استاد محمدحسن ابریشمی


چوبیکار باشی مشو رامشی

۲۱۶۹ ز هامون بر مرغزاری رسید                             گیا دید و هم آب و هم سایه دید
۲۱۷۱ دگرباره پرسید از آن پیشکار                                               که چون راند آن کم خرد روزگار
۲۱۷۷ ز تخمی که یزدان بر اختر بکشت                     ببایدش بر تارک ما نوشت
۲۱۸۱ چو آگاه شد زان سخن شهریار                                         که موبد درم خواست از کاردار
۲۱۸۸ کجا آن سر و تاج شاهنشهان                                         کجا آن بزرگان و کارآگهان
۲۱۹۷ چو بیکار باشی مشو رامشی [:مطرب]
 فکار است بیکاری از باهشی
۲۲۰۸ بپیوندم و باغ بی خو کنم                                         سخن‌های شاهنشهان نو کنم
۲۲۱۳ سخن‌چین و دو روی و بیکار مرد                     دل هوشیاران کند پر ز درد 
۲۲۱۴ به پاداش نیکی بیابی بهشت                     خنک آنکه جز تخم نیکی نکشت
۲۲۱۵ ور ایدون که دشمن شود دوستدار
 به شوره زمین تخم نیکی مکار
 گر این پند ما را شوی کار بند                                                             همیشه کلاهت بماند بلند
۲۲۲۱ چو بخشایش از دل کند شهریار                     تو اندر زمین تخم کژی مکار
 هر آن کس که او پند ما داشت خوار                                         بشوید دل از خوبی روزگار
۲۲۲۷ بدو گفت بهرام آذر مهان                                         که تخمی پراکندی اندر جهان
 که آن بَر نخستین تو خواهی درود                                         وز آتش نیابی مگر تیره دود
۲۲۳۰ ... منادیگری ]جارچی[ برکشیدی خروش
 که ای نامداران با فرّ و هوش
 اگر کشتمندی شود کوفته                                                    وز آن رنج کارنده آشوفته
 وگر اسپ در کشتزاری شود                                                             کسی نیز بر میوه‌داری شود
 دم اسپ و گوشش بباید برید                                                             سر دزد بر دار باید کشید...
۲۲۳۱ چنان بُد که اسبی ز آخُر بجست                         که بُد شاه پرویز را بر نشست
 سوی کشتمند آمد اسب جوان                                                    نگهبان اسپ اندر دوان
 بیامد خداوند آن کشت‌زار                                                                         به پیش نگهبان بنالید زار
 خداوند کشته بگفت اسپ کیست                         که بر گوش و دمّش بباید گریست
 نگهبانش گفت اسپ پرویز شاه                                                 که دارد همی کهتران را نگاه
 خداوند کشته بر شهریار [هرمز]                                                 شد و گفت از اسپ و از کشت‌زار
 بدو گفت هرمز به رفتن بکوش                                                 ببُر در زمان اسپ را دمّ و گوش
 زیانی که آمد بر آن کشتمند                                                  شمارش بباید گرفتن که چند
 ز خسرو [پرویز] زیان باز باید ستَد                         اگر صد زیان است اگر هفت صد
 درم‌های گنجی بر آن کشت‌زار
 بریزند پیش خداوندگار [صاحب اسب]
 چو بشنید پرویز پوزشگران                                                             برانگیخت از هر سوی مهتران
 به نزد پدر تا ببخشد گناه                                                     نبرَد دُم و گوش اسپ سیاه
 برآشفت از آن اسپ او شهریار                                                 جهاندیدگان را همه کرد خوار
 نگهبان شد از بیم خسرو [هرمز]دوان                         بدان کشته نزدیک اسپ جوان
 به خنجر جدا کرد ازو گوش و دم                                                 بدان کشت‌زاری که آورده سُم
 همان نیز تاوان به فرمان شاه                                                   رسانید خسرو بدان دادخواه
۲۲۴۳ جوان چیز بیند پذیرد فریب                           به گاه درنگش نباشد شکیب
 ندارد زن و زاده و کشت و ورز                                                        به چیزی ندارد زنا ارز ارز
 چو بی آزمایش نباشد خرد                                                         سرمایة کارها ننگرد

شما چه نظری دارید؟

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
0 / 400
captcha

پربازدیدترین

پربحث‌ترین

آخرین مطالب

بازرگانی