مرتضی جوهری

گفته شده است ابتدا ویروس «استاکس نت» توسط یک شرکت پیمانکار آسیایی در سال ۲۰۰۸ به سایت هسته ای نطنز منتقل شد و در مدت چند ساعت تمامی سیستم های تأسیسات هسته ای را آلوده کرد. این ویروس روی سیستم چرخشی سانتریفیوژها تأثیر می‌گذارد و نظم عملکرد آنها را از بین می برد. پیچیدگی و ناشناخته بودن این ویروس سبب شد تا مدتی دانشمندان و کارکنان سایت های هسته ای متوجه نشوند منشأ این خرابی و اختلال چیست. در عرض چند هفته تمامی تأسیسات هسته‌ای یکی پس از دیگری از کار افتادند.
به ادعای «یوسی ملمن» کارشناس امنیتی و اطلاعاتی اسرائیل، «هدف از آلودگی سانتریفیوژها فقط وارد کردن خسارت و اختلال در برنامه هسته ای ایران نبود، بلکه بوجود آوردن یک جنگ روانی و ناامیدی در میان دانشمندان ایرانی بود. وقتی آنها متوجه نشدند که علت این اختلال و خرابی چیست، یک سردرگمی و استرس فکری برایشان بوجود آمد و نیز نوعی بی اعتمادی بین جامعه علمی و مقامات سیاسی ایران ایجاد کرد.»
روزنامه نیویورک تایمز در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۱ نوشت: «اسرائیلی ها نخستین بار ویروس استاکس نت را با موفقیت بر سانتریفیوژهای تأسیسات هسته ای دیمونا آزمایش کردند که شباهت به مراکز غنی سازی اورانیوم نطنز داشت.»
با اینکه برنامه هسته ای ایران به تعویق افتاد اما به طور کامل متوقف نشد. در سال ۱۳۸۸ به تدریج مشکلات به وجود آمده رفع شد، اما این ویروس در بسیاری از مراکز صنعتی دنیا انتشار یافت. با این حال، اسرائیل و ایالات متحده تا آن زمان مسئولیت ساخت و انتشار این ویروس را برعهده نگرفتند. راه اندازی مجدد سایت هسته ای نطنز باعث خشم مئیر داگان شد، به ویژه اینکه از طرف بنیامین نتانیاهو نخست وزیر، مدام تحت فشار زیادی قرار می گرفت تا توقف برنامه هسته ایران را به نتیجه برساند. داگان تصمیم گرفت ضربه محکم تری بزند و این بار از نسخه تهاجمی تری از ویروس استفاده کند و بدون اینکه با سازمان سیا هماهنگ کند، ویروس ارتقاء یافته را تا چهار مرتبه به سایت نطنز تزریق کند. این بار موساد از خط قرمزها عبور کرد و این ویروس خطرناک و تهاجمی نه فقط رایانه های سایت را آلوده کرد، بلکه به سرعت در تمامی دنیا
 منتشر شد.
«رام بن باراک» (معاون رئیس موساد از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱) اذعان می کند: «تمامی این خرابکاری ها نتیجه ای که باید را نمی دهند. پس از ۱۰ سال جنگ مخفیانه پرفشار که تحریم های اقتصادی سنگین نیز به آنها اضافه شده بود، ایران می پذیرد برای متوقف کردن برنامه هسته ای نظامی خود، با جامعه بین المللی پیمانی ببندد. در ژوئیه ۲۰۱۵ نمایندگان تهران با نمایندگان قدرت های اصلی دنیا در وین دیدار می کنند. ما به هدفمان رسیدیم. ما تهدید را شناسایی کردیم و یک دستورکار پدید آوردیم. کاری را که باید انجام می دادیم را انجام دادیم تا آنها [ایرانی ها] به جایی که آرزوی رسیدن به آن را داشتند، نرسند. ما کاری کردیم تا ایرانی ها مجبور شوند این توافق [برجام] را قبول کنند. این توافق تاریخی در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۵ امضا شد. ایران متعهد می شود غنی سازی اورانیوم را محدود کند و این گونه دست کم به طور موقت از ساخت سلاح هسته ای منصرف خواهند شد. در عوض، تحریم های اقتصادی برداشته شدند، اما در اسرائیل بیشتر روسا و مدیران عقیده داشتند که توافق بدی بود و تضمینی برای این توافق با باراک اوباما وجود ندارد.»
ادامه دارد...