به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از وبسایت ناسا، ناسا از برنامه‌ای شتاب ‌یافته برای فرود فضانوردان روی ماه در سال ۲۰۲۸ رونمایی کرده است و اسپیس‌ایکس و بلو اوریجین در حال توسعه‌ ماه‌نشین‌های رقیب و یک آزمایش مداری حیاتی هستند که برای سال ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است. آماده‌سازی سریع‌تر موشک‌ها، لباس‌های فضایی سبک جدید و ماموریت‌های بازطراحی‌شده می‌تواند راه را برای حضور دائمی در ماه و اکتشافات آینده‌ی انسان در مریخ هموار کند.

ناسا جزئیات جدیدی را در مورد تلاش شتابان خود برای بازگرداندن فضانوردان آمریکایی به ماه در سال ۲۰۲۸ فاش کرده است. استراتژی به روز شده شامل آزمایش دو فرودگر ماه رقیب، ساده‌سازی آماده‌سازی موشک و معرفی لباس فضایی سبک‌تر برای کمک به امکان سریع‌تر اولین پیاده‌روی در ماه است.

«جرد ایزاکمن» مدیر ناسا و دیگر رهبران آژانس به دنبال یک جلسه توجیهی، مراحل بعدی برنامه آرتمیس را تشریح کردند. رویکرد تجدید نظر شده بر دو ماموریت اصلی متمرکز است: Artemis III، یک پرواز آزمایشی که برای سال ۲۰۲۷ برنامه ریزی شده است و Artemis IV، که قرار است فضانوردان را در سال ۲۰۲۸ بر روی سطح ماه فرود آورد.

این اعلامیه بر اساس اولویت هایی است که در اوایل سال جاری از طریق ابتکار عمل جرقه زنی ناسا معرفی شدند. مقامات آژانس همچنین بر پیشرفت اخیر در توسعه فضاپیما، آماده سازی ماموریت و مشارکت با شرکت های خصوصی هوافضا تاکید کردند. هدف از این تلاش‌ها کاهش خطرات فنی، تسریع برنامه‌ریزی و ایجاد پایه‌ای برای حضور پایدار آمریکا در ماه است.

ایزاکمن گفت: "این ناسا بسیار پرانرژی است و این به روز رسانی ها تنها بخش کوچکی از این داستان است. ما تمرکز شدیدی را روی این ماموریت قرار می دهیم تا از تحویل نتایج متحول کننده جهان در سریع ترین، ایمن، مقرون به صرفه و با موفقیت تا حد ممکن اطمینان حاصل کنیم. ناسا نتایج را برای تحقق مأموریت‌های ماه پیش می‌برد و ما منتظر نیستیم که دیگران برنامه‌های خود را برای ما بیاورند. این کمپین باید با فوریت حرکت کند زیرا رقبای استراتژیک به دنبال حضور دائمی فراتر از زمین هستند."

آرتمیس سوم دو فرودگر ماه را در مدار زمین آزمایش خواهد کرد

ناسا قبل از اقدام به فرود خدمه دیگر روی ماه، قصد دارد یک تمرین بزرگ در مدار زمین انجام دهد. ماموریت Artemis III فضاپیمای Orion ناسا و فرودگرهای آزمایشی ماه را که توسط SpaceX و Blue Origin توسعه یافته اند، گرد هم می آورد.

چهار فضانورد با موشک قدرتمند SLS (سیستم پرتاب فضایی) ناسا با اوریون سفر خواهند کرد. در طول ماموریت برنامه ریزی شده ۱۴ روزه، خدمه رویه های قرار ملاقات و پهلوگیری را با خودروهای آزمایشی لندر هر دو شرکت تمرین خواهند کرد. قرار ملاقات شامل هدایت دو فضاپیما برای ملاقات در مدار است؛ در حالی که اتصال به آنها اجازه می دهد تا به یکدیگر متصل شوند تا فضانوردان بتوانند بین وسایل نقلیه حرکت کنند.

این برنامه ریزی ها برای تأیید قابلیت‌های مهم فضاپیما قبل از تلاش Artemis IV برای حمل فضانوردان به سطح ماه طراحی شده‌اند.

آزمون ها در یک توالی برنامه ریزی دقیق انجام می شود. بلو اوریجین ابتدا نسخه آزمایشی فرودگر ماه آبی خود را به مدار زمین خواهد فرستاد. سپس ناسا اوریون و چهار فضانوردش را با موشک SLS به فضا می فرستد؛ جایی که اوریون با وسیله نقلیه ماه آبی می نشیند و لنگر می اندازد.

در مرحله بعد، اسپیس ایکس نسخه آزمایشی کاوشگر ماه استارشیپ نسخه ۳ خود را به فضا پرتاب خواهد کرد. فضاپیمای Orion از Blue Moon جدا می‌شود و مانور دیگری برای اتصال، این بار با Starship انجام می‌دهد. هدف ناسا با آزمایش هر دو سیستم در طی یک ماموریت تک خدمه، جمع‌آوری تجربیات عملیاتی ضروری و کاهش عدم قطعیت‌ها قبل از تلاش برای فرود در سال ۲۰۲۸ است.

ناسا زمان و هزینه های آماده سازی موشک را کاهش می دهد

به گفته ناسا، سخت افزار مورد نیاز Artemis III طبق برنامه باقی می ماند و بهبود در پردازش، زمان آماده سازی را تا حدود ۵۰ درصد کاهش داده است.

آژانس همچنین یک دستاورد مهندسی قابل توجه شامل یک جزء حیاتی خط سوخت موشک را گزارش کرد. مهندسان ناسا به‌جای تکیه بر تامین ‌کننده‌های خارجی، این قطعه را تنها در پنج ماه دوباره طراحی، تولید و آزمایش کردند. هزینه کار تقریباً یک دهم برآورد قبلی از یک فروشنده خارجی است.

«جرمی پارسونز»، مدیر برنامه آرتمیس آژانس گفت: «باید از ناسا انتظار داشت که این نوع کارها را انجام دهد و ما برخی از بهترین دانش فنی جهان را در مورد سخت افزار موشک و عملیات انجام آن داریم. این نمونه ای از این است که چگونه ما در حال بازسازی شایستگی های اصلی خود و توسعه مراکز تعالی در عملکردهای فنی به جای ادامه برون سپاری تخصص هستیم."

این پیشرفت‌ها نشان‌ دهنده تلاش گسترده‌تر ناسا برای تقویت قابلیت‌های مهندسی داخلی، کوتاه کردن برنامه‌های توسعه و کاهش هزینه آماده‌سازی ماموریت‌ها برای پرتاب است.

اسپیس ایکس و بلو اوریجین مسیرهای متفاوتی را به سمت ماه ارائه می‌دهند

برای آرتمیس چهارم در سال ۲۰۲۸، ناسا قصد دارد فضانوردان را با استفاده از موشک SLS از مرکز فضایی کندی در فلوریدا سوار بر اوریون کند. پس از رسیدن به فضا، خدمه برای رسیدن به سطح ماه به یک سیستم فرود قمری متکی خواهند بود که توسط اسپیس ایکس یا بلو اوریجین توسعه داده شده است.

هر دو شرکت طرح‌های ماموریت اولیه خود را اصلاح کرده‌اند تا عملیات را ساده‌تر، کارآمدتر و سازگارتر کنند. اگرچه آنها هدف یکسانی دارند، اما رویکردهای آنها برای انتقال فضانوردان به سطح ماه به طور قابل توجهی متفاوت است.

اسپیس ایکس قصد دارد از فضاپیمای استارشیپ خود استفاده کند که در حین چرخش به دور زمین، سوخت اضافی دریافت می‌کند. پس از سوخت‌گیری، استارشیپ به اوریون می‌رسد و فضاپیما را به سمت ماه حمل می‌کند. سوخت‌گیری در مدار بخش مهمی از استراتژی اسپیس ایکس است زیرا به وسیله نقلیه اجازه می‌دهد پس از ترک سکوی پرتاب، سوخت مورد نیاز برای سفر خود را دریافت کند.

بلو اوریجین در حال توسعه رویکرد متفاوتی با استفاده از فرودگر بلو مون مارک ۲ خود است. طرح آن مستلزم مراحل پیشرانش اضافی در مدار زمین برای ارسال فرودگر به سمت ماه است. این فرودگر سپس در مدار نسبتاً پایینی ماه با اوریون ملاقات خواهد کرد و سپس فضانوردان را به سطح ماه منتقل خواهد کرد.

هر دو شرکت در تلاش هستند تا سیستم‌های خود را برای پشتیبانی از فرود سرنشین‌دار بر ماه در سال ۲۰۲۸ آماده کنند. حفظ دو سیستم فرود بالقوه، انعطاف‌پذیری بیشتری را در ادامه توسعه و آزمایش به ناسا می‌دهد.

ناسا گزینه‌های جدید موشک برای آرتمیس ۴ را بررسی می‌کند

ناسا همچنین در حال بررسی دو مرحله بالایی احتمالی برای موشک SLS مورد استفاده در آرتمیس ۴ است. مرحله بالایی بخشی از موشک است که پس از اتمام کار مراحل اولیه، نیروی محرکه اضافی را فراهم می‌کند و به ارسال فضاپیما به سمت مقصد کمک می‌کند.

یک گزینه، مرحله پیشرانش برودتی موقت است که قبلاً توسط SLS استفاده شده است. گزینه دیگر، نسخه توسعه ‌یافته‌ای از مرحله بالایی Centaur V متعلق به United Launch Alliance است که می‌تواند سوخت اضافی را در خود جای دهد.

با توسعه هر دو گزینه، ناسا امیدوار است انعطاف ‌پذیری را در برنامه‌های پرتاب خود حفظ کند و از وابستگی به یک راه‌حل فنی واحد جلوگیری کند. داشتن گزینه‌های جایگزین می‌تواند به آژانس کمک کند تا بدون به خطر انداختن برنامه گسترده‌تر فرود بر ماه، به چالش‌های مهندسی پاسخ دهد.

یک لباس فضایی سبک جدید می‌تواند پیاده‌روی‌های ماه را تسریع کند

یکی دیگر از تغییرات مهم، لباس‌های فضایی است که فضانوردان هنگام کاوش سطح ماه می‌پوشند. ناسا در حال همکاری با شرکت فضایی "اکسیوم اسپیس" (Axiom Space) بر روی طراحی دوم و سبک‌تری به نام "لباس فضایی سورتی" (Sortie suit) است. این لباس جدید به طور خاص برای اولین گشت و گذارها در سطح ماه در نظر گرفته شده است و تقریباً نصف لباس فضایی اصلی بزرگتر اکسیوم وزن دارد.

طراحی سبک‌تر می‌تواند آماده‌سازی برای اولین ماموریت‌های فرود را ساده‌تر کرده و به فضانوردان کمک کند تا کاوش در سطح ماه را زودتر آغاز کنند.

با این حال، لباس فضایی سورتی قرار نیست جایگزین طرح اصلی شود. لباس فضایی توانمندتر اکسیوم همچنان بخشی از برنامه‌های ناسا برای ماموریت‌های آینده‌ای خواهد بود که نیاز به دوره‌های طولانی‌تر خارج از فضاپیما و فعالیت‌های سطحی دشوارتر دارند.

حضور دائمی انسان در ماه

جاه‌طلبی‌های ناسا فراتر از بازگرداندن فضانوردان به سطح ماه برای یک ماموریت واحد است.

با پیشرفت برنامه آرتمیس، این آژانس قصد دارد خدمه را به سفرهای اکتشافی چالش‌برانگیزتر در نزدیکی قطب جنوب ماه اعزام کند. این منطقه تمرکز مهمی برای اکتشافات آینده ماه است و این ماموریت‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که میزان کاوش مستقیم انسان در ماه را افزایش دهند.

ناسا این تلاش را بخشی از عصر طلایی جدید نوآوری و اکتشاف توصیف می‌کند. این آژانس انتظار دارد ماموریت‌های قمری‌اش از اکتشافات علمی پشتیبانی کنند، مزایای اقتصادی ایجاد کنند و توسعه فناوری‌های مورد نیاز برای اکتشافات فضایی جاه‌طلبانه‌تر را تشویق کنند.

در نهایت، هدف، ایجاد حضور پایدار انسان در ماه است، نه تکرار بازدیدهای کوتاه سفرهای اکتشافی قبلی به ماه. تجربه به دست آمده از کار با فضاپیماها، پشتیبانی از فضانوردان و انجام ماموریت‌های پیچیده‌تر روی سطح ماه، به ناسا کمک می‌کند تا برای یک هدف تاریخی دیگر آماده شود: ارسال اولین فضانوردان به مریخ.