به گزارش اطلاعات آنلاین، دن صباغ - سردبیر حوزه دفاع و امنیت گاردین - در تازه‌ترین یادداشت خود به موضوع بهبود چشمگیر سامانه‌های موشکی ایران پرداخته و نوشته است:

جمعه گذشته سه سرباز آمریکایی در حمله‌ای به پایگاه هوایی موفق السلطی در اردن که با سامانه دفاع هوایی تاد ایالات متحده محافظت می‌شد، کشته شدند. تصاویر ماهواره‌ای که بعداً در رسانه‌های ایرانی منتشر شد، نشان داد چند ساختمان تخریب شده‌اند.

مشخص نیست چرا سامانه دفاع هوایی در آن حادثه که تحت بررسی پنتاگون است، از کار افتاد، اما این یادآوری است که ایران توانایی موشکی موثری را حفظ کرده که رهبری جدید آن مایل به استقرار آن است. آندریاس کریگ، دانشیار دانشکده مطالعات امنیتی کینگز کالج لندن، استدلال کرد که ترکیبی از اطلاعات بهتر، ناوبری موشکی، مانورپذیری و برنامه‌ریزی هماهنگ برای حمله، به «یک تحول واقعی» منجر می‌شود.

کریگ گفت که این محصول سه سال توسعه فناوری برنامه موشک‌های بالستیک ایران است که طبق برآوردهای اطلاعاتی ایالات متحده، با وجود ادعاهای قبلی ایالات متحده مبنی بر نابودی ارتش ایران، تقریباً 70 درصد دست‌نخورده باقی مانده است. اولین قدم، استفاده از اطلاعات ماهواره‌ای چین برای کمک به شناسایی اهداف در پایگاه‌های ایالات متحده و سایر سایت‌ها در خلیج فارس بود. سه شرکت چینی در ماه مه به دلیل ارائه تصاویر ماهواره‌ای برای فعال کردن حملات موشکی ایران، از سوی ایالات متحده تحریم شدند.

یکی از آنها، میزار ویژن، حضور هواپیماهای نظامی ایالات متحده و سامانه‌های دفاع هوایی پاتریوت و تاد را در پایگاه‌های عربستان سعودی، بحرین و پایگاه اردن که هفته گذشته مورد اصابت قرار گرفت، افشا کرد و تصاویر منتشرشده در رسانه‌های اجتماعی به طور گسترده مورد توجه قرار گرفت. با این حال، کارشناسان گفتند که کمتر مطمئنند دولت چین اطلاعات ارائه داده باشد.

سیدهارت کاوشال، از موسسه خدمات متحد سلطنتی، گفت که ارتش ایران بر اهداف ثابت در پایگاه‌های ایالات متحده تمرکز کرده بود، که برای آن تصاویر تجاری کافی بود. کاوشال گفت: «من چیزی ندیده‌ام که ایران به هدفی تا این حد پویا حمله کرده باشد، بنابراین به این موضوع نگاه کردم و گفتم این باید کمک خارجی باشد.» اما در عین حال، سوالاتی در مورد اینکه آیا پایگاه‌های ایالات متحده به اندازه کافی در برابر حملات موشکی و پهپادی ایران مقاومند، مطرح شده است.

رشته‌ای از حملات دقیق ایران به تأسیسات سیا در سراسر خلیج فارس در طول بمباران‌ها، تحلیلگران آمریکایی را به این فکر انداخت که آیا روسیه مکان‌هایی را با تهران به اشتراک گذاشته است یا خیر. اما این فرضیه همچنان در حد حدس و گمان است.

پیت هگست، وزیر جنگ ایالات متحده، این هفته به کنگره گفت که چین و روسیه تا حدودی به ایران کمک می‌کنند. اما دونالد ترامپ با او مخالفت کرد و روز جمعه گفت که شخصاً شی جین پینگ و ولادیمیر پوتین به او اطمینان داده‌اند به ایران سلاح نخواهند فروخت. برنامه موشکی بالستیک ایران به شدت به الکترونیک چینی و پرکلرات آمونیوم برای سوخت موشک متکی است، اما سلاح‌های نهایی به اندازه کافی پیشرفته در نظر گرفته می‌شوند که بتوانند گاهی پدافند هوایی آمریکا در خلیج فارس را شکست دهند.

موشک‌های ایرانی دارای ناوبری پیچیده‌ای هستند و همزمان با پرتاب به سمت اهداف، از GPS، BeiDou چین و Glonass روسیه استفاده می‌کنند و سرعت ورود مجدد که چند برابر سرعت صوت است، همیشه دفاع ضد بالستیک را به یک چالش تبدیل می‌کند. کریگ گفت، تهران همچنین کلاهک‌های هدایت‌پذیر را در برخی موشک‌های بالستیک خود توسعه داده که می‌توانند مسیر خود را در حین فرود تنظیم کنند.

جستجوی گرما و ناوبری نوری برای مرحله نهایی به این معنی است که این موشک‌های بالستیک در برابر پارازیت الکترونیکی آسیب‌پذیر نیستند زیرا از ارتباطات رادیویی استفاده نمی‌کنند. همه اینها کافی است تا چالشی جدی برای پدافند هوایی ایالات متحده ایجاد کند، آن هم در زمانی که ذخایر رهگیرهای پاتریوت و تاد پس از بمباران ۳۸ روزه آمریکا و اسرائیل در بهار، تقریباً به نصف کاهش یافته است.

با اضافه کردن سایت‌های انرژی، پالایشگاه‌های نفت و کارخانه‌های نمک‌زدایی، منطقه وسیعی برای پوشش وجود دارد. ایران همچنین در حملات موشکی خود از نظر تاکتیکی تکامل یافته و از روش‌هایی مشابه روسیه در اوکراین استفاده می‌کند، جایی که موشک‌های کوچک‌تر می‌توانند مؤثرتر از موشک‌های بزرگ‌تر باشند و از پهپادها برای منحرف کردن پدافند هوایی استفاده می‌شود و راه را برای حمله بالستیک باز می‌کند.

کاوشال گفت که معتقد است این موضوع به جای اینکه لزوماً نتیجه آموزش مستقیم تهران از مسکو باشد، به این دلیل است که ارتش‌های دو کشور از تجربیات یکدیگر درس می‌گیرند - «یک تکامل همگرا». گرچه درجه‌ای از درک ضد غربی بین ایران، روسیه و چین و همچنین کره شمالی وجود دارد، اما به اصطلاح «محور تحول» به هیچ وجه یک اتحاد نظامی منسجم مانند ناتو نیست.

متیو ساویل، تحلیلگر دفاعی از موسسه خدمات متحد سلطنتی، گفت: «نوعی همکاری در آنجا وجود دارد، اما آن نوع مزایای خالص عظیمی را که ناتو ایجاد می‌کند، ایجاد نمی‌کند.»