به گزارش اطلاعات آنلاین، ارتشبد دیوید پترائوس که با بالاترین درجه نظامی از ارتش ایالات متحده بازنشسته شده، در یادداشت خود در وال استریت ژورنال چنین آورده است:
«همه می‌خواهند جنگ با ایران پایان یابد. من هم همین‌طور. اما چگونگی پایان آن مهم است. توافقی که به ایران اجازه دهد درآمد و تجارت دریایی خود را بازیابد، به تهدید ناوبری در تنگه هرمز ادامه دهد، برنامه هسته‌ای خود را بازسازی و اورانیوم غنی‌شده با غنای بالا را حفظ کند، منافع آمریکا و متحدانش را پیش نمی‌برد. این توافق شرایط را برای بحران بعدی فراهم می‌کند.
ایالات متحده سه هدف اساسی دارد: بازگرداندن آزادی ناوبری در خلیج فارس و تنگه هرمز، محاسبه و خنثی کردن تقریباً 450 کیلوگرم اورانیوم غنی‌شده تا ۶۰ درصد ایران و اعمال محدودیت‌های قابل اجرا بر غنی‌سازی هسته‌ای. هیچ‌یک از این موارد مستلزم تغییر رژیم، اشغال یا جنگ نامحدود نیست. اینها حداقل الزامات برای یک توافق پایدار هستند.
آزادی کشتیرانی نباید به معنای صدور مجوز موقت از سوی تهران برای عبور کشورهای منتخب یا تعیین مسیرهایی باشد که ایران هر زمان بخواهد بتواند آنها را مسدود کند. کشتی‌های تجاری باید بدون حمله، تهدید یا محدودیت‌های خودسرانه ایران از آب‌های بین‌المللی عبور کنند.
هر توافقی باید شامل اعلام کامل ذخایر اورانیوم ایران، ازسرگیری بازرسی‌ها و خروج یا رقیق‌سازی این مواد تحت نظارت و راستی‌آزمایی باشد. همچنین باید غنی‌سازی به سطح غیرنظامی محدود شود، سقفی برای ذخایر اورانیوم و تعداد سانتریفیوژهای پیشرفته تعیین و نظارت مستمر و دسترسی سریع به مکان‌های مشکوک تضمین شود.
هدف نباید صرفاً تعیین تکلیف مواد هسته‌ای موجود باشد، بلکه باید از بازسازی سریع همان تهدید هسته‌ای در آینده نیز جلوگیری شود؛ موضوعی که در غیر این صورت می‌تواند به ازسرگیری درگیری‌ها منجر شود.
آمریکا همچنان اهرم فشار مهمی در اختیار دارد. پیش از آغاز محاصره دریایی در اواسط آوریل، ایران روزانه بین ۱.۵ تا ۲ میلیون بشکه نفت صادر می‌کرد. این صادرات منابع ارزی لازم برای تأمین مالی حکومت، بازسازی توان نظامی، حمایت از گروه‌های هم‌پیمان و ترمیم زیرساخت‌ها را فراهم می‌کرد. محاصره دریایی صادرات نفت ایران را به‌شدت کاهش داده و تجارت دریایی این کشور را محدود کرده است؛ بنابراین این فشار باید تا زمانی که تهران یک توافق قابل راستی‌آزمایی را بپذیرد، حفظ شود.
فشار بر ایران در صورتی پایدار نخواهد بود که جنگ همزمان مانع عرضه انرژی کشورهای دوست آمریکا در خلیج فارس به بازارهای جهانی شود. قیمت‌های بالای انرژی به مصرف‌کنندگان آمریکایی و متحدان واشنگتن آسیب می‌زند، درآمد سایر صادرکنندگان نفتی متخاصم را افزایش می‌دهد و فشار سیاسی بر دولت آمریکا را تشدید می‌کند.
راهبرد مطلوب آمریکا این است که صادرات نفت و تجارت دریایی ایران باید محدود بماند، در حالی که سایر کشورهای خلیج فارس باید بتوانند بیشترین میزان ممکن انرژی را از طریق تنگه هرمز یا مسیرهای جایگزین به بازارهای جهانی صادر کنند. سنتکام باید حفاظت از کشتیرانی و زیرساخت‌های انرژی را تشدید کند، مین‌ها را پاکسازی کند و شرایطی فراهم آورد که شرکت‌های بیمه دوباره پوشش بیمه‌ای سفرهای دریایی را بپذیرند.
کشورهای عربی خلیج فارس تعمیر زیرساخت‌ها را تسریع کنند، ظرفیت ذخیره‌سازی و انتقال نفت از کشتی به کشتی را افزایش دهند و از خطوط لوله فجیره در امارات و ینبع در عربستان برای انتقال انرژی و دور زدن تنگه هرمز استفاده کنند. به رغم عبور نفت خام، انتقال فرآورده‌های نفتی و گازی از آنکه هرمز همچنان پایین است.
تمرکز نباید صرفاً بر نفت خام باشد و صادرات گاز طبیعی مایع و فرآورده‌های پالایش‌شده نیز باید احیا شود. مصرف‌کنندگان، انرژی را نه در قالب بشکه‌های نفت خام، بلکه از طریق قیمت بنزین، گازوئیل، برق، گرمایش، حمل‌ونقل و کالاهای تولیدی احساس می‌کنند.
شرایط کنونی، رقابت میان دو ساعت است: «ساعت تهران» که نشان می‌دهد حکومت ایران تا چه مدت می‌تواند کاهش درآمدهای نفتی، محدودیت تجارت، آسیب زیرساخت‌ها و فشار نظامی را تحمل کند و «ساعت واشنگتن» که میزان تحمل افکار عمومی آمریکا در برابر قیمت بالای انرژی، اختلال تجاری، خطرات نظامی و تقابلی ظاهراً بدون پایان را نشان می‌دهد.
احیای صادرات انرژی کشورهای دوست آمریکا در خلیج فارس، زمان بیشتری در اختیار واشنگتن قرار می‌دهد، در حالی که محاصره دریایی، ساعت فشار بر تهران را سریع‌تر به حرکت درمی‌آورد. این مسئله عامل پایداری راهبرد آمریکاست.
کاهش فشارها بر ایران باید مرحله‌ای و تنها پس از راستی‌آزمایی اقدامات ایران انجام شود و امکان بازگرداندن آن وجود داشته باشد. ایران ابتدا باید حمله به کشتی‌ها را متوقف کند و در پاکسازی خطرات دریایی مشارکت داشته باشد؛ سپس دسترسی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی را احیا و درباره ذخایر اورانیوم غنی‌شده خود شفاف‌سازی کند و محدودیت‌های الزام‌آور بر غنی‌سازی را بپذیرد.
پس از راستی‌آزمایی این اقدامات، آمریکا می‌تواند به‌تدریج امتیازاتی ارائه دهد. محاصره دریایی می‌تواند لغو شود، دارایی‌های مسدودشده ایران آزاد شوند و از سطح حضور نظامی آمریکا کاسته شود؛ اما نیروهای آمریکایی نباید به‌طور کامل از منطقه خارج شوند.
این موضع به معنای مخالفت با دیپلماسی نیست، بلکه حمایت از دیپلماسی است که امکان موفقیت داشته باشد. آرایش نظامی و محاصره باید به ایران نشان دهد که تأخیر در توافق، موقعیت این کشور را تضعیف می‌کند و در عین حال، مسیر دیپلماتیک معتبری برای رفع فشارها در صورت پایبندی تهران به تعهداتش وجود داشته باشد.
آمریکا باید جنگ را با توافقی پایان دهد که هر سه هدف تعیین‌شده را محقق کند و تنها در برابر اجرای تعهدات ایران، امتیازاتی ارائه دهد. آتش‌بسی که این شروط را برآورده نکند، صلح را تضمین نخواهد کرد، بلکه هزینه‌های جنگ بعدی را تأمین می‌کند.»