به گزارش اطلاعات آنلاین، با اوج‌گیری موج تازه اعتراضات مردمی به هزینه‌های سنگین زندگی، تظاهرات گسترده دانش‌آموزی و کشیده شدن دامنه خشونت‌ها به خیابان‌های پایتخت، پاریس که به شهر نور شهرت دارد ناچار شده است گران‌بهاترین دارایی‌های خود را پشت چوب‌ها و حافظ‌های امنیتی پنهان کند.
تصور پاریس بدون صف‌های طولانی گردشگران در مقابل موزه لوور یا شلوغی کافه‌های اطراف موزه اورسه سخت است؛ اما در روزهای اخیر، این کابوس به واقعیت بدل شده است. با دستور مستقیم وزارت فرهنگ فرانسه و هماهنگی کامل با پلیس پاریس، برجسته‌ترین موزه‌های جهان در اقدامی اضطراری و پیشگیرانه درهای خود را به روی بازدیدکنندگان بستند.
شاهکارهای هنری جهان پشت درهای بسته ماندند؛ از موزه لوور، اورسه و اورانژری گرفته تا موزه ملی پیکاسو. حتی موزه‌های وابسته به شهرداری پاریس نظیر «خانه ویکتور هوگو»، «موزه کارناواله» و «پتی پاله» نیز ناچار شدند درهای خود را تخته کنند. برای موزه‌هایی که درآمد روزانه آن‌ها از بلیت‌فروشی و فروشگاه‌های هنری تأمین می‌شود، این تعطیلی‌های پی‌درپی نه‌تنها یک ضربه زیان‌بار مالی، بلکه شوکی بزرگ به بدنه صنعت گردشگری پیرامونشان بود.
عقب‌نشینی سرمایه‌ها
ضربه بحران تنها به موزه‌های دولتی محدود نماند؛ قلب تجاری و اقتصادی هنر پاریس نیز از این طوفان بی‌نصیب نماند. رویداد بین‌المللی و معتبر «آرت باسل پاریس» (Art Basel Paris) که در بنای مجلل گراند پاله جریان داشت، تحت تأثیر ناآرامی‌ها ناچار به تعطیلی زودهنگام شد؛ اتفاقی که ضرر مالکان گالری‌ها و مجموعه‌داران بین‌المللی را به همراه داشت.
در خیابان‌های اطراف، گالری‌های غول‌پیکری همچون «گاگوسیان» (Gagosian) و «هاوزر اند ویرث» (Hauser & Wirth) که روزگاری میزبان میلیاردرها و خریداران مطرح آثار هنری بودند، ویترین‌های شیشه‌ای خود را چوب‌کوبی کردند تا از موج غارت و تخریب در امان بمانند. حراجی‌ها و نمایشگاه‌های خصوصی یکی پس از دیگری لغو شدند و بازار میلیاردی هنر پاریس عملاً به حالت انجماد درآمد.
بخش تلخ این بحران، خروج اعتراضات از خیابان‌ها و نفوذ آن به نهادهای آموزشی هنر بود. دانشجویان «مدرسه لوور» (École du Louvre) در اقدامی نمادین، مسیرهای ورودی موزه لوور را مسدود کردند.
آن‌ها در کنار جنبش‌های دانش‌آموزی ایستادند تا صدای خود را در اعتراض به شرایط معیشتی و رفتارهای امنیتی پلیس به گوش مسئولان برسانند. این رویداد نشان داد که بدنه جوان و تحصیل‌کرده هنر در پاریس، دیگر تنها تماشاگر تابلوهای دیواری نیست، بلکه خود به یکی از بازیگران اصلی صحنه اعتراضات بدل شده است.
برای آن دسته از موسسات خصوصی مانند «بورس تجارت – مجموعه پینو» یا «موسسه لویی ویتون» که درهای خود را بستند، تعطیلی تنها نصف مساله بود؛ نصف دیگر، هزینه‌های کمرشکنی بود که صرف افزایش تدابیر امنیتی شد.
استخدام نیروهای حفاظت ویژه، تعبیه سیستم‌های هشداردهنده پیشرفته و آماده‌باش شبانه‌روزی برای صیانت از آثاری که ارزش مالی آن‌ها غیرقابل‌محاسبه است، بار مالی سنگینی را بر دوش کسب‌وکارهای هنری گذاشته است.