امیر فلاح
شاعر و منتقد ادبی
«زور باد از گیره ها بیشتر بود
و حتی از گره ها...
شال آبی رها از بند
چقدر پشت بام را
چقدر آسمان را باراند.»
«حسن تعلیل»، یکی از آرایه های جذاب در ادبیات فارسی است. دلیل بارانی شدن آسمان در این شعر، شال آبی است.
به عبارت دیگر، شاعر به جای دلایل جوی که علت بارش باران است، دلیلی شاعرانه می آورد تا بارش باران را برای ما شاعرانه تر کند.
ارتباط بین گیره و گره، باعث برجستگی زبان در این شعر شده است و شاعر با جان بخشیدن به باد، از آرایه «تشخیص»استفاده کرده است.
شعری کوتاه که شاعر با چند آرایه مخاطب را به عمق شعر می کشاند .اما آیا بهتر نبود که به جای«باراند»در انتهای شعر، شاعر از فعل «گریاند»استفاده می کرد؟...
مصدر گریاندن، هم تشخص بیشتری برای آسمان است و هم همراه با واژه های گیره و گره می تواند موسیقی بهتری برای شعر به ارمغان
بیاورد همین!.
شما چه نظری دارید؟