جام‌جهانی فوتبال به اوج خود رسیده و با صعود چهار تیم مدعی به مرحله نیمه نهایی، بار دیگر ثابت شد که در میدانی به بزرگی جام‌جهانی، رقابت میان بزرگان دنیای توپ گرد است.
اما در چنین مهمانی باشکوهی، حذف برخی مدعیان بزرگ بهای سنگینی برای نیمکت‌هایشان داشت. یولیان ناگلزمان از آلمان، رونالد کومان از هلند، زلاتکو دالیچ از کرواسی، روبرتو مارتینس از پرتغال، مارسلو بیلسا از اروگوئه، سباستین بکاسسه از اکوادور، کارلوس کی‌روش از غنا، استیو کلارک از اسکاتلند، هونگ میونگ‌بو از کره جنوبی، خاویر آگیره از مکزیک، میروسلاو کوبک از جمهوری چک و پاپ تیائو از سنگال مربیانی بودند که پس از ناکامی در جام‌جهانی از تیم‌های تحت هدایت خود یا استعفا دادند، یا برکنار شدند.
بارها تأکید شده است، جام‌جهانی، میدان آزمون و خطا نیست، بلکه صحنه پس دادن امتحان است.
جام‌جهانی محل مشخص شدن عیار کادر فنی است. مربیان تیم‌های مدعی باید خود معلم سایر مربیان باشند، نه اینکه برای کسب تجربه پا به بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان بگذارند. این موضوع بیشتر از همه در میان برخی نمایندگان قاره‌های آسیا و آفریقا به چشم خورد. گر چه برخی ناکامان مانند مربی ژاپن به دلیل عملکرد قابل تحسین تیمش ماندگار شدند، با این حال باید این مهم را در نظر داشت که جام‌جهانی جای آزمون و خطا نیست.