به گزارش اطلاعات آنلاین، سیمون تیسدال (نویسنده و تحلیلگر ارشد گاردین در حوزه دیپلماسی) در تازه‌ترین یادداشت خود به شکلی بی‌سابقه به سیاست‌های رئیس جمهوری آمریکا تاخته و رفتارهای جنگ‌طلبانه ترامپ را برای آمریکا، ایران و سراسر جهان بسیار خطرناک توصیف کرده است. خواندن این یادداشت از آن رو مهم است که تیسدال اندکی پیش از آغاز جنگ رمضان، در گاردین روش‌های ضربه زدن ترامپ به ایران را یک به یک برشمرده و حمله نظامی به ایران را ضروری دانسته بود:

«دونالد ترامپ، بی‌پروا و بی‌سروپا، در ایران گم شده و قادر به یافتن راهی برای خروج از جنگ فاجعه‌باری که آغاز کرده نیست. بار دیگر، ارتش ایالات متحده در حال کوبیدن کشور و به شکلی فزاینده‌، زیرساخت‌های غیرنظامی آن است. مانند گذشته، این چماق غیرقانونی، مقاومت یک حکومت را تقویت می‌کند. ترامپ و پیت هگست، ارباب وحشی پنتاگون، چند بار از یک پیروزی ساختگی استقبال کرده‌اند؟ رئیس جمهوری این هفته ادعا کرد «پیروزی بزرگی» به دست آورده است. هیچ کسی حرف او را باور نمی‌کند. حتی با وجود هزینه‌های عظیم انسانی و اقتصادی حماقت او، جهانی که نظاره‌گر است، ناتوانی ایالات متحده را به سخره می‌گیرد.

کنترل تنگه هرمز که به دلیل جنگ‌طلبی ترامپ بسته شده بود، اکنون هدف محدود و دست‌نیافتنی کاخ سفید است. اهداف جنگی بزرگ‌تر ایالات متحده و اسرائیل - از بین بردن برنامه هسته‌ای ایران، تضعیف شبه‌نظامیان منطقه‌ای آن، تغییر رژیم - کمتر از همیشه در دسترسند. این رهبری بزدلانه ترامپ است که نیروهای آمریکایی را ناکارآمد می‌کند، نه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی. اگر ایران واقعاً تهدیدی برای موجودیت ایران است که او ادعا می‌کند، مسیر منطقی، فتح همه‌جانبه خواهد بود. وقتی جورج دبلیو بوش تصمیم گرفت عراق خطرناک است، با ۱۷۰ هزار نیروی زمینی به آن حمله کرد که یک فاجعه بود.

ترامپِ بی‌عرضه جرات ندارد چنین کاری را در ایران انجام دهد، که بدون شک جهان باید از این بخشش کوچک سپاسگزار باشد. اما او اشتباه خود را در شروع بی‌ملاحظه جنگی که نمی‌تواند به پایان برساند، هم نخواهد پذیرفت. او ترجیح می‌دهد غیرنظامیان و نیروهای آمریکایی را در معرض یک جنگ فرسایشی همیشگی و بدون برد قرار دهد، متحدان عرب خلیج فارس را به خطر بیندازد، به اقتصاد جهانی آسیب برساند، کشورهای در حال توسعه را در معرض قحطی ویرانگر قرار دهد، قلب سران مسکو و پکن را شاد کند، قوانین بین‌المللی را زیر پا بگذارد و چشم‌انداز انتخاباتی حزب جمهوری‌خواه خود را خراب کند - به جای اینکه بپذیرد اشتباه کرده و از طریق «مذاکرات صلح» متوقف‌شده به دنبال یک توافق دیپلماتیک باشد.

این خود ترامپ است، نه ایران، که دشمن شماره یک جهانی است. او دلیل اصلی تشدید دوباره و کنترل‌ناشدنی این جنگ است. او یک سلاح کشتار جمعی تک‌نفره است. در اینجا یک الگوی آشنا وجود دارد. ترامپ بدون مشورت با کنگره، متحدان ایالات متحده یا مردم آمریکا وارد جنگ شد. او هیچ برنامه یا راهبرد بلندمدت روشنی نداشت. او تضمین‌های نادرست پیروزی سریع از نخست‌وزیر به همان اندازه احمق اسرائیل را پذیرفت. جهل عمیق او از خطرهای نظامی و منطقه‌ای با ارزیابی‌های کارشناسی که ظاهراً نادیده گرفته بود، مختل نشد. شگفت‌آور است که ترامپ انتظار داشت ایران قبل از بستن تنگه تسلیم شود و از حملات تلافی‌جویانه آن به پایگاه‌های ایالات متحده در کشورهای خلیج فارس «شوکه» شد. هیچ‌کس دیگری اینطور نبود. حالا او کاملاً در دریا است.

همین تکبر و بی‌مسئولیتی، «طرح صلح» ۲۰ ماده‌ای غزه در سال گذشته را مشخص می‌کرد. هیچ‌یک از عناصر کلیدی - بازسازی، نیروی تثبیت‌کننده بین‌المللی، غیرنظامی‌سازی - پیشرفتی نداشته‌اند و ترامپ تقریباً علاقه خود را از دست داده است. حماس خلع سلاح نشده، نیروهای اسرائیلی از عقب‌نشینی از این منطقه خودداری می‌کنند، کمک‌های بشردوستانه همچنان مختل شده و بیش از ۱۰۰۰ فلسطینی از زمان «آتش‌بس» اکتبر کشته شده‌اند. انتقاد مشابهی در مورد مداخله‌های بی‌فایده ترامپ در جنگ اوکراین و روسیه هم وجود دارد.

اکنون این الگوی حماقت، بی‌صبری و بی‌مسئولیتی ریاست جمهوری دوباره در ایران تکرار می‌شود. ترامپ که قادر به رهایی از این مخمصه نیست، در حال دست و پا زدن است. در قلب تشدید تنش‌های این هفته، «یادداشت تفاهم» ژوئن قرار دارد که ظاهراً درگیری را به مدت ۶۰ روز تا زمان مذاکرات اساسی متوقف می‌کرد. ترامپ این یادداشت تفاهم را یک پیروزی شخصی دانست و تحسین کرد، اما مانند بسیاری از توافقاتش، این یادداشت تفاهم هم به طرز مهلکی ناقص است. به نظر می‌رسید بند پنجم آن، کنترل بالفعل ایران بر تنگه هرمز را مشروعیت می‌بخشد. ترامپ که دنبال راهی برای خروج از این مخمصه بود، با آن موافقت کرد. اکنون، با آشکارتر شدن عواقب آن، او [به جای آن] حرف می‌زند. جای تعجب نیست که تهران به او اعتماد ندارد. چه کسی دارد؟

خسارت ناشی از شکست مفتضحانه ترامپ در قبال ایران در حال حاضر بی‌حد و حصر به نظر می‌رسد. این نمایشی است که جهان به ندرت شاهد آن بوده است. مانند یک الکلی که با این باور که این بار نتیجه متفاوت خواهد بود، مشروب می‌خورد، ترامپ بمباران روزانه را از سر گرفته، حتی با اینکه تمام حملات قبلی نتوانسته‌اند اثر مطلوب را ایجاد کنند. هر چه بیشتر بمباران کند، درگیری‌ها شدیدتر و گسترده‌تر و هر شانسی برای حل مسئله هسته‌ای بعیدتر می‌شود.

کاملاً مشخص است که ترامپ، که قول داد عوارض دریایی در تنگه اعمال کند و سپس ظرف ۲۴ ساعت از موضع خود عقب‌نشینی کرد، حملاتی به زیرساخت‌های غیرنظامی را که می‌تواند به منزله جنایات جنگی باشد، زیر نظر داشته باشد، هیچ ایده‌ای ندارد که چگونه از این باتلاق عمیق‌تر فرار کند. متحدان اروپایی با تردید نگاه می‌کنند، دشمنان واشنگتن از خوشحالی پوزخند می‌زنند، بازارهای جهانی وحشت می‌کنند و قیمت نفت دوباره افزایش می‌یابد. اعتبار و نفوذ ایالات متحده در جهان با هر موشکی که شلیک می‌شود، کاهش می‌یابد. وقتی کسی به شما احترام نمی‌گذارد، ابرقدرت بودن سخت است.

چه کسی جلوی ترامپ را خواهد گرفت؟ کنگره به او گفته است جنگ را متوقف کند یا مجوز رسمی بگیرد. او این را نادیده می‌گیرد. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد اکثر آمریکایی‌ها با کل این آشفتگی ۱۰۰ میلیارد دلاری که باعث تورم شده مخالفند، با این حال ترامپ حاضر به گوش دادن نیست. متحدان وحشت‌زده که پس از یک زخم زبان دیگر در اجلاس ناتو در آنکارا زخم‌های خود را لیس می‌زنند، از ترس جدایی دائمی، جرات نمی‌کنند جلوی او را بگیرند. پاپ لئو تمام تلاش خود را می‌کند. دعا ممکن است تنها راه باقی مانده باشد.»