به گزارش اطلاعات آنلاین، درک ما از جهان نشان داده است که وجود آن و در واقع وجود خودمان، به مجموعهای خاص از قوانین متکی است. به عنوان مثال، «ثابتهای طبیعت» بنیادی مانند بار الکترون یا قدرت نیروی گرانش، ثابت و تغییرناپذیر هستند.
ما میتوانیم آنها را اندازهگیری کنیم اما نمیدانیم چرا مقادیر فعلی خود را دارند. اما به نظر میرسد که آنها به گونهای تنظیم شدهاند که امکان وجود کهکشانها، ستارگان، سیارات و حتی حیات را فراهم کنند. اگر هر یک از این پارامترها حتی کمی متفاوت بودند، ما وجود نداشتیم و جهان نیز ممکن است وجود نداشته باشد!
بنابراین، آیا ما نتیجه طبیعی و حتی اجتنابناپذیر مجموعهای از اعداد دلخواه هستیم؟
آیا این نشان دهنده طراحی هوشمند است؟ یا ما و کل جهان، صرفاً یک تصادف شگفتانگیز هستیم؟ جهان چقدر محتمل است؟ تنظیم دقیق ثابتهای بنیادی نشان میدهد که این امر بسیار بعید است.
اگر جهانهای دیگر را در نظر بگیریم، میتوانیم بر این مشکل غلبه کنیم. اگر تعداد نامتناهی جهان وجود داشته باشد، هر کدام با مجموعه قوانین متفاوت، جای تعجب نخواهد بود که یکی از آنها را پیدا کنیم که بتوانیم در آن وجود داشته باشیم. در واقع، این امر بسیار محتمل خواهد بود.
همچنین میتوانیم یک جهان واحد اما نامتناهی را تصور کنیم که امکان تغییر در ثابتهای طبیعت را فراهم میکند. در این صورت ما فقط یک پدیده «محلی» احتمالی خواهیم بود.
البته، ما هیچ مدرکی نداریم که نشان دهد در یک جهان نامتناهی زندگی می کنیم یا جهان های جایگزین وجود دارند. بنابراین، ما واقعا نمی توانیم بگوییم که جهان ما چقدر محتمل است.
کیهان به گونه ای تنظیم شده است که امکان "نوسانات" ترمودینامیکی یا کوانتومی تصادفی را فراهم می کند. اگر جهان برای مدت کافی وجود داشته باشد، احتمال کمی وجود دارد که یک "مغز" آگاهانه بتواند خود به خود شکل بگیرد.
به اصطلاح «مغز بولتسمان» (Boltzmann Brain) حتی می تواند حاوی خاطرات نادرست باشد و جهان را دقیقاً به همان شیوه شما درک کند. این یک ناظر باهوش است، درست مثل ما. در واقع، ما ممکن است واقعاً یک مغز بولتسمان باشیم!
مغز بولتسمان نوعی پارادوکس و تناقض در علم فیزیک است و گاهی از آن، با عنوان «تناقض نوزادان بولتسمان» یاد میشود. این تناقض میگوید، اگر ما دو حالت گوناگون را با هم مقایسه کنیم که اولی احتمال حدوث شرایطِ کنونی خودمان به عنوان موجوداتی خودآگاه در یک جهان با نظم، و دومی احتمال حدوث یک موجود خودآگاه در ملغمهای از بینظمی ترمودینامیکی و بدون خصیصه باشد، آنگاه احتمال حادث شدن و به وجود آمدن حالت دوم، بیشتر است. مفهوم «مغز بولتسمان» توضیحی برای این سؤال همیشگی بود که چرا «عالم هستی»، این همه منظّم و سازمانیافته است.
بخش نگران کننده این ایده عجیب این است که، تا جایی که ما می دانیم، هر جهان به اندازه کافی قدیمی می تواند به شدت تحت سلطه مغزهای بولتسمان بر ناظران «عادی» باشد. تنها راه برای جلوگیری از این امر این است که از وجود برای همیشه جهان جلوگیری کنیم.
متأسفانه، دانشمندان در حال حاضر در مورد اینکه آیا جهان به سمت یک پایان مشخص می رود، بلاتکلیف هستند، بنابراین مشکل مغز بولتسمان همچنان باقی است. در واقع، علم می گوید که ما احتمالا وجود داریم، اما نه قطعا!