به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، برای نیم قرن، دونالد ترامپ برای رسیدن به خواسته‌هایش، یک اقدام جسورانه عمومی مبتنی بر ریسک‌های پرخطر و شکستن هنجارهای دیرینه انجام داده است. این رویکرد به طرز چشمگیری نتیجه داده و به او کمک کرده است از ورشکستگی‌ها جان سالم به در ببرد، میلیاردر شود، از رسوایی‌های حقوقی و سیاسی نجات یابد و دو بار به عنوان رئیس جمهوری انتخاب شود.

اکنون رهبری که زمانی صاحب برخی از مشهورترین کازینوهای جهان بود، ممکن است در آستانه بزرگ‌ترین قمار ریاست جمهوری خود باشد و کمتر از یک ماه پس از توافق با آتش‌بس که آن را برای متوقف کردن یک بحران اقتصادی در سطح رکود بزرگ ضروری می‌دانست، با ازسرگیری جنگ با ایران، بزرگ‌ترین ریسک دوران ریاست جمهوری خود را انجام دهد.

در هفته گذشته، ترامپ پس از رسیدن به این نتیجه که یادداشت تفاهمی که در ۱۷ ژوئن در کاخ ورسای امضا کرده بود بی‌اثر بوده، دستور از سرگیری حملات علیه اهداف نظامی و زیرساختی ایران را صادر کرد. ایران با حملات پهپادی و موشکی علیه متحدان آمریکا در خلیج فارس تلافی کرده است. این تفاهمنامه موضوع انتقادهای تند جناح نومحافظه‌کار جمهوری‌خواهان بود که آن را به عنوان تسلیم در برابر ایران محکوم کردند.

کمتر از چهار ماه مانده به انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر که در آن دموکرات‌ها به دنبال بازپس‌گیری هر دو مجلس کنگره هستند، به نظر می‌رسد ترامپ با شعله‌ور کردن دوباره جنگی که از قبل در بین رأی‌دهندگان نامحبوب است - به ویژه به دلیل تأثیر تورمی آن بر سوخت و هزینه‌های زندگی - با فاجعه انتخاباتی عشق‌بازی می‌کند.

کرت میلز، سردبیر اجرایی مجله امریکن کانزروتیو، مجله‌ای که اهداف سیاست خارجی انزواطلبانه مورد علاقه هواداران اول آمریکای ترامپ را ترویج می‌کند، گفت: اساساً هیچ جدول زمانی وجود ندارد که در آن این [تصمیم] برای حفظ عملکرد میان‌دوره‌ای [جمهوری‌خواهان] منطقی باشد. من فکر می‌کنم این توافق کاملاً بازنده است و نشان می‌دهد ترامپ واقعاً به انتخابات میان‌دوره‌ای اهمیت نمی‌دهد. به نظر می‌رسد او با این کارها دارد از ایرانی‌ها انتقام شخصی می‌گیرد.

فراتر از تأثیر انتخاباتی، کارشناسان هشدار می‌دهند که تشدید تنش می‌تواند به شکلی ناگزیر به تهاجم زمینی به خاک ایران منجر شود - تصمیمی که به نوبه خود می‌تواند نوعی «جنگ‌های ابدی» بلندمدت را به همراه داشته باشد که او قبلاً پیش‌بینی کرده بود و روسای جمهور گذشته را به خاطر آن محکوم می‌کرد.

نیت سوانسون، مشاور سابق وزارت امور خارجه و کاخ سفید در امور ایران، گفت: ارزیابی اولیه من این بود که این فقط یک وقفه دیگر، نوعی خشونت دوره‌ای خواهد بود و سپس ما به آتش‌بس و مذاکرات بازخواهیم گشت. اما تشدید تنش از آنچه من فکر می‌کردم، فراتر رفته است. من این را تلاشی برای ایجاد مجدد اهرم فشار و مذاکره مجدد در مورد تفاهمنامه می‌دانم، اما این کار بسیار خطرناک است و عواقب ویرانگر دارد - و از نظر من، احتمالاً شکست خواهد خورد.

در قلب خشونت‌های تازه، کنترل تنگه هرمز قرار دارد، یک آبراه راهبردی و حیاتی که پیش از آغاز جنگ در ۲۸ فوریه، مجرای ۲۰٪ از صادرات انرژی جهان بود و اکنون به بزرگ‌ترین ابزار چانه‌زنی تهران تبدیل شده است، زیرا ایران به دنبال مقاومت در برابر فشار برای امتیازدهی در مورد مسائلی مانند برنامه هسته‌ای و حمایت از گروه‌های نیابتی مانند حزب‌الله، گروه شیعه لبنانی، است.

این تفاهمنامه قرار بود راه را برای آتش‌بس ۶۰ روزه هموار کند که طی آن مذاکراتی در مورد برنامه هسته‌ای ایران انجام شود. در عین حال، ایران تنگه هرمز را - که در پاسخ به حملات ایالات متحده و اسرائیل بسته بود و باعث افزایش قیمت جهانی نفت شد - در ازای کاهش چشمگیر تحریم‌ها، از جمله حق فروش نفت خود در بازارهای بین‌المللی و آزادسازی میلیاردها دلار دارایی‌های مسدودشده، بازگشایی خواهد کرد.

مشکلات ظرف چند روز پدیدار شدند. ایران پس از آنکه کشتی‌های تجاری متعلق به همسایه‌های خلیج فارس، با حفاظت نیروی دریایی ایالات متحده از یک خط کشتیرانی نزدیک به سواحل عمان استفاده کردند، به سمت آنها شلیک کرد. مسیرهایی در سواحل ایران، جایی که مقامات تهران می‌توانند عبور و مرور را کنترل و هزینه‌های «خدماتی» دریافت کنند که واشنگتن و متحدانش آن را عوارض غیرقانونی می‌دانند.

برخی تحلیلگران، این تنش را ناشی از مذاکرات ضعیف ایالات متحده دانسته‌اند که ظاهراً منجر به سوءتفاهم‌ها و ابهامات در تفاهمنامه شده است، تفاهمنامه‌ای که هیچ اشاره‌ای به خطوط کشتیرانی نمی‌کند. اما ولی نصر، استاد دانشکده مطالعات پیشرفته بین‌المللی جانز هاپکینز، استدلال کرد که فروپاشی این تفاهمنامه نتیجه محاسبات اشتباه ایالات متحده و ایران بوده است: فکر نمی‌کنم سوءتفاهم وجود داشته باشد. فکر می‌کنم دقیقاً همان چیزی است که ترامپ در نظر داشت.

نصر گفت: این تفاهمنامه عمدتاً فرصتی برای ترامپ بود تا به خواسته‌اش برسد، یعنی کنترل تنگه هرمز را به دست آورد یا آن را از ایران بگیرد. ترامپ سعی دارد قبل از مذاکره، تنگه را از آنها بگیرد، بنابراین آنها در موقعیتی نیستند که در برابر خواسته‌های او در مورد مسئله هسته‌ای یا هر چیز دیگری مقاومت کنند. ایران همچنین قماری کرد که اساساً می‌تواند از این ۶۰ روز برای دستیابی به برخی از مزایای اقتصادی استفاده و در عین حال موضع خود را قوی‌تر کند.

به گفته نصر، نکته اصلی این است که شاید یک محاسبه اشتباه وجود داشته باشد. اما هیچ سوء تفاهمی وجود ندارد. احتمال محاسبه اشتباه با عدم حضور متخصصان ایران در دولت ترامپ افزایش می‌یابد. ترامپ به جای متخصصان باتجربه ایران، به تیم مذاکره‌کننده مورد اعتماد و آزمایش‌شده خود - یعنی استیو ویتکاف، جرد کوشنر و اخیراً ونس - که با تصمیم اولیه برای شروع جنگ مخالف و چهره‌ای کلیدی در مذاکره بر سر تفاهمنامه بود، تکیه کرده است.

الکس واتانکا، پژوهشگر ارشد موسسه خاورمیانه در واشنگتن دی سی، گفت: این گونه بود که او اساساً دشمن خود را اشتباه فهمید. تخصص برای رئیس جمهوری مفید بود تا واقعاً به افرادی که این سیستم ایران را دیده‌اند گوش دهد و به او بگوید که آنها تاجر اهل نیویورک نیستند. آنها از نوع دیگری از DNA ساخته شده‌اند. ترامپ اکنون دشمنی دارد که حاضر است خیلی بیش از آنچه فکر می‌کرد رنج بکشد. آنها حاضرند ریسک بازی با کارت تنگه هرمز را بپذیرند.

آمادگی ایران برای قمار می‌تواند ترامپ را به افزایش بیشتر ریسک سوق دهد و تشدید بیشتر - از جمله حمله زمینی - را محتمل‌تر کند. تغییر رژیم - هدفی که صریحاً در آغاز جنگ با ترور آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب، در ساعات اولیه و پس از آن دیگر چهره‌های کلیدی دنبال می‌شد - فعلاً منتفی به نظر می‌رسد.

با توجه به تمایل ایران به تلافی‌جویی علیه متحدان خلیج فارس ایالات متحده مانند امارات متحده عربی، قطر و حتی عمان، واتانکا در مورد احتمال یک درگیری پنج یا ده ساله هشدار داد. یک گزینه غیر از این می‌تواند حمله به جزیره خارک، قطب صادرات نفت خام ایران، باشد. اما جوزف ووتل، ژنرال بازنشسته آمریکایی و رئیس سابق فرماندهی مرکزی ایالات متحده در دوران ریاست جمهوری اول ترامپ، استدلال کرد که چنین اقدامی فایده محدودی خواهد داشت.