به گزارش اطلاعات آنلاین، هفته گذشته شمس لنگرودی، شاعر شناخته شده، در یک موسسه فرهنگی با مردم زادگاهش نشستی دوستانه داشت و با آنها به گفتگو پرداخت، اما آنچه این شاعر و برپا کنندگان این نشست را آماج تیر انتقادها کرد، هزینه‌ای بود که اهالی لنگرود برای دیداربا همشهری محبوبشان باید می‌پرداختند. چنین اتفاقی یک‌بار دیگر پرسش‌های مهمی را درباره نسبت هنر، مردم و اقتصاد در فضای مجازی به میان کشیده است؛ پرسش‌هایی که فراتر از یک اتفاق محلی، ماهیت رویدادهای فرهنگی را به چالش می‌کشد.
در نگاه اول، تعیین ورودی برای چنین برنامه‌هایی گامی در جهت حرفه‌ای‌سازی اقتصاد هنر و ارزش‌گذاری برای زمان و جایگاه چهره‌های برجسته ادبی است. این رویداد نشان می‌دهد که برگزاری جلسات فرهنگی نیازمند پشتیبانی مالی و تامین هزینه‌های لجستیکی است و سپردن مدیریت آن به چرخه درآمدزایی مستقل می‌تواند به پایداری این دست برنامه‌ها کمک کند. علاوه بر این، در تجربه جهانی و فستیوال‌های معتبر بین‌المللی نیز حضور در نشست‌های پرسش‌وپاسخ با نویسندگان سرشناس مستلزم پرداخت هزینه است؛ الگویی که سعی در ضابطه‌مند کردن حضور مخاطبان واقعی دارد.
اما بسط دادن این الگو به شرایط فعلی و به‌ویژه در شهر زادگاه شاعر، با آسیب‌های جدی همراه است. تفاوت اصلی در اینجاست که رویدادهای مشابه در خارج از کشور در بستری از امکانات رفاهی کامل، تثبیت حقوق مؤلف و تناسب با توان مالی جامعه رخ می‌دهند. الگومشابه‌سازی آن در شهرهای کوچک ایران، بدون در نظر گرفتن شرایط معیشتی مردم، عملاً ارتباط اصیل میان هنر و بدنه جامعه را مخدوش می‌کند. وقتی بهای ورود به چنین دیداری معادل بخش قابل توجهی از بودجه روزمره یک خانواده کم‌درآمد می‌شود، شعر و ادبیات از یک دارایی عمومی به کالایی لوکس و دست‌نیافتنی تغییر ماهیت می‌دهد.
اعتبار یک شاعر بیش از هر چیز در پیوند عمیق او با مخاطبانی است که زادگاه مشترکی با او دارند. این نوع بلیت‌فروشی نه تنها خط کشی طبقاتی ایجاد می‌کند، بلکه ضعف نهادهای متولی فرهنگ را در پشتیبانی از رویدادهای اصیل به نمایش می‌گذارد؛ چرا که بار مالی برنامه مستقیماً بر دوش مخاطب افتاده است.
هرچند تلاش برای خودکفایی رویدادهای هنری قابل درک است، اما نباید دسترسی اقشار عاشق ادبیات به مفاخرشان قربانی رویکردهای کاملاً تجاری شود. از این‌رو ایجاد ظرفیت‌های حمایتی، برنامه‌ریزی برای حضور رایگان علاقه‌مندان کم‌بضاعت یا جلب حامیان مالی می‌تواند تعادلی میان پایداری اقتصادی و حفظ هویت مردمی فرهنگ ایجاد کند.