بازنشستگان تامین اجتماعی همچنان در انتظار افزایش حقوق و برخورداری از مزایای مزدی مناسب هستند و این در حالیست که سطح خدمات درمانی رایگان و رفاهیات بازنشستگان، در سالهای اخیر تنزل یافته است؛ به گونهای که پرداخت یک وام ساده ۵۰ میلیون تومانی به بازنشستگان، با کلی اما و اگر مواجه است.
«حسن مرادی» فعال صنفی بازنشستگان تامین اجتماعی، در توصیف شرایط حاکم بر تامین اجتماعی با ابراز نگرانی از آینده این صندوق بیمهگر که بیش از نیمی از جمعیت کشور (چیزی حدود ۴۶ میلیون نفر) را به صورت مستقیم و غیرمستقیم تحت پوشش دارد، به ایلنا گفت: «با جنگ تحمیلی اخیر، وضعیت تامین اجتماعی رو به بحران رفت؛ موج تعدیلها افزایش یافت؛ حق بیمههای پرداختی کاهش یافت و حاشیه امن بیمهای تامین اجتماعی تحلیل رفت.»
او افزود: «بانک رفاه عملاً در تملک دولت است و شرکتهای زیرمجموعهی شستا عموماً زیانده هستند و گاهاً واگذاری آنها به صورت زیرپوستی تداوم دارد. مدیریت منابع، مطالبات معوقه و درمان بیمه پردازان، کارگران و بازنشستگان، کماکان در هالهای از ابهام است و دولت کاملاً در خانهی امن سازمان مستقر شده و کمترین نظارت و مشارکتی از جانب سپرده گذاران و بیمه پردازان در چرخه فعالیت، منابع و مصارف سازمان را اجازه نمیدهد. مدیران سازمان همه منصوب و منتخب دولت هستند.»
به اعتقاد مرادی، «مطالبات قانونی جامعه هدف، بیمه شدگان و بازنشستگان به حاشیه رانده شده و در این مسیر، روز به روز وضعیت دشوارتر میشود».
در ادامه، این فعال صنفی به مصادیق عینی بیتوجهی به مطالبات قانونی بازنشستگان تامین اجتماعی اشاره میکند: «افزایش ندادن حقوق بازنشستگان و مسکوت گذاشتن حق مسکن ۳ میلیونی وعدم افزایش مزایای مزدی و همچنین سرنوشت نامعلوم متناسبسازی، از موارد فاحش این بیتوجهیست. در مورد درمان نیز، کیفیت و کمّیت خدمات در مسیر سقوط قرار گرفته. آوردن پدیدههای نوظهور مانند بیمه اکمل یا بیمه طلایی، تلاش برای نابودی درمان بازنشستگان است که تنها موجب سودآوری برای مافیای درمان و دلالان عقد قرارداد با بیمهگرها میشود»
مرادی اضافه کرد: «بازنشستگان در طول زندگی خود مبالغ هنگفتی برای برخورداری از درمان تحت پوشش بیمه پرداختهاند اما ظاهراً کار به جایی رسیده که بیمه تکمیلی به تنهایی کفاف نمیدهد! پس از ۳ بار پرداختن حق بیمه، اولی ۳۰ سال بیمهپردازی ۳۰ درصدی، دوم برداشتن حق درمان از حقوقهای بازنشستگان، سوم بیمه تحمیلی آتیه سازان، بازهم نیاز به بیمه طلایی و پرداخت اضافه برای آن است تا بازنشسته بتواند خدمات کلینیکی و پاراکلینیکی بگیرد و درمانده نشود.»
این فعال صنفی، راه حل را در مشارکت فعالانه جامعه هدف میجوید: «با تشکیل جلسات هم اندیشی و همدلی با گروههای مطالبهگر و صاحب نظر بازنشستگی، بایستی راهکارهای مناسب و کاربردی برای برونرفت از وضعیت فعلی و مدیریت منابع سازمان اتخاذ شود؛ باید نمایندگان کارگران و بازنشستگان حق مشارکت فعالانه و مداخله در امر تعیین سرنوشت جمعی داشته باشند؛ اما گویا ارادهای برای به رسمیت شناختن این مشارکت نیست.»