به گزارش اطلاعات آنلاین، این پرتاب شخصاً با حضور کیم جونگ-اون، رهبر کره شمالی، نظارت شد و رسانه‌های دولتی گزارش دادند که موشک از منطقه وونسان پرتاب شده و به هدف تعیین‌شده در فاصله تقریباً ۱۰۰۰ کیلومتری برخورد کرده است. ارتش کره جنوبی جداگانه گزارش داد که این موشک بیش از ۷۰۰ کیلومتر را طی کرده است، در حالی که وزارت دفاع ژاپن مسافت پرواز آن را تقریباً ۶۸۰ کیلومتر ارزیابی کرد. اختلاف در فواصل گزارش‌شده از سوی کره شمالی به عنوان گواهی بر محدودیت‌های قابلیت‌های ردیابی دو کشور همسایه برجسته شد.
کیم یو-جونگ، مدیر اداره کل امور حزب کارگران و خواهر پرنفوذ رهبر کره شمالی، ادعا کرد این موشک قادر به استفاده از چند حالت پرواز مختلف، از جمله «حالت مسیر موج‌مانند» است که می‌تواند باعث شود سلاح در ارتفاعات پایین‌تر مسیر خود را تغییر دهد. او اظهار داشت که مقامات کره جنوبی و ژاپن در ردیابی موشک از «نقاط پرش» اولیه آن هنگام استفاده از این مسیر، شکست خورده‌اند. او همچنین ادعا کرد هوش مصنوعی در سامانه هدایت موشک گنجانده شده و به آن اجازه می‌دهد مدار پرواز خود را در ارتفاع پایین تغییر دهد. این سامانه بسته به هدف و مقصد، حداقل چهار حالت مختلف مدار پرواز را انتخاب می‌کند و هیچ راهی برای جلوگیری از حمله وجود ندارد.
انواع موشک‌های کمتر پیشرفته کره شمالی در گذشته توانایی بالایی در فرار از شناسایی از سوی جدیدترین سامانه‌های دفاع موشکی ساخت آمریکا نشان داده‌اند. موشک KN-23 که سال ۲۰۱۹ به خدمت گرفته شد، یک مسیر نیمه‌بالستیک فشرده را با توانایی انجام مانورهای گسترده در طول مسیر پرواز خود ترکیب کرد و از سوی رسانه‌های دولتی کره شمالی با عنوان «مدار نامنظم» با «حالت پرواز جهشی با سر خوردن در ارتفاع کم» و «حالت خاص پرواز هدایتی» توصیف شد.
این امر باعث شد موشک‌های KN-23 به سختی قابل شناسایی یا ردیابی باشند و به اندازه‌ای ثابت شد که سامانه‌های AEGIS در کره جنوبی حتی قادر به شناسایی آنها نیستند - که پس از پرتاب آزمایشی در اکتبر ۲۰۱۹ آشکار شد. آخرین نسل موشک‌ها با وسایل نقلیه سر خوردن مافوق صوت، این قابلیت‌ها را بسیار بیشتر گسترش می‌دهند.