میدان آزادگان با بیش از ۲۰ میلیارد بشکه نفت درجای، بزرگترین میدان مشترک نفتی کشور محسوب می‌شود و برآوردها نشان می‌دهد در صورت توسعه کامل می‌تواند ظرفیتی میان ۵۰۰ تا ۶۰۰ هزار بشکه در روز ایجاد کند، اما تولید فعلی در محدوده ۲۰۰ هزار بشکه قرار دارد و این فاصله معنادار میان ظرفیت بالقوه و عملکرد واقعی، بیانگر آن است که توسعه این میدان طی دو دهه گذشته از یک الگوی پایدار و منسجم تبعیت نکرده است.
در اسفند ۱۴۰۲ قرارداد توسعه یکپارچه آزادگان با ارزشی بالغ بر ۱۱,۵ میلیارد دلار امضا شد و انتظار می‌رفت این قرارداد نقطه عطفی در مسیر افزایش تولید باشد، با این حال ساختار پیش‌بینی شده برای اجرای آن از ابتدا محل بحث کارشناسی قرار گرفت، زیرا راهبری پروژه به کنسرسیومی با محوریت بانک‌ها واگذار شد، در حالی که ماموریت ذاتی بانک تامین مالی است و نه مدیریت مهندسی مخزن، این جابه‌جایی نقش‌ها، مرز میان تامین سرمایه و راهبری فنی را مخدوش کرد و پروژه‌ای با پیچیدگی بالای مخزنی را در معرض کندی و ابهام قرار داد.
در آذر ۱۴۰۴ جلسه‌ای با حضور مسعود پزشکیان رئیس‌جمهوری برگزار و برای تعیین تکلیف پروژه ضرب‌الاجل مشخصی تعیین شد، موضوع اصلی تامین آورده اولیه حدود ۸۰۰ میلیون دلار بود که باید زمینه آغاز عملیات اجرایی را فراهم می‌کرد، اما با گذشت زمان این منابع به طور کامل تجهیز نشد و قرارداد به صورت مشروط تنفیذ شد، بی‌آنکه در میدان نشانه‌ای از آغاز گسترده حفاری و توسعه دیده شود.
در میادین مشترک، زمان عاملی تعیین‌کننده است و هر میزان تاخیر در حفاری، تکمیل چاه‌ها و مدیریت فشار مخزن می‌تواند به کاهش سهم برداشت منجر شود، زیرا مهاجرت سیال از بخشی به بخش دیگر مخزن واقعیتی شناخته شده در مهندسی نفت است و هنگامی که یک طرف با برنامه‌ریزی دقیق‌تر و سرعت بالاتر تولید می‌کند، عملا سهم بیشتری از ذخیره قابل برداشت را به دست می‌آورد؛ از این‌رو توسعه آزادگان صرفاً یک پروژه اقتصادی نیست، بلکه موضوعی مرتبط با صیانت از منافع ملی و حفظ سهم ایران در بزرگترین مخزن مشترک نفتی کشور است.