اول: با هر متر و معیاری که بخواهیم حوادث هفته گذشته و حضور و بدرقه مردم را اندازه بگیریم، به یک وسعت عظیم می‌رسیم که از حد تصور خارج است و از هر منظری که بخواهیم به آن بنگریم جز همان تعبیر زیبایی که در تعبیر رهبری در نخستین پیام آمده وصف بهتری نمی‌توان داشت. همان که رهبر شهید پیش از این وعده‌اش را داده بود. این مردم مبعوث شده، کار را تمام خواهند کرد. 

در این باره و درباره آنچه که در سه روز مراسم بدرقه و تشییع تهران گذشت و نیز قیامتی که در قم رقم خورد و محشر کبرایی که در نجف و کربلا بپا شد و سرانجام آخرین بدرقه و آخرین حماسه حضوری که در جوار امام غریب آشنای ایران جان هر واژه‌ای را برای نمایش آن خجل کرد فراوان گفته آمد و در مقاله و تصویر و نما آمد، هرچند با این همه باز حکایت همان بحر و کوزه است؛ تنها می‌ماند سپاس و شکر نعمت داشتن چنین ملّتی که قدر نعمت دانستند و درد فراق چشیده و قرار از کف نهاده، عظمت آفریدند در بدرقه ایرانی‌ترین رهبر موحدشان بعثت نمایان خویش را به تماشای جهان گذاردند.

دوم: مردم با پرچم‌های سرخ هم غیرت دینی و پیوند مکتبی خود را با عاشورا و قیام کربلا و ظلم ستیزی و آزادی‌طلبی سالار شهیدان به تماشا گذاشتند و هم غیرت ملّی و میهنی و فرهنگی و تمدنی خود را که به خونخواهی رهبرشان قیام کردند. مطالبه نادرستی هم ندارند. آنها که به ما تجاوز کردند، مرتکب آن‌همه جنایت و خسارت شدند نباید بی‌تاوان بمانند و این فریادهای بلند، این پرچم‌های سرخ خونخواهی و این اجتماعات عظیم البته پیام خود را هم مخابره کرد و در دل دشمنان ترس و هراس افکند. 

دلیل روشن آن خشم و عصبانیت و بی‌تربیتی و بی‌ادبی رئیس جمهور آمریکاست که درست مثل گنده لات‌های بی‌فرهنگی که وقتی قافیه را در صحنه می‌بازند به فحاشی دچار می‌شوند برای تسکین درد سیلی که خورده‌اند. این سیلی محکم را مردم در این اجتماعات دهها میلیونی سرشار از علم‌های سرخ و فریادهای دشمن شکن خوش نواختند. همراه سیل اشک و بغض و حسرت دریغ و سوگ اما استوار و محکم و پرطنین و اثرگذار.

سوم: بارها گفته‌اند و گفته‌ایم ملّتی که در گردنه‌های سخت و پیچ‌های تند و بحران‌های دشوار به صحنه می‌آیند مصادره شدنی توسط این حزب و آن جریان و این منبری و آن مداح و فلان روشنفکر و استاد و بهمان اصلاح‌طلب یا اصولگرا نیستند. 

مردم ایران با همه تنوع رنگین کمانی که دارند در اصولی مشترکند که موجد اتحاد و انسجام آنهاست و رمز پیروزی آنان نیز وحدت کلمه و انسجام ملّی است. این روزهای حماسه تشییع و بدرقه باید به ما اهمیت حفظ انسجام را گوشزد کرده باشد. 

برخی شعارها و فریادها و خائن و دشمن خواندن‌های نیروهای درون نظام و انقلاب که البته خوشبختانه غلبه چندانی هم نداشت دشمن این وحدت و انسجام و عامل تفرقه است که نباید برجسته شود و آب به آسیاب دشمن بریزد. یادمان باشد که برخی با شهید عزیزی چون لاریجانی چه جفایی روا داشتند. لازم نیست تا شهادتی رقم بخورد و یا مرگی در رسد تا ما به ارزش‌های والا و ذات و ضمیر عزیزی پی ببریم و از سر دریغ و حسرت انگشت به دندان ببریم.

چهارم: معلوم نیست سرنوشت تفاهمنامه ایران و آمریکا به کجا برسد. می‌گذاریم تا مقامات قانونی زیر نظر رهبری کار را پیش ببرند و حمایت از آنها را در دستور کار می‌گذاریم اما تا آنجا که به فهم نگارنده می‌رسد و درست سال قبل و پس از جنگ ۱۲ روزه نیز در همین ستون به آن اشاره شد، اگر می‌خواهیم از این جنگ و تهدید فرصت بسازیم و برای همیشه از شر هر تهدیدی خلاص شویم راه آن مقاومت است و برای مقاومت به ۲ عنصر حیاتی نیازمندیم.

حفظ انسجام ملی و تقویت هرچه بیشتر سرمایه اجتماعی و دیگر تغییر روندهای معیوب در حکمرانی و انجام اصلاحات ساختاری اقتصادی و پرهیز از بازگشت به تنظیمات کارخانه، و مهمتر از همه ایجاد اقتصاد مقاومتی. برای آنکه در جنگ پاتک نخوریم، باید مراقب پشت جبهه باشیم.

این بحث لازم اما مفصل است و شاید جایش اینجا نباشد و می‌ماند برای بعد. چون بعد از خلق حماسه‌ای که در جای جای ایران و در عراق شاهدش بوده‌ایم تنها باید از عظمت حضور و آثار درخشان و بی‌بدیل مراسم بدرقه و تشییع قرن گفت و از حسرت و دریغ فقدان رهبری که حال هر چه می‌گذرد بیشتر آن را حس می‌کنیم و نیز دوباره قدرشناس این مردم وفادار و صبور و قدردان باشیم که شایسته بهترین‌هایند. شکرانه این حضور حماسی، خدمت بی‌منّت و تلاش در مسیر سرفرازی و عزت و سربلندی آنان است.خدمتی صادقانه و از سر اخلاص.