به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از Popular Science، از زمان برخورد کاوشگر لونا ۲ اتحاد جماهیر شوروی به سطح ماه در سال ۱۹۵۹ که اولین شیء ساخته دست بشر بود و به ماه رسید، بشریت بیش از ۱۴۰ ماموریت به تنها قمر طبیعی ما انجام داده است. این ماموریتها ۱۲ انسان، هفت ماهنورد و ۱۸۷۰۰۰ کیلوگرم مواد دور ریخته شده را به سطح ماه رسانده است. این وزن یک هواپیمای مسافربری بوئینگ ۷۴۷ است.
اما این بقایای باقی مانده همه زبالههای فضایی نیستند. در واقع، برخی از این زبالهها ممکن است برای اکتشافات آینده ماه مفید باشند.
بسیاری از زبالههای ماه، تجهیزات فرود قدیمی هستند. بخش قابل توجهی از زبالههای فضایی روی ماه شامل تجهیزات فرود قدیمی از بازدیدهای قبلی از ماه است. ماموریتهای اولیه اکتشاف ماه، مانند ماموریتهای آپولو ناسا، با استفاده از یک ماژول قمری غیرقابل استفاده مجدد روی ماه فرود میآمدند. این ماژول فرود میآمد و سپس قسمت بالای آن ماژول به مدار ماه برمیگشت تا با ماژول فرماندهی ملاقات کند و به زمین بازگردد. بنابراین، قسمت پایه این وسیله نقلیه باقی میماند.
ماهنوردها نیز جا ماندهاند
ماهنوردهای باقی مانده (وسایل نقلیه زمینی سرنشیندار یا بدون سرنشین که برای کاوش سطح ماه استفاده میشدند) نیز در افزایش توده زباله نقش دارند. این موارد شامل مریخنورد رباتیک یوتو چین است که به مدت ۳۱ ماه اطلاعات را به زمین ارسال میکرد، و همچنین آنهایی که مانند مریخنورد رشید امارات متحده عربی سقوط کردند.
انواع دیگر زبالههای ماه
سایر زبالههای روی ماه شامل تجهیزات علمی، جعبه ابزار و کاوشگرهای برخوردکننده به ماه است. اینها دستگاههایی هستند که نه به طور تصادفی، بلکه برای دستیابی به اهداف خاصی مانند تصویربرداری از نزدیک یا پرتاب سنگ و گرد و غبار به هوا برای تجزیه و تحلیل، به سطح ماه برخورد میکنند.
تصاویر منظره بایر ماه ممکن است ما را به این فکر بیندازد که این بقایای قمری تا زمان بازدید ماموریت سرنشیندار بعدی، دست نخورده باقی میمانند اما اینطور نیست.
چیزهایی که روی ماه باقی ماندهاند، زندگی راحتی ندارند.
ماه محیطی فوقالعاده خشن است و دائماً با ریزشهابسنگها بمباران میشود. این تکههای کوچک سنگ، همراه با تابش شدید، قرار گرفتن در معرض نور خورشید و نوسانات شدید دما، به طور پیوسته اشیاء را فرسوده و آسیبرسان میکنند.
به عنوان مثال، پرچم نمادین آمریکا که توسط نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در سال ۱۹۶۹ روی ماه کاشته شد، احتمالاً توسط خورشید تقریباً سفید شده است.
برخی از زبالههای ماه میتوانند مفید باشند
اما برخی از این مواد آسیبدیده و تخریبشده هنوز هم میتوانند برای اکتشافات آینده ماه ارزشمند باشند. نمونههایی از تجهیزات انسانی روی ماه را میتوان ارزیابی کرد تا بفهمیم محیط چگونه آنها را تغییر میدهد.
به عنوان مثال، مطالعه تأثیر ریزشهابسنگها بر تجهیزات، شاید این امکان را بوجود آورند که محافظ سلولهای خورشیدی یا پنل خورشیدی بهتری تولید کرد تا وقتی انسانها در نهایت روی ماه زندگی میکنند، برای انسانها تخریب نشوند.
ماموریتهای آینده ماه ممکن است ضایعات کمتری داشته باشند
پیش از برنامههای ناسا و آژانس فضایی ملی چین برای ارسال ماموریتهای سرنشیندار به ماه در پنج سال آینده، احتمالاً تجهیزات بیشتری روی سطح ماه انباشته خواهد شد. اما دلایلی وجود دارد که فکر کنیم این ماموریتهای آینده ممکن است آلودگی کمتری به جا بگذارند.
این روزها تأکید بیشتری روی وسایل نقلیهای است که جنبه قابل استفاده مجدد دارند. شاید فرودگر بتواند به عنوان یک واحد فرود بیاید و دوباره به عنوان یک واحد بلند شود. فضاپیماهای در حال توسعه مانند سیستم فرود انسان استارشیپ (HLS) اسپیس ایکس قصد دارند این طراحی قابل استفاده مجدد را اتخاذ کنند.
در حال حاضر برنامههایی برای استفاده مجدد از زبالههای فضایی وجود دارد
حتی اگر تجهیزات بیشتری روی ماه جمع نشود، ESA برنامههایی برای استفاده مجدد از برخی از این زبالههای ماه دارد. یک پروژه پتانسیل روشهای چاپ سهبعدی را برای ترکیب ضایعات قمری در مواد جدید بررسی کرده است. چنین تلاشهایی باید احتمال آلوده شدن چنین موادی به گرد و غبار ماه - ذرات تیز و شبیه به خرده سنگ از سطح سنگی ماه که میتواند خطر بیشتری برای ماشینآلات ایجاد کند را در نظر بگیرد.
آلومینیوم سبکی که پوسته بسیاری از وسایل نقلیه قمری را تشکیل میدهد، میتواند با استفاده از نور خورشید متمرکز ذوب شود. به جای اینکه وسایل را با خود به زمین آورد یا آنها را در ماه استخراج کرد، میتوان تجهیزات قدیمی به همان روشی که مواد روی زمین بازیافت می شوند، دوباره استفاده کرد.
زباله قمری ممکن است برای اولین انسانهایی که روزی ماه را خانه خود مینامند، بسیار ارزشمند باشد. یا همانطور که ضربالمثل قدیمی میگوید، زباله یک نفر گنج شخص دیگری است.