استاد محمدحسن ابریشمی
کدیور
۱۸۶۲ نه جامه است ما را نه بوُم و نه بَر نه سیم و سرای و نه گاو و نه خر
۱۸۶۴ بدین مرز دهقانم و کدخدای خداوند این بوم و کشت و سرای
همی آب مردم بدین مرز خویش که در کار پیدا کنم ارز خویش
۱۸۶۷ فرود آمد از اسپ شاه بلند
شراعی [خیمه] زدند از بر کشتمند [کشتزار]
۱۸۶۸ بدو گفت لختی پنیر کهن ابا مغز بادام بریان بکن...
چو بشنید «بهرام» از و این سخن شدش آرزوی پنیر کهن
۱۸۷۱ بهار آمد و خاک شد چون بهشت به روی زمین بر هوا لاله کشت
همه بومها پر ز نخجیر گشت به جوی آبها چون می و شیر گشت
بیاورد زن خوان و بنهاد راست برو ترّه و سرکه و نان و ماست...
۱۸۷۲ بَرَه کُشت شوهر به فرجام کار به گفتار آن زن ز بهر سوار [بهرام]
چو شد کشته دیگی هریسه[حلیم] بپخت ببرد آتش از هیزم نیم سُخت
بیاورد خوانی بر شهریار برو خایه [تخممرغ] و ترّة جویبار
چو شب کرد بر آفتاب انجمن کدوی می و سنجد آورد زن
۱۸۷۴ چراگاه این گاو کمتر نبود هم آبشخورش نیز بهتر نبود
۱۸۹۴ کدیور بدو گفت کاین آبگیر ندیدی فزون از دو پرتاب تیر
۱۸۹۵ چو بیرون شد از نامور شارسان به پیش اندر آمد یکی خارسان
تبر داشت مردی همی کند خار ز لشکر بشد نزد او شهریار [بهرام]
بدو گفت: مهتر بدین شارسان که را دانی ای دشمن خارسان
چنین داد پاسخ که «فرشیدورد» یکی آرزو مرد بیخواب و خورد
همی گوسفندش بود صد هزار هم اشتر و اسب و خر، زین شمار...
گرفتار در دست آز و نیاز تن از ناچریدن به رنج و گداز
اگر کشتمندی فروشد به زه یکی خانه بومش کند پر گهر
شبانش همی گوشت جو شد بهشیر خود او نان ارزن خورد با پنیر
۱۸۹۶ بیاورد لشکر به کوه و به دشت همی گوسفند از عدد برگذشت
شتر بود بر دشت آن کاروان به هر کاروان بر یکی ساروان
ز گاوان ورز و ز گاوان شیر ده و دو هزارش نوشت آن دبیر
بیابان سراسر همه کنده سُم همان روغن گاو پر کرده خُم
ز شیراز۲۳ و از تَرف۲۴ سیصد هزار شتروار بُد بر لب جویبار
بفرمود تا تخت شاهنشهی به باغ بهار اندر آرد رهی [غلام]
به فرمان ببردند پیروزه تخت نهادند زیر گلافشان درخت
می و جام بردند رامشگران به پالیز رفتند با مهتران
۱۹۰۳ اگر اسب در کشتزاری کند ور آهنگ میوهداری کند
۱۹۱۱ بدرّید از آواز گوش هزبر تو گفتی همی ژاله بارید ابر
۱۹۲۷ مریزید خون گاوان ورز که ننگی بُوَد گاو کُشتن به مرز
ز پیری مگر گاو و بیکار گشت به چشم خداوند خود خوار گشت
نباید ز بن کُشت گاو رهی که از مرز بیرون شود فرّهی
۱۹۳۳ بدو گفت بهرام کای تاجدار اگر مهتری تخم تندی مکار
۱۹۳۶ به جایی که باشد همیشه بهار نسیم گلان [گُلها] آید از جویبار
ز «قنوج» [در هند] بر نگذرد نیکبخت به سالی دو بارست بار درخت
۱۹۴۵نویسنده را خواست و پاسخ نوشت به پالیز کینه درختی بکشت
۱۹۴۸که یارد بدین گونه اندیشه کرد خرد را تبر رای را تیشه کرد
۲۳. شیراز: ماستینه، ماست چکیده.
۲۴. تَرف: کشک سیاه؛ به ترکی «قرا قروت» نامند.
شما چه نظری دارید؟