استاد محمدحسن ابریشمی
به باغ بزرگی درختی بکشت
۱۳۹که این بند را گر بوی کار بند درختی برومند کاری بلند
که هر روز یاقوت بار آورد خرد بار آن در کنار آورد
۱۳۹چرا گل چدند از گلستان ما نترسند مانا ز فرمان ما
۱۶۰بکشتیم و دادیم آبش به رنج برآویختیم از برش تاج و گیج
۱۷۰زمین سر به سر سبز با داد تو روانِ خرد کِشت بنیاد تو
۱۷۱تو گفتی که هرگز نیازارمت درختی که کاری به بار آرمت
۱۸۲به کابل دگر سام را هر چه بود ز کاخ و ز باغ و ز کشت و درود
۱۸۷دروگر زمانست و ما چون گیا همانش نبیره همانش نیا
۲۰۷حصاری ز سنگ است بالای کوه پر از سبزه و آب و دور از گروه
پر از سبزه و آب و دینار و زر بسی اندرو مردم و جانور
درختان بسیار با کشت و وَرز کسی خود ندیدست ازین گونه مرز
زِ هر پیشه کار و ز هر میوه دار درو آفریدست پروردگار
۲۱۶یکی پند گویم ترا از نخست دل از مهر گیتی ببایدت شُست
جهان کشتزاری است با رنگ و بوی درو مرگ و عمر آب و ما کشت اوی
چنان چون درو راست همواره کشت همه مرگ را ایم ]هستیم[، خوب و زشت
۲۱۷به دهقان بیچاره سر در نهاد کزان کشورش رو به دیگر نهاد
کدیور یکایک سپاهی شدند دلیران پرآوازه شاهی شدند
۲۲۴سپیده چو از کوه سر بر کشید طلایه به پیش دهستان رسید
۲۵۰جهان چون عروسی رسیده جوان پر از چشمه و باغ و آب روان
۲۵۸بیاورد لشکر سوی «خوارِ رِی» بدان مرغزاری که بد آب و نِی
۲۷۳از امروز کاری به فرداممان که داند که فردا چه گردد زمان
گلستان که امروز گردد بهار تو فردا چنی گل نیاید به کار
۲۷۶به نوّی یکی باز پیمان نوشت به باغ بزرگی درختی بکشت
۲۸۰چنین آمد این گیتی از خوی و ساز بدارد به ناز، آورد رنج باز
درختی ست با شاخ بسیار بار برش تازه گل شاخ یک سر نگار
نخستین به گل شاد خوارت کند پس آنگه دل افگار خارت کند
۲۸۱به بربط چو بر ساخت رود برآورد «مازندرانی سرود»
که «مازندران» شهر ما یاد باد همیشه بَر و بومش آباد باد
که در بوستانش همیشه گل ست به کوه اندرون لاله و سنبل ست
هوا خوشگوار و زمین پرنگار نه گرم و نه سرد و همیشه بهار
نوازنده بلبل به باغ اندرون گرازنده آهو به راغ اندرون
۲۸۷تو از خون چندین تیر نامدار ز بهر فزونی درختی مکار
که بار و بلندیش نفرین بود نه آیین شاهان پیشین بود
۳۰۵درخت و گیا دید و آب روان چنان چون بود جای مرد جوان
۳۰۶وز آنجا سوی روشنایی رسید زمین پرنیان دید یک سر خَوید
جهانی ز پیری شده نوجوان همه سبزه و آبهای روان...
۳۰۷لگام از سر اسب برداشت خوار رها کرد بر خوید و بر کشتزار...
چو در سبزه دید اسپ را دشتبان گشاده زبان شد دمان و دنان...
۳۲۴همی گویدت رستم نامدار که گر عاقلی تخم زشتی مکار
۳۳۶زمین گشت پر سبزه و آب و نم شد آراسته همچو باغ ارم
۳۴۴یکی لشکر آراسته چون بهشت تو گفتی هوا بر زمین لاله کشت
۳۸۷کنون تا «سمنگان» نشان پی است از آن سو به جا جویبار و نی است
۴۰۰یکی بوستان بود اندر بهشت به بالای او سَرو دهقان نکشت
۴۱۸که تندی مرا گوهرست و سرشت چنان رُست باید که یزدان بکشت
شما چه نظری دارید؟