به گزارش اطلاعات آنلاین، اگر از مارها هراس دارید، بهتر است از لانه‌های مار نارسیس در مانیتوبا، کانادا دوری کنید. نام آن گویای همه چیز است. این منطقه حفاظت‌شده حیات وحش، زیستگاه زمستانی ده‌ها هزار مار بند جورابی پهلو قرمز با نام علمی «Thamnophis sirtalis parietalis» است.

این مارهای زیبا، با لکه‌های قرمز و نوارهای زرد، در سراسر شمال ایالات متحده و جنوب کانادا پراکنده‌اند. وقتی هوا گرم است، آنها در مناظر خزه‌دار یا باتلاقی زندگی می‌کنند؛ جایی که عمدتاً از قورباغه‌ها تغذیه می‌کنند. سپس، با نزدیک شدن به زمستان، آنها برای یافتن مکانی برای پناه گرفتن و خواب زمستانی، به سمت پایین می‌خزند. این لانه ها به نام لانه های نارسیس مشهور هستند.

لانه‌های مار نارسیس در روستای آرمسترانگ، ترکیبی از علفزار و جنگل هستند که یک بستر سنگ آهکی را پوشانده‌اند. در طول میلیون‌ها سال، آب به درون سنگ آهک متخلخل نفوذ کرده و شکاف‌ها و غارهای عمیقی را ایجاد کرده است.

این گودال‌ها که چندین متر زیر سطح زمین قرار دارند، به اندازه‌ای عمیق هستند که زیر خط یخبندان قرار ‌گیرند اما به اندازه‌ای کم‌عمق هستند که بالای سطح آب قرار می‌گیرند. در زمستان، هنگامی که دمای بالای زمین به طور معمول به منهای ۳۰ درجه سانتیگراد کاهش می‌یابد، در داخل گودال‌ها هرگز به زیر نقطه انجماد نمی‌رسد. این امر غارهای زیرزمینی را به مکانی ایده‌آل برای خواب زمستانی مارهای بند جورابی پهلو قرمز تبدیل می‌کند.

مارها در این موقع از سال شروع به حرکت به داخل لانه‌ها می‌کنند و پنج تا شش ماه در آنجا می‌مانند. در این منطقه چهار لانه مار فعال وجود دارد. با مجموع تا ۱۰۰ هزار مار در حال خواب زمستانی، لانه‌های مار نارسیس بزرگترین تجمع مارها در جهان است.

مارها برای سوخت و ساز بدن خود به گرمای خارجی متکی هستند؛ بنابراین در حالی که بخش زیادی از دنیای طبیعی در زمستان غیرفعال است، آنها نیز غیر فعال می شوند. سپس، در بهار فعال شده و در طبیعت ظاهر می‌شوند. اگر عاشق مارها هستید، این زمان برای بازدید است. ابتدا نرها ظاهر می‌شوند، سپس ماده‌ها.

ماده‌ها ترکیبی قوی از فرومون‌ها را آزاد می‌کنند که توسط اندام وومرونازال نرها که یک ساختار تخصصی تشخیص بو در سقف دهان است، شناسایی می‌شود. این امر نرها را به سمت ماده‌ها هدایت می‌کند.

صدها نر ممکن است دور یک ماده جمع شوند و یک توپ جفت‌گیری پیچ و تاب‌دار تشکیل دهند. نرها سعی می‌کنند چانه خود را در امتداد ستون فقرات ماده بمالند و در یک راستا قرار گیرند و در آخر فقط یک نر موفق به جفتگیری می شود. ماده پس از جفت‌گیری از نزدیک شدن سایر نرها جلوگیری می‌کند.