متاسفانه باید اعتراف کرد ضریب استناد به رسانه‌های معلوم‌الحال خارجی (منتسبین به سیا و موساد) در محافل خبری ما کم نیست. از دورانی که سخنگوی وزارت امور خارجه بودم، یادم هست -هنوز هم چنین است- که باید نقل قول از این به اصطلاح رسانه‌ها را تایید یا تکذیب می‌کردیم یا توضیح می‌دادیم. در این زمینه بیان چند نکته ضروری است:

۱- همه می دانیم رسانه، تبلیغات و اصولا عملیات روانی بخشی از فرآیند یک اقدام سیاسی بویژه در حوزه خارجی و به عبارت بهتر بازوی تمام کننده آن اقدام است.

۲- این مهم در زمان جنگ یا مذاکرات به اوج خود می رسد و هر طرفی که بتواند بهتر و بیشتر از این ابزار مهم و موثر برای رسیدن به اهداف خود بهره ببرد، برنده میدان خواهد بود.

۳- در هنگامه هایی چون مذاکرات دیپلماتیک، برای طرف مقابل مهم است که نیت واقعی رقیب و دشمن خود را بداند یا حدس بزند؛ بنابراین با ساخت روایت های جعلی یا نیمه درست، مطلبی را منتشر و در فضای رسانه ای و تحلیل نخبگانی در جامعه حریف و هدف، رها می کند. نتیجه آنکه همه رسانه ها و شبکه های اجتماعی جامعه هدف مرجع خبری و تحلیلی شان همانی می شود که رقیب با برنامه ریزی و بصورت هدفمند  آن خبر را منتشر کرده است. بر همین‌ مبنا فشار به مقامات خودی برای واکنش اعم از تایید، تکذیب یا توضیح زیاد می شود که در این زمینه هرگونه واکنشی ،رقیب را به هدف خود رسانده و از آن به نفع اهداف خود در مذاکرات جاری یا آتی استفاده خواهد کرد.

۴- نداشتن مرجع واحد سخنگویی، تاخیر در اطلاع رسانی، بی اعتمادی و بعضا دخالت دادن نگاه های سیاسی و جناحی در واکنش ها باعث می شود فعالان رسانه ای و تحلیلگران داخلی آنچه را که رقیب با برنامه ریزی هدفمند و هوشمند منتشر کرده تا بازخورد بگیرد ،مبنای تحلیل و گزارش ها قرار داده و از مسئولان داخلی می خواهند واکنش نشان دهند.

۵- راهکار خیلی ساده است: مسئولان و متصدیان امر، از قبل، چهارچوب و خطوط قرمز کارشان را بیان کنند و مثلا بگویند در مقاطعی و به دلایلی، اطلاع رسانی شفاف و علنی نخواهیم داشت و در صورت لزوم‌ با برگزاری جلسات بسته، عطش دست اندرکاران رسانه ای را فرو بنشانند و از آنها بخواهند مبنای اقداماتشان مجاری رسمی داخلی باشد و حتی اظهارات مجاری غیر رسمی و غیر مرتبط اما حکومتی داخلی را هم مبنا قرار ندهند تا منافع ملی آنگونه که توسط نهادهای بالا دستی نظام تنظیم و ترسیم شده است با حرف یا اقدامی زودهنگام و حتی دیرهنگام از دست نرود.

۶- دست اندرکاران رسانه ای رسمی و غیر رسمی - که همگی استاد فن هستند- نیز لازم است به این درک واقعی برسند که آنچه منابع خارجی منتشر می کنند الزاما اطلاع رسانی دقیق و شفاف نیست و حتما نیت فنی سیاسی و امنیتی، پشت آن است تا پازل خود را تکمیل کنند.