حمید یزدان پرست
سه‌شنبه، ۲۵ فروردین ۱۴۰۵
این چند روز نگرانی درباره وضعیت لبنان تقریباً عمومی شده است؛ چون بند اول تفاهمنامه اسلام‌آباد مشخصاً درباره لبنان است؛ اما اسرائیل مدام حمله می‌کند و آمریکا نیز دم فروبسته. مردم خیلی ناراحت هستند و احساس خیانت می‌کنند و اینکه لبنان را تنها گذاشته‌اند. واقعیت این است که ما «ستاد مرکزی اطلاع‌رسانی جنگی» نداریم و خیلی‌ها آزرده‌خاطرند که چرا باید مطالب مربوط به ایران را بار اول از رسانه‌های بیگانه بشنوند. با اینکه رهبر در پیامش تذکر داد که مردم به آنها گوش نسپارند یا اعتماد نکنند، اما پیداست که ولع خبریابی، راحتشان نمی‌گذارد، راست و دروغشان را می‌شنوند و دق‌دلی‌شان را بر سر مسئولان خودمان خالی می‌کنند. به همین جهت امشب بعد از نماز عشا، قرار شد دکتر عبدالحسین روح‌الامینی ـ نماینده تهران در مجلس ـ درباره این موضوعات صحبت کند. این هم خلاصه‌ای از رئوس مطالب او:
ـ ترامپ امروز گفته که مایل است دوباره مذاکره کند.
ـ ما این بار به لحاظ روایتگری مظلوم نیستیم. وضع ما به لحاظ خارجی خیلی بهتر از داخل است. خیلی از رسانه‌ها می‌گویند لوگوی «آمریکا اول نیست، اسرائیل است»، بازتاب زیادی داشته. کسانی مثل جواد موگویی هم که فردی رسانه‌ای است، وارد میدان می‌شود.
ـ الان می‌خواهند میزان خسارت ایران را در جنگ برآورد کنند، می‌گویند ۱۲۰هزار خانه خسارت دیده است. حتی اگر شیشه جایی شکسته باشد، محاسبه می‌شود. خسارات طرف مقابل را هم باید محاسبه کرد. بزرگ‌کردن خسارت ما برای این است که کوتاه بیاییم.
ـ مطرح می‌کنند: «مگر چند درصد مردم در میدان هستند؟» باید گفت: تا امروز ۲۴میلیون نفر امضا کرده‌اند که «جانفدا »هستند. با اینکه افراد زیر ۱۲ سال و فاقد تلفن همراه ثبت‌نام نمی‌شوند.
ـ برخی را دستگیر کرده‌اند که در دی‌ماه کوکتل‌مولوتف درست می‌کردند، حالا در میدان دادوقال راه می‌اندازند که: «آقا مظلوم است!»
ـ در ۴۵ روز حدود ۳هزار شهید داده‌ایم، در اغتشاشات دوشبه، حدود ۳هزار.
ـ خدا خیر دهد به پزشکیان در جلسه نشسته، می‌گویند: «خطر حمله است»، باز می‌نشیند. دیروز به چهار وزارتخانه هم سر زده است.
ـ عوامل موساد خیلی ضربه نخورده‌اند. وزارت اطلاعات گفته در جنگ ۱۲روزه ماشین‌های بزرگی دیدیم که فکر می‌کردیم حامل الوار هستند، در حالی که فهمیدیم دارای تجهیزاتی است که می‌توانند افرادی را برای سه روز حبس کنند تا بدزدند.
ـ امروز ایتالیا و آلمان گفته‌اند: «با آمریکا همراهی نمی‌کنیم.» اسپانیا متوجه شده چند روز دیگر بعد از هرمز و باب‌المندب، نوبت جبل‌الطارق است. غول خفتة باب‌المندب هنوز از چراغ بیرون نیامده!
ـ ما که ۴۷ سال تحریم بوده‌ایم، می‌بینیم در این ۴۶ روز کشور تأمین است و ارتباط با همسایگان برقرار است.
ـ اما نامردی نسبت به حزب‌الله: خود حزب‌الله می‌گوید: «ما را خیلی مطرح نکنید که کارمان سخت می‌شود.» آمریکا فالانژها را مسلح کرده است. ما سر میز مذاکره گفتیم: «لبنان و منطقه باید جزو آتش‌بس باشد.» اسرائیل قبول کرد. دولت لبنان می‌خواهد اسرائیل جنوب را بکوبد!
ـ آمریکا نمی‌خواست انتخابات عراق پیش برود. نخست‌وزیر یا مالکی است یا هر که او همراهی کند.
ـ نباید به وسوسه دشمنان توجه کرد. برخی فضاهای مجازی داخل، مرکزش یک جاست: آمریکا، اسرائیل و انگلیس که در پی تفرقه و سستی ماست.
ـ بالاتر از لانچر و دیپلماسی، میدان و خیابان است. مرحوم علامه امینی در «الغدیر» می‌گوید اگر مردم غدیر را زنده نگه می‌داشتند، برخی حوادث پیش نمی‌آمد.
ـ «انتخابات شورای شهر» برای دو ماه بعد از پایان جنگ عقب افتاده تا مبادا کسی در میدان‌ها به تبلیغات بپردازد و رقابت‌ها موجب ایجاد انشقاق بشود.
ـ در این جنگ، هر طرف که یک روز بیشتر پایداری کند، برده است.
ـ ونس گفته در راه برگشت از مذاکرات پاکستان، مثل هر روز، به نتانیاهو گزارش داده است!
ـ موگرینی گفته: ما برای برجام ۸ سال مذاکره کردیم، حالا اینها خواسته‌اند با ۲۱ ساعت مذاکره، کار را تمام کنند!
ـ در مقام مشورت و نظردهی، بیشترین آزادی را داریم، اما در مقام عمل و تصمیم تابع [رهبر] هستیم.
ـ تاریخ چنین استقامت پایداری را سراغ ندارد و خسارت پایداری کمتر است. هزینه مقاومت کمتر از تسلیم است.
ـ ایران به سازمان بین‌الملل نامه داده که: اردن، امارات، بحرین، عربستان باید به ما خسارت بپردازند.
یکی از حاضران پرسید: «شیخ نعیم قاسم گفته: می‌جنگیم گرچه تنها باشیم!» روح‌الامینی پاسخ داد: اتاق جنگ مقاومت هماهنگ است. حزب‌الله می‌گوید ما در جنوب لبنان از پس اسرائیل برمی‌آییم. این هماهنگی وجود دارد.
ظرافت حزب‌الله این است که نمی‌خواهد تبلیغات فالانژها شکل بگیرد که جزئی از ایران است. اسرائیل دارد روی مرز باریکی راه می‌رود؛ ولی تدبیر خودشان است. ساده‌نگری است که فکر کنیم حزب‌الله تنها شده. وحدت فرماندهی در جبهه‌های مقاومت با حساب و کتاب است و نقش تنگه از بمب اتمی به‌مراتب بیشتر است. جنگ ۱۲روزه (وعده صادق۱ و ۲) را با ابعاد کار مقایسه کنید. اصلاً قابل مقایسه نیست. هیلاری کلینتون ـ وزیر خارجه پیشین آمریکا ـ گفته به ترامپ گزارش نداده‌اند، باورش نمی‌آمد شیخک‌ها را بزنیم، این مقاومت بازدارنده است و محاسبات آنها را برهم زده است. گرچه مطالب بریده بریده و تلگرافی بود، ولی پربدک نبود. متاسفانه خبررسانی درستی صورت نمی‌گیرد و عده‌ای نیز انگار مأمورند در این کوره بدمند که: چرا مقامات اطلاع‌رسانی نمی‌کنند؟ حیف که لاریجانی و خرازی شهید شده‌اند. کاش در این خصوص از تجربیات امثال عطریان‌فر و شمس‌الواعظین استفاده شود که باز می‌دانم تنگ‌نظری‌های جناحی نمی‌گذارد.
در حیاط مسجد نیز یکی از نمازگزاران حرف برخی مخالفان را نقل کرد که اینها می‌گویند: «مردم تا کی در خیابان خواهند ماند؟ دو ماه، نهایت سه ماه. بعد که خسته شدند، ما می‌ریزیم توی خیابان‌ها و کار را تمام می‌کنیم!» شما برای آن موقع چه فکری کرده‌اید؟ برخی نیز آنقدر موضوعات فرعی متعدد و پراکنده‌ای را مطرح می‌کردند که روح‌الامینی نمی‌رسید جواب دهد.
حرف آن نمازگزار نگران، قابل تأمل بود و دلم سوخت از اینکه با وجود این‌همه جنایت و خرابی و خباثت دشمن، هنوز برخی همان‌گونه بیندیشند که چند ماه پیش. ضمن اینکه نباید بگوییم: چو فردا شود، فکر فردا کنیم؛ نه، از همین حالا باید فکر کرد، چاره اندیشید و درست تصمیم گرفت.
آیا تا آن روز، آنهایی که چنین خیالاتی در سر دارند، آرام می‌نشینند یا از راه دیگری وارد می‌شوند و مثلاً همان‌گونه که دکتر روح‌الامینی خبر داد، با دمیدن در کوره احساسات و غلیان عواطف، مجال تصمیم‌گیری منطقی را دست‌اندرکاران امور سلب می‌کنند؟ چه‌بسا همزمان بکوشند آنها را با واداده خواندن و سازشگر و ترسو و نفوذی لقب دادن، از چشم مردم بیندازند؛ یعنی با ترور شخصیت مسئولان عالی‌رتبه، کار دشمن را در ترورشان، تکمیل کنند. در کنار اینها، کمبودها و نارسایی‌های اقتصادی را برجسته کنند و مدیران مربوطه را ناکارآمد نشان دهند.
وقتی این دو امر به موازات هم پیش رفت، هم عده‌ای از آمدن به میدان دلسرد می‌شوند، چون می‌گویند «ما برویم و دیگران بخورند»، و هم ممکن است کار به درگیری موافقان و مخالفان بکشد. در این صورت نیز عده‌ای ناامید و دلزده می‌شوند و میدان را ترک می‌کنند و در هر صورت انشقاقی رقم می‌خورد که تنها به سود دشمن است. از قضا در پیام نوروزی رهبر، به عمده این موارد اشاره تلویحی و گاه تصریحی شده است.
ادامه دارد
شما چه نظری دارید؟