در این روزها سخن از مشارکت دولت امارات در جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران بسیار به میان آمده است. موشک ها و پهپادهایی از سوی امارات به سمت ایران شلیک می شود. سؤال این است که امارات را چه می شود و این کشور کوچک با شکنندگی های بسیار، در ساحل جنوبی خلیج فارس چه منافعی دارد و چرا باوجود همه مخاطرات، وارد چنین ماجراجویی هایی می شود؟

مقدمتا توضیح دهیم که این کشور در اواخر سال ۱۹۷۱ و اوائل ۱۹۷۲ زمانی که انگلستان از خلیج فارس خارج می شد، از اتحاد هفت شیخ نشین ابوظبی، دبی، شارقه(شارجه)، عجمان، ام القوین، رأس الخیمه و فجیره به نام «امارات متحده عربی» تشکیل شد. حاکم ابوظبی، رئیس دولت و حاکم دبی، نخست وزیر است. این کشور حدود ۱۰ میلیون نفر جمعیت دارد که فقط حدود ۵/۱ میلیون جمعیت بومی و بقیه، نیروهای کار خارجی عمدتا از کشورهای آسیایی هستند. دولت امارات با ۴۵۰ میلیارد دلار تولید ناخالص داخلی و ۱۰۰ میلیارد دلار درآمد سالانه (سال ۲۰۲۲) چهارمین اقتصاد بزرگ غرب آسیا و یکی از ۱۰ کشور ثروتمند جهان محسوب می شود. ۸۵ درصد این درآمد از فروش نفت و گاز، و بقیه از گردشگری و نهادهای مختلف مالی تامین می شود.

با این ثروت افسانه ای و بادآورده، امارات می توانست با اتخاذ یک سیاست خارجی متوازن، ضمن تامین رفاه کامل شهروندانش، با سرمایه گذاری در کشورهای کم درآمد منطقه و اجرای پروژه های تولیدی در زمینه های مختلف کشاورزی و صنعتی نفش مهمی در توسعه منطقه ای و مقابله با بحران آب و غذا بازی کند. اما در کمال شگفتی دیدیم که امارات در سال های اخیر نقشی مخرب و بحران آفرین را از طریق مداخله در نقاط مختلف منطقه در پیش گرفته است: دخالت در جنوب یمن و ایجاد تشکیلاتی به نام «شورای انتقالی» در برابر نفوذ عربستان سعودی، دخالت نظامی و مالی در لیبی، دخالت در سودان و حمایت از گروه «واکنش سریع» و قتل عام هزاران نفر از مردم فقیر و بیگناه و نیز دخالت در سومالی و حمایت از منطقه سومالی لند علیه حکومت مرکزی موگادیشو، و بسیاری از دیگر اقدامات مخرب که پرداختن به آن از حوصله این یادداشت کوتاه خارج است.

چرا؟ آیا حکام ابوظبی عقل خود را از دست داده اند؟ آیا شیخ محمد بن زاید، حاکم مطلق امارات از شدت بیکاری این دخالت ها را به عنوان سرگرمی انجام می دهد و از آن لذت می برد؟ با اندکی دقت متوجه می شویم که آنها امارات را به یک «اسرائیل دوم» تبدیل کرده اند و همه این دخالت ها به خواست رژیم صهیونیستی و طبق منافع این رژیم صورت گرفته و می گیرد، چراکه آنها امنیت امارات را به رژیم صهیونیستی و آمریکا سپرده اند و چاره ای ندارند جز اینکه در جهت منافع این رژیم حرکت کنند.

امارات در روزهای اخیر دست به اقدامات شگفت انگیزی زده است: از اوپک و اوپک پلاس خارج شده تا مجبور به رعایت سهمیه تولید نفت نباشد و این کار به عنوان اقدامی علیه عربستان سعودی، تحلیل شده که بزرگترین صادرکننده نفت در اوپک است. امارات همچنین ۱۵ هزار تکنسین و کارگر شیعه پاکستانی را اخراج و اموالشان را مصادره کرده است. گفته می شود این اقدام به علت نارضایتی امارات از میانجیگری پاکستان بین ایران و آمریکا بوده است. شایعاتی شنیده شده که امارات در نظر دارد حتی از شورای همکاری خلیج فارس و اتحادیه عرب نیز خارج شود.

مشاهده می شود که امارات نقشی بسیار فراتر از حجم ژئوپلیتیک خویش بازی می کند و خود را به شکل خط اول جبهه جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران در آورده است. ما البته در چارچوب حسن همجواری، خود را درگیر با امارات نمی دانیم، بلکه با آمریکا و رژیم صهیونیستی در حال جنگ هستیم. رژیم صهیونیستی پایگاه های متعدد جاسوسی و امنیتی در امارات ایجاد کرده و جالب است که در سال گذشته میلادی ۵/۱ میلیون صهیونیست یعنی به اندازه کل جمعیت بومی امارات از این کشور بازدید کردند.آمریکا نیز سه پایگاه نظامی مهم در امارات دارد که از آنها علیه ایران استفاده می کند: پایگاه الظفره ویژه نیروی هوایی، پایگاه المنهاد ویژه لجستیک و اعطای کمک های مورد نیاز هواپیماها و پرسنل آمریکا، و پایگاه دریایی در ساحل فجیره در دریای عمان. این پایگاه ها در روزها و هفته های اخیر به شدت فعال بوده اند که البته نیروهای مسلح جمهوری اسلامی به عملیات تجاوزکارنه این پایگاها پاسخ داده اند.

واضح است که حکام ابوظبی خودسرانه دارند با سرنوشت دولت امارات بازی می کنند که البته این سیاست، مورد قبول دیگر شیخ نشین ها نیست. شنیده شده که شیخ محمد بن راشد آل مکتوم ، حاکم دبی از بلایی که برسر دبی آمده بسیار ناراضی و عصبانی است. همچنین شیخ دکتر سلطان بن صقر القاسمی، حاکم فرهیخته شارقه تهدید کرده که از فدراسیون امارات خارج می شود. امید که تا دیر نشده، امارات به خود آید و سرنوشت خود را از سرنوشت رژیم صهیونیستی و نیروهای شکست خورده آمریکا در منطقه جدا کند.