به گزارش »اطلاعات آنلاین»، ارتش سری عنوان رئالیتی‌شو تازه‌ای با اجرای امیرعلی نبویان و به کارگردانی ابوطالب است که در ادامه برنامه‌های قبلی این کارگردان از جمله شب‌های مافیا و پدرخوانده و با تفاوت‌هایی در اجرا و جزییات بازی ساخته شده و به تازگی پخش آن از فیلیمو آغاز شده است. امیرعلی نبویان که اجرای این رئالیتی‌شو را بر عهده دارد این بازی را یک سناریوی جدید برگرفته از بازی مافیای روسی می‌داند که تفاوت آن با دیگر بازی‌ها، یک اتاق خصوصی گفت‌وگوست که در این اتاق حقایق افشا می‌شود. او که پیش از این به عنوان بازیکن در مسابقه‌های قبلی از جمله شب‌های مافیا حضور داشته است، در ارتش سری به عنوان گرداننده بازی همگام با بازیکنان دیگر ایفای نقش می‌کند. بخش‌هایی از گفتگوی هفت صبح با امیرعلی نبویان را در ادامه می‌خوانید:

*واقعیت این است که بازی مافیای روسی بازی مادر است که با چندین سناریوی مختلف آن را بازی می‌کنند. در بازی اصلی مافیا نقش‌های دکتر، حرفه‌ای و کارآگاه وجود نداشته و بعد این نقش‌ها رفته رفته به آن اضافه شده است که بشود آن را با تعداد بازیکنان بیشتری بازی کرد. 

*بازی ارتش سری یکی از سناریوهایی است که از بازی مافیای روسی منشعب شده است و اتاق گفت‌وگوی خصوصی در این بازی آن را از دیگر بازی‌ها متمایز می‌کند. در اتاق گفت‌وگوی خصوصی یک بازیکن طرف مقابل را به این اتاق دعوت می‌کند و از او درباره نقشی که دارد می‌پرسد و او موظف است که در حضور گرداننده بازی واقعیت را بگوید و حق دروغگویی ندارد. وقتی از اتاق خارج می‌شوند، این بازیکنان یک ترم حق ندارند درباره اطلاعات اتاق خصوصی هیچ اطلاعاتی به بازی ارائه کنند. بعد از آن ترم، روزی آغاز می‌شود به نام روز وقاحت که دروغگویی مجاز است و تصمیم با بازیکنان است که متوجه شوند چه کسی راست و چه کسی دروغ می‌گوید.

*امکان تقلب در همه بازی‌های جهان وجود دارد و نمی‌توان منکر آن شد. این مسئله‌ای است که بستگی به خود بازیکنان دارد که بخواهند شرافتمندانه بازی کنند یا این که دست به تقلب بزنند. اما من می‌توانم صادقانه بگویم که تیم تولید تمام تلاش خود را می‌کند تا راه‌های تقلب را ببندد.

* جایگاه گرداننده بازی با بازیکنان متفاوت است. این جا در جایگاه گرداننده بازی حضور دارم و به عنوان گرداننده سعی می‌کنم جای تک تک بازیکنان بازی کنم و گاهی فکرمی‌کنم اگر این سوال را بپرسد نفر دوم چه می‌گوید یا چه برداشتی از حرفه طرف مقابل می‌کند. بازی برای من هم به عنوان گرداننده جریان دارد و مدام با آن‌ها مشغول بازی کردن هستم. بازیکنان ممکن است به دلیل استرسی که دارند خیلی از حقایق بازی را نبینند. وقتی با آگاهی بازی می‌کنید شاید به نظر برسد که چرا فلان بازیکن متوجه موضوع نشد ولی وقتی به جریان بازی به عنوان بازیکن برگردید متوجه می‌شوید که در آن موقعیت شما با آگاهی قضاوت نمی‌کنید.

*من در برنامه ارتش سری تکرار نمی‌بینم. از جهت سناریو، جزییات و بافت بازی کاملا متفاوت است. اما حقیقت آن است که به طور کلی اگر تکراری هم باشد به گمانم چیز بدی نیست.  هر هفته ممکن است شما به تماشای مسابقات فوتبال اروپایی و لیگ برتر ایران بنشینید. در حالی که بازی فوتبال تکراری است یعنی یک توپ است و تعدادی بازیکن با یک هدف مشخص ولی این که چرا به ورطه تکرار نمی‌افتد این است که هر بار این بازی یک شعبده تازه برای شما دارد و یک نتیجه تازه را رقم می‌زند. هر بار قرار است از یک پیچ و خم تازه بگذرد. ذات آن تکرار است اما چون فوتبال را به عنوان یک سناریوی تکراری پذیرفته‌اید، هر بار شاهد یک تغییر در پیچ و خم قصه آن هستید و  لحظات تازه‌ای را در آن می‌بینید که شباهتی به بازی‌های قبلی ندارد.