مردم در فضای مجازی به تبادل نظر درباره معلولیت پرداخته‌اند.
علیرضا فیضی که خود را به‌عنوان یک معلول معرفی کرده، خطاب به برگزارکنندگان آزمون استخدامی معلولان نوشته: شما اگر به فکر معلولان بودید آزمون استخدامی رایگان برگزار می‎کردید، نه که برای معلولان شرط و شروط بگذارید. معلولان دیپلمه به دلیل نداشتن مدرک تحصیلی بالا نمی توانند دراین آزمون شرکت کنند و آنها را موقع گزینش رد می‌کنند. 
پویا جامه‌کوهی از موضوع دیگری گلایه دارد: متأسفانه بهزیستی امسال معلولان نخاعی را درجه‌بندی کرده تا از پول لوازم بهداشتی‌شان کم کند. مگر معلولان نخاعی چند دسته هستند؟ من که از کمر به پایین معلولم، برای لوازم بهداشتی چه فرقی با معلولیت گردن دارم؟ یک مسئول پیدا بشود و به این سؤال جواب بدهد.
[پیگیری این موضوع در دستور کار خبرنگار اجتماعی روزنامه قرار گرفت]
زهرا استکی زن جوانی است که در اصفهان زندگی می‌کند. او ضمن انتشار این عکس گفته: یک سال است ما توانیابان، از فعالیت در گذر چهارباغ محروم شده‌ایم. تمام هزینه‌های زندگی و معیشت ما از راه فروش صنایع‌دستی در این گذر بود و این تنها منبع درآمد خانواده‌ها به شمار می‌رفت. متأسفانه حمایتی از اشتغال توانیابان وجود ندارد. حتی بعد از پیگیری، نه‌تنها چیزی حل نشد، بلکه امسال قرار بود مثل هرسال، آخر شهریور بازارچه ویژه توانیابان در پارک ناژوان اصفهان برگزار شود و آن را هم از ما گرفتند و لغو کردند. کاش به‌جای این‌همه ترفند برای راه بستن، جایی را آباد می‌کردید یا حداقل معیشت مردم دغدغه‌تان بود.
مهدی حاجی‌پور در ساعت ۳ صبح این عکس را گرفته و از کار قشنگ تیم هلال احمر در برخورد با افراد کم‌توان تعریف کرده: مشهد در ایام عزاداری خیلی شلوغ است و همه خیابان‌های منتهی به حرم امام رضا(ع) برای تردد خودروها بسته می‌شود. کار قشنگ بچه‌های هلال‌احمر مشهد این است که به‌صورت ۲۴ساعته، توانیابان و سالمندان را با ویلچر می‌برند و می‌آورند. 
کاربری با نام مستعار تی هم به کار ارزشمند دیگری در حوزه معلولان اشاره کرده: یکی از دلایلی که شرکت فیروز ‌برایم قابل احترام است این که بخش عمده کارکنان شرکت فیروز(جانسون)، توانیابان هستند،۸۶ درصد پرسنل این کارخانه از نابینایان، ناشنوایان، توانیابان جسمی، حرکتی و بیماران ام‌اس هستند.
سید محمد موسوی، مدیر عامل فیروز سال ۱۳۳۳ در شهر قزوین چشم به جهان گشود و در چهارسالگی به بیماری فلج اطفال مبتلا شد. وی به رقم محدودیت نسبتا شدید جسمی و حرکتی، هرگز در زندگی متوقف نشد و برای تحصیل در رشته پزشکی به امریکا رفت اما با آغاز جنگ ایران و عراق، تحصیلات خود را در آمریکا رها کرد و به ایران بازگشت.
موسوی که به‌عنوان رئیس شبکه ملی تشکل‌های غیردولتی معلولان جسمی حرکتی ایران و برترین کارآفرین کشور در زمینه ایجاد اشتغال برای معلولین شناخته می شود، سال ۱۳۷۹ شرکت فیروز را طی مزایده‌ای خریداری کرد و به سرعت با بهبود بخشیدن تحقیق و توسعه و بسته‌بندی، روند نزولی شرکت را به روندی صعودی تبدیل کرد.