرنوشت‌سازی است که در آن، جریان پرتلاطم زیست هنری با رسیدن به نقطه فرجامین، فرم نهایی و قابل ارزیابی خود را می‌یابد و بدل به میراثی برای آیندگان می‌شود.
وی افزود: میراث هنری مجابی دامنه گسترده‌ای دارد و طیف آن از نگارش داستان، شعر، نمایشنامه، فیلمنامه، نقد ادبی، سفرنامه و روزنامه‌نگاری تا تألیف «تاریخ طنز ادبی»، «تاریخ نقاشی معاصر ایران» و شناخت‌نامه‌ها را شامل می‌شود. این طیف متنوع فعالیت هنری مجابی در امتداد میراثی قرار دارد که هدایت از پایه‌گذاران آن بود و بر اساس آن، هنرمند برای ارتباط‌گیری هرچه وسیع‌تر با مردم، ناگزیر از استفاده از رسانه‌های متفاوت بود.
سرور تصریح کرد: مجابی به عنوان نویسنده‌ای جامع‌الاطراف، طی شش دهه فعالیت پربار هنری، آثار متنوعی آفرید. در میان این آثار گوناگون، به وضوح می‌توان دید که ذهنیتی واحد در فراسوی آنها نهفته است. این ذهنیت واحد، چه به هنگام آفرینش آثار ادبی و چه در نگارش آثار تحقیقی، همواره سه مؤلفه را به دقت در نظر دارد: تاریخ‌نگری، طنز و تمثیل. 
سپس یغما گلرویی، شاعر و ترانه‌سرا،شعری که در وصف مجابی سروده بود را برای حاضران خواند.
محمد حسینی، نویسنده،نیز در این مراسم با اشاره به جایگاه مجابی در ادبیات ایران اظهار کرد: مجابی شاعر، داستان‌نویس، طنزپرداز و منتقد بود و درباره بزرگی او تردیدی وجود ندارد. او مردی بود که هرگز ناامید نمی‌شد، هرگز نمی‌رنجید و هرگز اخم نمی‌کرد. کوچک‌ترین موفقیت دیگران را ستایش می‌کرد و به اطرافیانش قوت قلب و اعتماد می‌داد.
نویسنده حامی جوانان
پوریا عالمی، نویسنده و طنزپردازنیز در این مراسم گفت: اعتبار هر سرزمینی به کوه‌ها و رودها و جنگل‌ها و انسان‌هایش است و اعتبار کوه‌ها و جنگل‌ها و انسان‌ها به استمرارشان و ایستادنشان. در روزگاری که کوه‌ها و رودها و جنگل‌ها دست از ایستادن برداشته‌اند، صاحبان این خانه دست از بودن و زندگی برنداشتند.
این نویسنده با اشاره به نقش جواد مجابی در حمایت از نسل جوان ادبیات گفت: جواد مجابی، نویسنده‌ای گشاده‌ دست و جاری بود که در کنار خود، فرصت رشد را برای نهال‌ها و جوان‌ترها فراهم می‌کرد و به آنها فرصت سایه‌گستری در کنار درختان کهنسال این خانه را می‌داد.
سپس ناستین جوادی، همسر جواد مجابی، اظهار کرد: به فرهنگیان بزرگی که امروز در خانه فرهنگی کوچک ما جمع شده‌اند، خوش‌آمد می‌گویم. اینک و امروز رفیق روشنفکر ما، شاعر میهن زخمی ما، تصویرگر دوران، جان ما، روزنامه‌نگار دوران جنون‌آمیز ما، سرپرست خانواده فرهنگی ما، همسر و پدرمان، ما را تنها گذاشته است، اما راه پایان نیافته است. 
او ادامه داد: خانواده فرهنگی او که طی ۵۰سال بر نظم و هندسه‌ای مشخص بنیان نهاده شده، راهش را ادامه خواهد داد. دیدن سیل خودجوش و خروشان فرزندان نادیده‌مان که از عصر روز شنبه، ۱۴شهریور فضای مجازی را فروزان کرد، مهر تأییدی بود بر اینکه جواد مجابی مسیر درستی را پی نهاده و پیموده است.
عاشق میهن
پوپک مجابی، دختر جواد مجابی نیز در مراسم بدرقه پدرش، با اشاره به مجموعه شعر «عاشقانه‌های جدید» گفت: زمانی که این مجموعه قرار بود منتشر شود، پدرم به دلیل مشغولیت، گردآوری آن را به من سپرد. در جریان گردآوری این اشعار دریافتم که برای پدرم، «معشوق» از «میهن» جدایی‌ناپذیر است و در نهایت این مجموعه حول سه محور محبوب، میهن و یاران از دست‌رفته شکل گرفت.
او در ادامه با خواندن بخش‌هایی از شعرهای پدرش، از نسبت عمیق او با ایران، مردم و سرزمینش گفت و به شعری اشاره کرد که به باورش حال‌وهوایی پیشگویانه دارد؛ شعری که در آن از رفتن، ماندن و خاطره‌ای سخن گفته می‌شود که پس از رفتن شاعر نیز در این شهر و در شعر این کشور باقی خواهد ماند.
بر اساس اعلام خانواده جواد مجابی، برای این نویسنده به جز آیین تشییع، مراسم دیگری برگزار نمی‌شود و پس از خاکسپاری، خانه مجابی به مدت هفت روز پذیرای دوستان، همکاران و دوستداران او است.