رحمان قهرمانپور تحلیلگر ارشد حوزه بینالملل در گفت وگو با شرق درباره آینده احتمالی مذاکرات ایران و آمریکا گفت: دونالد ترامپ به دنبال آن است که به توافقی متفاوت از برجام به عنوان دستاورد اوباما و دموکراتها دست پیدا کند؛ چون دونالد ترامپ اتفاقا با زیر سؤال بردن این توافق و نامیدن برجام به عنوان بدترین توافق تاریخ آمریکا، اکنون نمیتواند دوباره آن را احیا کند و به همین دلیل سعی دارد به توافقی بالاتر از برجام برسد.
به گفته وی، از نظر فنی برای حل مشکل غنیسازی در ایران این امکان وجود دارد که هم ایران غنیسازی خود را ادامه بدهد و هم آمریکاییها با افزایش بازرسی و اقدامات نظارتی مطمئن شوند برنامه هستهای ایران به سمت اهداف نظامی نخواهد رفت. لذا در شرایطی که راهحل فنی وجود دارد، عدم پذیرش آن از سوی دونالد ترامپ صرفا میتواند دلایل سیاسی داشته باشد و مهمترین دلیل سیاسی هم این است که ترامپ نمیخواهد متهم به این شود که سند برجام به عنوان میراث دوره اوباما و دموکراتها را دوباره احیا کرده است.
وی افزود: اکنون بیشتر کابینه ترامپ با مذاکرات موافق هستند پس این توافق انجام میشود یا اینکه چون دونالد ترامپ اکنون اولویت را به دیپلماسی اختصاص داده، توافق در دسترس است. درست است که رئیسجمهور آمریکا قویترین فرد از نظر اجرائی در ایالات متحده محسوب میشود، اما باید این را در نظر بگیریم که رئیسجمهور قدرت مطلق نیست و نمیتواند هر کاری که دوست دارد انجام دهد.
قهرمانپور تصریح کرد: به نظر من توافق نهایی در صورتی خواهد بود که هم ایران و هم آمریکا قدری از خواستههایشان عقبنشینی کنند. من دوباره تأکید میکنم وضعیت کنونی بر اثر مجموعهای از فاکتورها، پارامترها و بازیگران شکل گرفته است؛ هم دونالد ترامپ در داخل به دلایل سیاسی با مشکلات و محدودیتهایی درباره مذاکرات با ایران مواجه است تا بتواند از توافق خود دفاع کند و هم در ایران شرایطی وجود دارد که باید آن را مدیریت کند. به هر حال اگر تهران میخواهد غنیسازی را در خاک خود حفظ کند، باید امتیازات زیادی بدهد. طبیعتا توجیه این امتیازدهی در داخل ایران برای تیم مذاکرهکننده کار بسیار سختی است.
درست است که به نظر میرسد آمریکا به دلیل قدرت برتری که دارد میتواند خواسته خود برای سلب حق غنیسازی را بر ایران تحمیل کند، اما این به معنای آن نیست که راه همواری پیشروی واشنگتن و ترامپ است و انتظار داشت که ایران از خطوط قرمز خود عدول کند؛ خیر هر دو طرف باید اصطلاحا کوتاه بیایند. هر دو طرف باید تعدیل، نرمش و انعطاف از خود نشان دهند؛ اینگونه نیست که همهچیز را گردن ایران بیندازیم و از تهران بخواهیم که کوتاه بیاید. من میگویم توافق نهایی، نتیجه امتیازدهی و امتیازگیری هر دو طرف است.
