به گزارش اطلاعات آنلاین، مقیاس تلاش برای ساخت و ساز، زیرساخت‌های چشمگیری را که برای پشتیبانی از یک بمب‌افکن راهبردی نفوذی نیاز است، نشان می‌دهد که ویژگی‌های کم‌رصد بودن، ماموریت هسته‌ای و الزامات تعمیر و نگهداری پیشرفته آن با بمب‌افکن‌های B-1B Lancer که در حال حاضر از این مرکز در حال فعالیت هستند، تفاوت فراوانی دارد. السورث به عنوان اولین پایگاه عملیاتی اصلی B-21 و محل واحد آموزش رسمی آن انتخاب شده و انتظار می‌رود اولین هواپیمای عملیاتی سال ۲۰۲۷ وارد شود.

مرکز بازسازی کم‌رصد بودن به ویژه از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا حفظ ویژگی‌های رادارگریزی B-21 نیاز به زیرساخت‌های تخصصی دارد. این مرکز به تکنسین‌ها اجازه می‌دهد مواد جاذب رادار بمب‌افکن را در یک محیط داخلی کنترل‌شده بررسی، تمیز و تعمیر کنند. این امر به منظور کاهش زمان از کارافتادگی هواپیما در نظر گرفته شده، در حالی که اطمینان حاصل می‌شود فرسودگی یا آسیب به مواد کم‌رؤیت، به امضای هواپیما آسیب نمی‌رساند. به طور مشابه، انبار شستشو و انبار نگهداری عمومی، زیرساخت‌هایی را فراهم می‌کند که به طور خاص برای B-21 طراحی شده‌اند. سرعت برنامه ساخت و ساز بسیار مهم است زیرا خود B-21 به سرعت در حال پیشرفت به سمت استقرار عملیاتی است.

برنامه السورث همچنین نشان می‌دهد زیرساخت‌های اطراف هواپیماهای پیشرفته چقدر می‌توانند گران شوند. سرمایه‌گذاری تقریباً 2 میلیارد دلاری، هزینه خود بمب‌افکن‌ها را نشان نمی‌دهد، بلکه هزینه تطبیق یک پایگاه هوایی موجود برای راه‌اندازی یک سامانه تسلیحاتی جدید را نشان می‌دهد. ساختمان‌های نگهداری تخصصی، ارتباطات امن، سامانه‌های ماموریتی، امکانات آموزشی، زیرساخت‌های پشتیبانی هواپیما و سایر پروژه‌های ساختمانی قبل از اینکه B-21 بتواند به قابلیت عملیاتی مورد نظر خود برسد، مورد نیاز است.

در حالی که زیرساخت‌ها در السورث در حال ساخت هستند، هواپیماهای B-21 آزمایش‌های پروازی خود را در پایگاه نیروی هوایی ادواردز ادامه می‌دهند، از جمله ارزیابی‌های متمرکز بر عملیات که به طور فزاینده‌ای متمرکز بر عملیات هستند. در ماه ژوئن، نیروی هوایی گزارش داد که یک خلبان آزمایشی عملیاتی، این هواپیما را در کنار یک خلبان آزمایشی توسعه‌ای به پرواز درآورده که نشان‌دهنده گذار به سمت ارزیابی کاربرد رزمی، ادغام تسلیحات و قابلیت بقا به جای صرفاً ویژگی‌های اولیه پرواز است.

به نظر می‌رسد تصمیم اخیر نیروی هوایی ایالات متحده برای گسترش ظرفیت تولید B-21 با هدف هموار کردن راه برای یک ناوگان بسیار بزرگ‌تر از برنامه فعلی است. در حالی که هدف رسمی تدارکات حداقل ۱۰۰ فروند هواپیما باقی مانده، جزئیات حاصل از توافق بین نیروی هوایی و نورثروپ گرومن نشان می‌دهد که افزایش تولید عمداً به گونه‌ای ساختار یافته است که در صورت نیاز به الزامات راهبردی آینده، از سطوح بالاتر تدارکات پشتیبانی کند.

ترکیب قابلیت‌های دوربرد و پنهان‌کاری پیشرفته B-21، کاستی‌های گسترده و تأخیرهای عمده در برنامه‌های جنگنده‌های پنهان‌کار و ارزیابی‌های مداوم از کاربرد احتمالی آن برای موشک‌های هوا به هوا، احتمال ایجاد یک ناوگان بسیار بزرگ را محتمل کرده است.