مشاور رهبر معظم انقلاب در یادداشتی، از سفر نخست وزیر عراق به آمریکا به شدت انتقاد کرد.
به گزارش تسنیم، در یادداشت دکتر علی اکبر ولایتی آمده است:
سفری تأسف بار، بیموقع و تخریب کننده مجاهدتهای ملت غیور و مجاهد عراق در تاریخ چند هزار ساله این کشور بزرگ، توسط نخست وزیر جوان و کم تجربه، آقای علی الزیدی،واقعاً کلمه «استرجاع» با استناد به آیات قرآن کریم برای این سفر کاملاً گویا است: «الَّذِینَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِیبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ». کاری که در این سفر انجام شد، در تاریخ طولانی و پر فراز و نشیب این کشور پر افتخار، کم سابقه است. این ضربتی که به حیثیت ملت مومن و غیور عراق زده است که «لا یُدرَک و لا یوصف» (درک ناپذیر و وصف ناپذیر است).
برای هر مسلمانی و شخصیت آزاده ای، چه عراقی و چه غیرعراقی، این اقدام شخص مذکور واقعاً ننگ بزرگی است؛ زیرا اولاً پس از شهادت یکی از بزرگترین و موثرترین عالمان دینی دوران غیبت که همه مسلمانان شیعه و سنی و آزادگان غیرمسلمان در این عزای بزرگ خون گریه کردند، اصل سفر بدون تأخیر و در موعد مقرر با آن شیطان خبیث که جنایاتش در تاریخ بیمانند است و او را در بین فراعنه، شداد، نمرود، چنگیز، تیمور، هیتلر، کسی به این درجه از رذالت قرار میدهد، مانند جزیره اپستین که کودکان را از مناطق محروم آورده و انواع جنایات جنسی را انجام میدادند و حتی آنها را میبلعیدند، گویی می خواسته در خباثت، در مجموعه گینس مقام اول را داشته باشد. انشاءالله در «اسفل السافلین» جهنم، کسی سختتر از او نباشد.
واقعاً نمیدانم آقای زیدی پیش بینی و هدفش از این سفر چه بود؛ یعنی اگر در اینباره با کسی مشورت نکرده باشد، وا اسفا! اگر در عراق با افراد متدین و استخواندار مشورت کرده بود، باید میدانست جایگاه عراق در تاریخ اسلام چگونه بوده است.
نکته عجیب این است که شخصی به جای آقای مالکی نشسته است که در حالی که هنوز مراسمات سوگواری آن قائد شهید به اتمام نرسیده، به کاخ سفید سفر کرده و هیچ نشانه ای از اندوه و تأثر در آن دیدار ندارد. این فرد نمی داند سیاست یعنی مدیریت؛ بر اساس گفتار ارسطو، استاد منطق و پایه گذار منطق، سیاست همان مدیریت است.
فلذا آن ملعون میگوید: «به قتل سردار شهید ما و ابومهدی المهندس افتخار میکنم» و او به جای پاسخ دندانشکن به این یاوه گوییها، در مقابل این فرد میگوید: «من در سیاست دخالتی نداشم» این سفر و این خفت، موجب تأسف و اندوه مردم ما و ملت متدین و مجاهد عراق است. باشد که این احساس مسئولیت شخصی بنده به عنوان یکی از محبین علی(ع) تلنگری برای اهل دقت باشد.
شما چه نظری دارید؟