کیومرث کرمانشاهی، روزنامه اطلاعات؛ در فضای مجازی تصاویری را از رشادتِ قهرمان سربازی ۲۲ ساله دیدم، که بهعلت دفاع از کشور بعنوان متصدی لانچر، هر دو دست و هر دو پای خود را از دست داده و اعضای باقیمانده هم مجروح بود و با این حال از طریق ارتباط تصویری، شاهد دفن دست و پایش در حضور خانواده خود بود!
دیدن همین صحنههای دلخراش، امانم را بُرید و آشوبی تمام وجودم را در بَر گرفت.
براستی چه تفاوت و دلایلی بین دو انسان هموطن وجود دارد که یکی چنین قهرمانانه بهمانند سرفرازان ۸ سال دفاع مقدس و جنگ ۱۲ روزه، علیرغم همه ناملایمات و مشکلات اقتصادی تا آخرین لحظه و نفس از کیان، ناموس، آب و خاک کشور چنین جانانه دفاع کند و دیگرانی بر طبل جنگ بکوبند و از دشمن خارجی که خود اذعان می نماید بخاطر نفت ایران حمله کرده است، چنین بیشرمانه بخواهند کشور را بمباران و زیرساختها را نابود کند و بقیه ماجرا...!
علیرغم همه نامردمیها و بهحسابنیاوردن خیل ملتی که به دلیل حکمرانی غلط، تبعیض، ایجاد شکاف عمیق طبقاتی و تقسیمبندی ناعادلانه، نادیده گرفته شدهاند ولی همواره بهموقع، با غیرت و وقتشناسی پای کار کشور آمدهاند تا به جایی که فرزندانشان که قطعا جزو ستمدیدگان اقتصادی این سرزمین اند، برای دفاع از تمامیت ارضی ایرانِ عزیز، اینگونه مردانه و تا آخر میایستند و دفاع میکنند!
در ریشهیابی و چرایی تفکر جماعتی که دشمن را به یاری خواندهاند، شاید تاثیر تصمیمات مخرب اقتصادی، فقر و بسته شدن فرصتهای رشد، عدم ایجاد ساز و کارهای اجتماعی، سرکوب سبک زندگی، محترم شمردهنشدن، نادیده گرفتهشدن و احساس بیمنزلتی، همچنین نبود سازوکارهای سیاسی و ممانعت از مشارکت در تصمیمات سرنوشتساز و خلق بیقدرتی در اثرگذاری معنادار بر سرنوشت خصوصا برای نسل جوان، مشاهده فساد، تبعیض، ناکارآمدی و بسته شدن روزنههای خروج از این وضعیت در تنگنای فقدان انعکاس رسانهایِ دیدگاهها و اندیشه و عصیان قابل اعتناء باشد.
قطعا این عصیانی مستأصل است که در قالب دلبستن به اعمال خشونتی که دیگران یعنی دشمنان بیرونی اعمال میکنند، جلوهگر میشود که البته در این بزنگاه تاریخی پذیرفته و مورد تائید نیست.
امیدوارم آنان که فرش قرمز برای دشمن خارجی پهن کردهاند، در این مقطع سرنوشتساز از خواب جهالت و غفلت بیدار شوند و با مطالعه و آگاهی دریابند که در کجای تاریخ این سرزمین ایستادهاند و با نگاهی به سرگذشت ملتها بدانند که هیچگاه، هیچ نیروی خارجی قُلدری؛ به جز چشمداشت و غارت ثروت ملی، دستاوردی برای سرزمینها و دیگر کشورها نداشته و نخواهد داشت.
همانگونه که قبلا هم نوشتم، این مردم وقتشناس که در تمامی سالهای گذشته بهموقع پای کار حاضر شدند و بعد از جنگ ۱۲ روزه مجددا فراموش شدند و علیرغم اینکه با حکمرانی غلط مسئولین کشور، زمینه اعتراضات معیشتیِ آن چند روزِ دی ماه فراهم شد و باعث بهرهبرداری داخلی و خارجی عدهای فرصتطلب گردید، این بار نیز آگاهانه و قهرمانانه و در زیر بمباران پای کار آمدند و تا آخر ایستادند و لذا روا نیست این ملت فداکار، مجددا فراموش شوند!
این مردم سلحشور که امروز به دلیل شکاف طبقاتی و تبعیض در رنجند، نهتنها در صحنه اقتصادی لازم است مورد توجه عادلانه مسئولین قرار گیرند که لازم است در تمامی عرصههای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی کشور هم مورد مداقه و مشورت در تصمیمگیریها باشند تا معلوم شود که قرار نیست مردم آگاه فقط در روزهای سخت مورد توجه باشند و در میدان حضور یایند.
در این صورت است که همواره میتوان با وفاق، همدلی و حکمرانیِ مطلوب همراه و همسو با مردمی که بزرگترین پشتوانه کشورند؛ از قلمرو سرزمینی مراقبت کرد.
