به گزارش اطلاعات آنلاین ـ پژوهشگران مرکز پژوهش های اخترفیزیک دانشگاه «هرتفوردشر» در انگلستان به کمک تلسکوپ گایا مجموعه ای از ستارگان را یافته اند که می توانند بقایای یک کهکشان کوتوله قدیمی باشند که کهکشان راه شیری حدود 10 میلیارد سال پیش، روزگاری در آغاز تولدش بلعیده است.

آنها این کهکشان باستانی را «لوکی» نامگذاری کردند که نام یکی از خدایان در استوره های اسکاندیناوی است. از آنجا که ابعاد اصلی و اولیه راه شیری هنوز یک معما است، دانشمندان برای پی بردن به تاریخ و سیر تحول کهکشان راه شیری در جستجوی یافتن شواهدی از کهکشان هایی هستند که کهکشان پراشتهای ما در طول زمان بلعیده است تا بزرگ شود و به حجم و اندازه فعلی خود برسد، غافل از این که خرده های غذایش را روی دیسک خود باقی گذاشته است. کهکشان کهن بلعیده شده می تواند یکی از اجزاء تشکیل دهنده کهکشان ما باشد که تا پیش از این نادیده گرفته شده است.

 آنها مطالعات خود را روی 20 ستاره تقریباً عاری از فلز متمرکز کرده اند که به طرز عجیبی بسیار نزدیک به دیسک راه شیری قرار گرفته اند؛ منطقه ای از کهکشان که شبیه به یک پنکیک چرخان است و تعداد بسیار زیادی از ستاره های این کهکشان را در خود جا داده است.

دکتر «کارا باترزبای»، استاد فیزیک دانشگاه کنتیکت که در مطالعه روی این ستاره ها شرکت دارد می گوید: "این ستاره های تقریباً عاری از فلز میلیاردها سال است که در کهکشان ما بوده اند و سرنخ هایی از شکل گیری نخستین نسل های ستارگان جهان هستی را در خود دارند. مطالعه روی ترکیبات و حرکت این ستاره ها می تواند به کشف ناشناخته هایی درباره شرایط و پویایی جهان در مراحل آغازین پیدایشش کمک کند."

به عقیده برخی از ستاره شناسان، ممکن است بتوان نشانه هایی از کهکشان های بلعیده شده قدیمی تر از لوکی را در نقاط ژرف تر کهکشان راه شیری از جمله دیسک آن پیدا کرد.  

تخمین سن دقیق این ستاره ها دشوار است، اما ترکیب شیمیایی آنها گویای این است که بیش از 10 میلیارد سال از عمر آنها گذشته است و همه آنها تقریباً 7000 سال نوری از منظومه شمسی فاصله دارند. یکسان بودن ترکیبات شیمیایی این ستاره ها نشان می دهد که منشأ همه آنها یک کهکشان کوتوله کم فلز است. 

تعداد 11 تا از این ستاره ها در جهت موافق گردش دیسک کهکشان حرکت می کردند و 9 تا از آنها در جهت مخالف چرخش دیسک. آنها می توانند بقایای کهکشان کوتوله ای باشند که کهکشان راه شیری تنها چند میلیارد سال پس از انفجار بزرگ (بیگ بنگ) بلعیده است؛ رویدادی که موجب شکل گیری جهان در 8/13 میلیارد سال پیش شد.

«فدریکو سستیتو»، سرپرست تیم پژوهشی درباره این ستاره ها معتقد است: "اگر سناریوی کهکشان کوتوله لوکی درست باشد، پس سیستم کهکشانی ادغام شده با کهکشان ما ستاره هایش را هم در جهت گردش دیسک راه شیری و هم در خلاف جهت آن روی آن به جا گذاشته است."

این حدس در صورتی می تواند درست باشد که راه شیری ما هنوز دوره کودکی خود را سپری می کرده و پتانسیل گرانشی آن ضعیف تر از زمان حال بوده است. شبیه سازی های کیهان شناختی حاکی از این هستند که این اتفاق 3 یا 4 میلیارد سال پس از انفجار بزرگ رخ داده است.

سستیتو احتمال دیگری را نیز مطرح می کند که بر اساس آن این ستاره ها ممکن است بقایای بیش از یک کهکشان باستانی بلعیده شده توسط راه شیری باشند، اما سناریوی نخست محتمل تر است و ارزش این را دارد که بیشتر مورد مطالعه قرار گیرد.

نتایج این پژوهش به تازگی در ژورنال Monthly Notices of the Royal Astronomical Society منتشر شده است.