به گزارش اطلاعات آنلاین، در نیمه شب ۱۷ مارس ۱۷۸۱ وقتی منجم آماتور انگلیسی آلمانی تبار، «سِه ویلیام هرشل» ۴۳ ساله با تلسکوپ بازتابی ۱۸ سانتی متری دست ساز خود محدوده صورت فلکی جوزا (دو پیکر) را رصد می کرد، متوجه شد که جرمی نورانی اندکی از ستاره های واقعی بزرگ تر است.

غیر از خورشید، ستارگان به علت فاصله بسیار زیادی که از ما دارند هر چقدر توان تلسکوپ را بالاتر ببریم باز هم به صورت نقطه ای نورانی دیده می شود.

هرشل هر اندازه توان تلسکوپ را بالاتر برد، این شیء جدید بزرگ تر به نظر می رسید. او به این نتیجه رسید که شیء یافته شده ستاره نیست و در شب های بعد موضع متغیر آن را اندازه گیری کرد و به این نتیجه رسید که این جرم یک سیاره است که با مداری تقریباً دایره وار به دور خورشید می چرخد.

اورانوس، هفتمین سیاره دور از خورشید و سومین سیاره منظومه شمسی از نظر بزرگی است. قدر ظاهری آن ۷/۵ است و به همین دلیل با چشم غیر مسلح به دشواری می توان آن را رصد کرد. ویژگی منحصر به فرد و غیر معمول اورانوس آن است که محور دورانش بر مدار چرخش آن به دور خورشید حالت خوابیده دارد و به یک توپ غلتان شبیه است.

برخی دانشمندان بر این باور هستند که برخورد یک جرم عظیم این سیاره را کج کرده است. محور دوران آن ۹۸ درجه یعنی تقریباً ۸ درجه پایین تر از سطح مدار خود است. صفحه استوای آن تقریباً عمود بر صفحه مدارش و با زاویه ۸۲ درجه است. میانگین فاصله اورانوس تا خورشید ۲۰ واحد نجومی (AU) یا حدود ۸۷/۲ میلیارد کیلومتر است. 

قطر این سیاره غول پیکر ۵۱ هزار و ۸۰۰ کیلومتر است که چهار برابر  زمین قطر و ۵/۱۴ برابر زمین جرم دارد. چگالی آن نسبت به آب ۳۲/۱ است. از نظر حجمی اورانوس ۶۳ برابر زمین حجم دارد.

حرکت سیاره

دوره تناوبی حرکت اورانوس به دور خورشید، ۸۴ سال زمینی است و یک شبانه روز در استوای این سیاره حدود ۱۷ ساعت و ۱۴ دقیقه به طول می انجامد. چون اورانوس به پهلو خوابیده است، بلندترین فصل را در میان سیارات منظومه شمسی دارد. هر فصل آن حدود ۲۱ سال زمینی طول می کشد. هر نقطه مشخصی روی آن، فقط در نیمی از سال سیاره (۸۴ سال زمینی) روشن است. به طور مثال قطب شمال سیاره به مدت ۴۲ سال زمینی رو به خورشید قرار دارد و از آن نور می گیرد. در ۴۲ سال بعدی، قطب شمال تاریک می شود و قطب جنوب آن رو به خورشید قرار می گیرد.

اورانوس به دلیل فاصله بسیار زیادش از خورشید فقط چهار صدم نوری را دریافت می کند که به زمین می رسد. تابستان ها و زمستان های طولانی اورانوس به دلیل نامعینی، اثری بر دمای سطح آن ندارد و اطلاعاتی که فضاپیمای «ویجر۲» از سطح این سیاره بدست آورد، نشان می دهد که میانگین دمای سطح آن حدود منهای ۲۱۵ درجه سانتی گراد است و حرارت به وسیلۀ عامل ناشناخته ای در سطح اورانوس پراکنده می شود.

جو اورانوس

اورانوس جوی تشکیل یافته از ۸۳ درصد هیدروژن، ۱۵ درصد هلیم، ۲ درصد متان و مقدار کمی آمونیاک و آب دارد. متان جاذب بسیار قوی نور سرخ است و سبب می شود که این سیاره به رنگ سبز مایل به آبی روشن نمایان باشد. پایین تر از جو سیاره، اقیانوس های عمیقی از آب، آمونیاک و متان وجود دارد که هستۀ جامد این سیاره را که نسبت به مشتری و زحل انرژی گرمایی کمتری ایجاد می کند، احاطه کرده است.

دمای اورانوس در اعماق اقیانوس های ۸۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ کیلومتری آن، بسیار بیشتر است و تا ۳۰۰۰ درجه سانتی گراد هم می رسد. هسته آن از جنس آهن و سیلسیم است و دمایی حدود ۷۰۰۰ درجه سانتی گراد دارد. میدان مغناطیسی اورانوس به طور تقریبی ۵۰ برابر زمین است و نسبت به محور چرخش آن ۶۰ درجه انحراف دارد.

شدت طوفان های سطح اورانوس نسبت به مشتری و زحل بسیار کمتر است و به همین دلیل چهره سطح آن بی شکل و فاقد لکه های بزرگ ابری است و فقط ابرهای کوچکی در لایه های بالایی جو خود دارد. سرعت بادهای آن را ۴۰ تا ۱۶۰ متر در ثانیه تخمین زده اند.

حلقه های اورانوس

امروزه تعداد حلقه های کشف شده به ۱۲ عدد رسیده است. حلقه های اورانوس بسیار باریک، منظم و پهنای هر کدام از آنها کمتر از ۱۰ کیلومتر است. به غیر از حلقه های بیرونی که حدود ۱۰۰ کیلومتر پهنا دارد.

ابعاد ذرات تشکیل دهنده حلقه ها غالباً بزرگ تر از یک متر است که به طور احتمال باقی مانده های قمری هستند که تحت تأثیر نیروی گرانش سیاره از هم پاشیده یا به دلیل برخورد با یک سیارک پر سرعت خرد شده اند. بر خلاف مشتری و زحل در حلقه های اورانوس، غبار و ذرات ریز زیادی وجود ندارد.