به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از روزنامه نیویورک تایمز، آمریکا ابتدا قدرت خود برای جلوگیری از پیروزی کمونیستها را بیش از اندازه برآورد کرد، سپس ماهیت تمامیتخواه حکومت مائو را دستکم گرفت. در دهه ۱۹۹۰ هم تصور کرد ادغام چین در اقتصاد جهانی این کشور را به سمت سرمایهداری و لیبرالیسم سوق خواهد داد؛ اما چین تحت رهبری شی جینپینگ به اقتدارگرایی بازگشت.
وجه مشترک این اشتباهها، ناتوانی واشنگتن در درک اندازه، پیچیدگی و تفاوتهای سیاسی و فرهنگی چین و همچنین برآورد بیش از اندازه از توانایی آمریکا برای تغییر مسیر این کشور بوده است.
برای نخستین بار از سال ۱۹۷۲، «بیانیه شانگهای» ممکن است با خطری جدی مواجه باشد. موضع آمریکا درباره تایوان و منطقه آسیا-اقیانوسیه دائماً دستخوش تغییر است و در سوی دیگر، شی جینپینگ اهداف تهاجمی در قبال تایوان دارد.
با وجود سخنان خوشبینانه در نشستهای سران دو کشور چین و آمریکا، ما دوباره به دورانی بازگشتهایم که امکان وقوع اشتباههای بنیادین، این بار با پیامدهایی محاسبهناپذیر، وجود دارد. بزرگترین فاجعه ژئوپلیتیکی ممکن، وقوع یک درگیری نظامی بر سر تایوان و دریای چین جنوبی خواهد بود.
یک درگیری میان بزرگترین اقتصادهای جهان میتواند حیاتیترین زنجیرههای تأمین را مختل کند و جهان را به شکلی عمیق تغییر دهد. مهمترین عنصر برای جلوگیری از چنین جنگی، سیاستی باثبات و پیشبینیپذیر است؛ زیرا سوءبرداشت از نیات طرف مقابل میتواند به جنگ منجر شود.
نوسان دونالد ترامپ در قبال تایوان و آسیا، از جمله استفاده از کمک نظامی به تایوان به عنوان اهرم چانهزنی با چین، به این سردرگمی دامن میزند. او در سفر به پکن پالسهایی درباره موارد اختلافی آمریکا و چین فرستاد که به بهتر شدن اوضاع کمک نکرد و حالا در فرصت سفر شی به واشنگتن، میتواند از عمیقتر شدن اختلافها جلوگیری کند.
هر چند با توجه به درگیر بودن ترامپ در جبهه جنگ با ایران و ناکامی در به پایان رساندن جنگ روسیه و اوکراین، زمان چندان به نفع کاخ سفید در جریان نیست. اگر بحران قیمت سوخت در آمریکا تا پیش از انتخابات میاندورهای رفع نشود و جمهوریخواهان رقابت را به دموکراتها ببازند، آن وقت شی جینپینگ با کمال میل و طیب خاطر مینشیند و فرجام ترامپ را با لذت تماشای میکند.