عصرایران نوشت: این تصور که ترامپ در قبال جنگ با ایران صرفاً سیاستمداری ابله، تکرو و تنها تصمیمگیر است، بیش از آنکه تحلیل باشد، نوعی سادهسازی خطرناک است.
چنین تصویری شاید برای مصرف رسانهای در ایران و یا امریکا جذاب باشد، اما برای فهم میدان واقعی قدرت، گمراهکننده است. در سیاست خارجی آمریکا، بهویژه در لحظات بحرانی، تصمیمها معمولاً محصول ترکیبی از محاسبات امنیتی، هماهنگیهای نهادی، فشارهای راهبردی و همکاری نزدیک با متحدان کلیدی است، نه صرفاً خلقوخوی یک فرد.
در این میان، نباید از سطح جنجالهای رسانهای عبور نکرد. همکاری آمریکا و اسرائیل در چنین پروندههایی معمولاً تنگاتنگ، چندلایه و بسیار دقیق است. این همکاری فقط به تبادل اطلاعات یا حمایت سیاسی محدود نمیشود، بلکه شامل هماهنگی عملیاتی، زمانبندی دیپلماتیک، طراحی فشار روانی و تنظیم میدان پس از درگیری نیز هست. بنابراین، هر اقدامی پس از آتشبس را نباید تصادفی یا واکنشی دید.
محاصره دریایی پس از آتشبس، اگر در چنین چارچوبی فهم شود، اقدامی اتفاقی نبود؛ حرکتی حسابشده بود که احتمالاً پیش از اعلام آتشبس درباره آن فکر شده بود. آتشبس در این معنا فقط پایان موقت آتش نیست، بلکه میتواند بخشی از یک دام بزرگتر باشد: توقف درگیری مستقیم، انتقال فشار به حوزه دریایی، محدودسازی تحرک اقتصادی و آزمودن واکنش طرف مقابل در شرایطی که هزینه پاسخ نظامی بالا رفته است.
مشکل اینجاست که بخشی از مطبوعات و رسانههای مخالف ترامپ در آمریکا مانند سی ان ان یا نیویورک تایمز ، بهدلیل رقابت داخلی، دائماً در پی بیاعتبارسازی او هستند. آنها از ترامپ تصویری میسازند که گویی هیچ عقلانیت راهبردی پشت تصمیمهایش وجود ندارد. اما تحلیلگر جدی نباید اسیر این تصویر رسانهای شود. نقد ترامپ یک چیز است، سادهلوح فرض کردن ساختار قدرت آمریکا چیز دیگر.
در سیاست بینالملل، خطرناکترین خطا آن است که دشمن یا رقیب را احمق فرض کنیم. ممکن است ترامپ بینظم، پرهیاهو و غیرمتعارف باشد، اما این به معنای بیبرنامگی ماشین امنیتی آمریکا نیست. پشت بسیاری از نمایشهای ظاهراً آشفته، محاسبه، هماهنگی و طراحی وجود دارد. در پرونده ایران نیز باید دقیقاً از همین زاویه نگاه کرد: نه فریب تصویر مضحکشده ترامپ را خورد، نه هماهنگی راهبردی واشنگتن و تلآویو را دستکم گرفت.